December-stress

Met het einde van het jaar in zicht stijgt vaak het stressniveau. Normaliter is het al een hele klus om werk en privé in balans te houden en nu komen daar nog eens extra tijd- en energie-vretende taken bij. Want de maand december staat naast allerlei feestelijke tradities ook nog eens in het teken van het afsluiten van het jaar. welkom-december

Zo worden klanten en relaties bedankt voor hun vertrouwen en opdrachten en ook aan medewerkers wordt gedacht. Heel wat kerstpakketten worden verzonden en ontvangen. Een mooi gebaar van waardering en aandacht. Voor ZZP-ers, waar ik er zelf 1 van ben, ligt dat anders. Wij zetten onze klanten graag in het zonnetje maar zelf ontvangen we in de regel niets. Steeds meer zie je initiatieven ontstaan waarbij ondernemers elkaar een geschenk geven tijdens bijvoorbeeld een netwerkbijeenkomst. Voor wie je wat meeneemt weet je niet. Wel is het zeker dat je met een geschenk naar huis gaat. En hoe dat je het went draait of keert, je voelt je dan toch ook in de watten gelegd en gewaardeerd.

Tradities zijn er volop in deze laatste maand van het jaar. Eerst komt de goedheiligman met zijn beste Pieten langs en worden er heel wat schoentjes gevuld, gedichten voorgedragen en surprises uitgepakt. Niet alleen een kinderfeest, juist dit feest van geven en ontvangen is voor jong en oud. Daarna worden kerstbomen massaal opgetuigd en kerststallen van zolder gehaald. Op 21 december is de kortste dag van het jaar en met het zgn. Zonnewende feest verwelkomen we de terugkerende zon. Kerstmis staat daarom en met de geboorte van Jezus in het teken van het licht. Twee dagen vieren we dit vaak met familie en goede vrienden. Tegenwoordig wordt er dan uitgebreid getafeld en ook dan worden er plenty geschenken uitgedeeld. De warmte en de gezelligheid van met elkaar de Kerst doorbrengen staan hoog in het vaandel. Wat naar de achtergrond is verplaatst is tijd voor bezinning. Juist de donkere dagen en de stilte van de winter nodigen als vanzelf uit tot reflectie, een pas op de plaats. Er hoeft even niks.

Met oudjaar luiden we het jaar uit en om 00.00 uur proosten we op een heel nieuw jaar dat voor ons ligt. Nieuwe mogelijkheden, nieuwe kansen, misschien met goede voornemens. Oud en nieuw kan gepaard gaan met verschillende emoties, rouwen om het verlies van wat was en blij zijn om wat er misschien allemaal komen gaat. Mixed feelings kan ook. Hoe het ook voelt voor jou, laat het toe.

Naast deze tradities is er nog de jaarlijkse kerstwens. Tegenwoordig vaak vluchtig en digitaal. En gelukkig ook nog traditioneel via kaartjes met de post.

Andere terugkerende zaken in de maand december zijn; het sluiten van de administratie en de boekhouding. Het jaar 2016 kan worden gearchiveerd. Zowel digitaal als fysiek (ordners en papieren in een archief). In het archief bewaar je wat nodig is. Daarnaast worden de jaarcijfers gedeeld en weet je of de targets wel of niet zijn gehaald. Plannen en doelstellingen voor 2017 worden gepresenteerd. En voordat je vrij bent rond de feestdagen wil je de werkplek op orde hebben zodat je in het nieuwe jaar met een schone lei (lees bureaublad) kunt beginnen. Je inbox legen, stapels die ontstaan zijn op je bureau of in de directe omgeving wegwerken en je todo-lijstjes kritisch doornemen. Wat moet er echt nog gebeuren en wat kan eigenlijk afvloeien? Waarschijnlijk meer dan je dacht.

Mijn tips voor de komende maand:

  • Schenken van cadeautjes of attenties met Sinterklaas is leuker en haalt de druk van de voorbereiding voor de kerstdagen. Zo verdeel je de activiteiten en iedereen vindt het leuk om onverwacht rond 5 december te worden verrast.
  • Het sturen en ontvangen van een fysieke kerstkaart wordt meer gewaardeerd dan een digitale wens.
  • Verzamel alle losse eindjes op 1 lijst/ op 1 plek.
  • Plan ruim voldoende tijd voor het op orde brengen van je werkplek inclusief inbox en todo-lijstjes. Zo ga je met een fris en opgeruimd gevoel de feestdagen tegemoet.
  • Reserveer tijdens alle festiviteiten even wat tijd voor jezelf om een beetje te mijmeren. Kijk eens wat dat je oplevert.
  • Eet en drink met mate.
  • Geniet vooral van het samenzijn, de gezelligheid en oprechte belangstelling.

Heb jij nog leuke tips, ik houd me aanbevolen.

Een hele fijne en warme decembermaand toegewenst zonder de nodige stress.

Claudy

Afscheid nemen doet pijn

Als opruimmotivator ondersteun ik mensen die orde op zaken willen stellen. Door op te ruimen, te sorteren, te structureren en keuzes te maken. Ook in mijn omgeving merk ik dat het dichtslibben met spullen en andere zooi gewoon voor je eigen ogen gebeurt. Of het nou om rondslingerende schooltassen of schoenen gaat, ook de magneetborden die bij ons vol hangen met lieve en leuke kaartjes, foto’s en met de nodige info, raken vol. Net als de voorraadkasten, de zolder, de boekenkasten, mijn bureau en zelfs mijn inbox ontploft zo nu en dan. Eigenlijk komt het er op neer dat je dagelijks wel een keertje op moet ruimen. En dan los van het aanrecht of de vaatwasser leegruimen. Mijn tip van “iets er in” betekent ook “iets er uit” om de boel binnen de perken te houden blijkt meer dan zinvol.

Van sommige spullen neem je heel bewust afscheid, bijvoorbeeld na een bepaalde periode is het tijd om het speelgoed de deur uit te doen, de babyspullen op te ruimen of kleding van een overleden dierbare weg te doen. Dat afscheid nemen van slechts spullen klinkt eenvoudiger dan het is. Aan spullen zit nu eenmaal een emotionele lading. En afscheid nemen kan dan bevrijdend werken maar kan ook ontzettend veel pijn doen. Rouwen om iets dat was, een periode die afgesloten wordt. Hoe dan ook, we krijgen er allemaal een keertje mee te maken.

Ook keuzes maken in je tijdsbesteding levert soms confrontaties op. Door harder te hollen lijkt het dan dat je je tijd nog breder en misschien zelfs nuttiger kunt besteden. Tot dat blijkt dat je buiten adem dreigt te raken en dat je tijd besteedt aan dingen of aan mensen die je eigenlijk nu niet meer zo belangrijk vindt of die je geen energie meer geven. Dat is lastig, want het was altijd okay,  je stond er eigenlijk niet zo bij stil. Pas op het moment dat je vaker nee moet zeggen, simpelweg omdat er andere afspraken in je agenda staan, gaat er iets knagen. Eerst nog tegensputterend want je blijft trouw aan wat je altijd al deed….

Zo ben ik ook noodgedwongen keuzes gaan maken. Al eerder deed ik dat in vriendschappen. Soms neem je geleidelijk aan afscheid doordat contacten verwateren en soms door een streep te trekken. In de zomervakantie en in de december periode heb ik altijd reflectiemomenten met mezelf. “Wat wil ik allemaal nog doen en met wie? Wat wil ik nog leren en ondernemen? Heb ik kunnen doen wat ik me min of meer voorgenomen had?”, zonder van goede voornemens te spreken. Mindmaps en moodboards maken helpen me dan om het beeld verder te verduidelijken. Zo ook deze zomer. Ik was al begonnen met schrijven maar echt gas geven op dat vlak lukte niet. Er waren te veel andere (leuke) dingen die aandacht vroegen. En dat zou er na de vakantie niet minder op gaan worden zo liet de agenda zien. Ai, dat is pijnlijk. Al eerder had ik voor dilemma’s gestaan en nu werd het schrijnend en moest er enige actie ondernomen worden.

Ook dat klinkt simpel maar is het niet. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel en loyaliteit werken dan tegen me. Mijn urenstaten lieten zien dat de post vrijwilligerswerk te veel uren opslokte. Als ik ergens voor ga, ja dan ga ik er ook vol voor en dan maken normaliter die inspanningen me ook niet uit. Maar nu ging het wel erg scheef lopen. Want ik kwam bijna niet aan werken (lees; schrijven) toe en een aantal activiteiten hadden een negatief rendement als ik de energiegevers en -vreters tegen elkaar ging afwegen. Na een aantal slapeloze nachten ben ik in de pen geklommen of aan te geven dat ik bepaalde activiteiten op een heel laag pitje zou gaan zetten. Dat had ik al eerder gedaan maar dat had toen geen of weinig effect. Daar was ik natuurlijk mede zelf debet aan. Ook nu blijkt dat ik het nog niet voor 100% kan doorvoeren. Maar daar wordt aangewerkt. Met als streefdatum 1 januari 2017. Dan ga ik me helemaal toewijden aan mijn boek, een lezing, een studie op gebied van E-coaching en het vieren van mijn tienjarig bestaan.

Een activiteit die al 20 jaar deel uitmaakt van mijn leven gaat nu wel stoppen. Ik heb daarvoor mijn bestuursfunctie “opgeruimd”. Een logisch gevolg als je niet meer actief kunt en wilt zijn en daarom plaats maakt voor een fris en fruitig nieuw bestuurslid. Het gaat hierbij om clubliefde en een soort van eeuwige trouw. Als kartrekker en betrokken fan is het lastig om vaarwel te zeggen. Afscheid nemen gaat hoe dan ook met pijn gemoeid. Er ontstaan dan allerlei emoties van onmacht, verdriet, onbegrip, irritatie en zelfs boosheid. Dat wil niemand, maar het gebeurt gewoon. Je losmaken uit een relatie gaat nooit zonder slag of stoot. En pas als de scherpe randjes van zo’n afscheid afnemen komt er ruimte voor begrip, erkenning en iets nieuws.

Wie opruimt rouwt om het verlies, dat geeft niks. Neem daar ruimte en tijd voor. Want pas als je dat een plekje kunt geven kun je terug kijken op mooie en dierbare herinneringen en klaart de lucht als vanzelf weer op.

Met opgeruimde groet,

Claudy

PS Hoe is het voor jou als je gaat opruimen? Vind je het lastig om vaarwel te zeggen en houd je liever vast aan vertrouwde dingen, activiteiten en mensen of kun je makkelijk keuzes maken en punten zetten? Ben benieuwd naar jouw ervaringen. claudy@puurstructuur.nl

 

HSP is niet uit te leggen

HSP is niet uit te leggen

Maandagochtend 08.15 uur. Net terug van de tandarts waar ik altijd met lood in mijn schoenen heen ga. Nu was ik zo blij dat ik voor aanvang van de praktijk mocht komen en dat de druk op mijn hoofd is weggenomen. Ik kan het wel uitschreeuwen van geluk…..

Rationeel en tandheelkundig zijn de gevolgen van de ingreep die bij mij had plaatsgevonden niet te rijmen. En ga dan maar eens uitleggen hoe jij je voelt, wat voor een impact iets kleins voor jouw welzijn heeft. En niet te vergeten op je hele doen en laten, want normaal functioneren, lukt niet meer. Het is niet te doen, daar kwam ik opnieuw achter. Je kunt sterk zijn en je verhaal doen, smeken om iets te doen wat tegen de behandeling ingaat. Onbegrip wordt onderdeel van de behandelkamer. Je bent een lastige patiënt- je kunt bijna ruiken dat dit gedacht wordt. En de opmerkingen als; “dit komt nooit voor, wel heel bijzonder en dit is eigenlijk de enige oplossing en het heeft tijd nodig”, maken het er niet eenvoudiger op. Toch nam ik de regie in eigen hand en liet 2 zeer vakkundig en net geplaatste brackets met een veertje weghalen. De noodkroon kon verder worden aangedraaid en druk is er af. Wat ben ik mijn tandarts dankbaar dat hij toch wilde luisteren, mij de ruimte geeft om eerst m’n hele wezen te laten herstellen. Geduld is toch maar mooi een schone zaak.

Als je spreekt over hoog-gevoelig zijn dan is dat tegenwoordig niet vreemd. Maar er wordt ook wel luchtig over gedaan. “Oh ja, met heel veel mensen, ja dat zal voor jou dan inderdaad wel heftig zijn”. Of er wordt juist heel erg de nadruk gelegd op de mooie kant van een hoog-gevoelig persoon. “Wat fijn dat jij alles zo goed aan kunt voelen en daar dan naar kunt handelen”. Ja, aan me hoela. Pas als het menens is komt het er op aan. Dan moet je niet zwak ziek of misselijk zijn, je moet vastberaden en beslagen ten ijs komen om je verhaal te doen. Iets ongeloofwaardigs geloofwaardig maken, is echt een hele kluif. Want als je hoog-gevoelig bent komen prikkels waar het lijf aan bloot gesteld wordt, ongecensureerd binnen. En die kunnen ook niet zomaar verwerkt worden. Wanneer je hoog-gevoelig bent, is je zenuwstelsel namelijk gevoeliger dan gemiddeld. Zintuiglijke externe prikkels en indrukken, zoals harde geluiden of pijn, komen sterker binnen. Maar ook interne prikkels, prikkels die ontsproten zijn aan de gedachtewereld, maken meer indruk. Zo zal een Hoog Sensitief Persoon sneller overvoerd raken door mooie muziek of nog lang piekeren na een boze opmerking. De mate waarin is voor ieder individu verschillend.

Even terug naar mijn verhaal over tanden, kiezen, kaken en aangezichtspijnen. Ik zal je de details van mijn persoonlijke relaas over de afgelopen 13 jaar besparen. Een paar keer heb ik een deja vu ervaren wat betreft de reacties van mijn lijf na diverse ingrepen. De ingrepen varieerden. De reacties van mijn lijf hierop zijn weliswaar verschillend maar inmiddels in basis herkenbaar en gelijkwaardig.

hooggevoelig

Afgelopen week moest er een ogenschijnlijk klein vakkundig klusje zonder verdoving plaatsvinden. Op weg naar wederopbouw. Zo gezegd zo gedaan. En toen ging het mis. De ruwe materialen zorgden voor open wondjes in de wang en de geplaatste brackets zorgden voor een druk op mijn hoofd en een naar gevoel in de hele linkerkant van mijn lichaam. Eerst dacht ik nog dat het aan de wondjes lag. Die werden alsnog behandeld en ruw materiaal werd beschermd. Dat werkte in eerste instantie verlichtend. Maar een dag later bleek dat de andere klachten eerder erger werden dan minder. Druk op mijn hoofd en kaak, stijve nek, misselijk, des georiënteerd, geen eetlust, pijnlijke hals, veel hartkloppingen, etc. Pijnstillers hielpen minimaal. En natuurlijk speelde zich dit allemaal af in het weekend. Alle privé afspraken uiteindelijk geannuleerd. Ik durfde niet eens meer in de auto te stappen zo instabiel was ik. Vanwege korte lijntjes met de tandarts heb ik hem aan de telefoon gehad. Hij probeerde me gerust te stellen en stelde voor om maandag als eerste te komen. Ik kon maar 1 ding bedenken, “haal alles eruit en wel nu”. Maar hij wilde toch liever de ingezette behandeling niet stoppen. Wat ik vanwege zijn professie wel kan begrijpen. Maar we zouden wel zien. Dus daar zat ik vanochtend, misselijk en naar in een lege wachtkamer in afwachting van…

15 minuten later sta ik weer buiten. Opgelucht en wel. Mijn linkerkant voelt nog steeds doof maar de druk is weg. Dat betekent dat mijn lijf nu kan en mag gaan herstellen. Door rust te nemen en lief voor mezelf te zijn. Deze hele nare ervaring wil ik achter me laten, alles wat er over gezegd is niet mijn gedachtegang laten beheersen. Het is zoals het is. Ik ben wie ik ben. Ook deze ervaring helpt mij om verder te groeien in mijn hoog-gevoeligheid. En draagt bij aan een verdere acceptatie. In een goede periode is die acceptatie er volledig, maar als alles op de schop gaat is die acceptatie ver te zoeken. Terwijl die juist dan zo nodig is. Heus je stelt je niet aan, je lijf gaat met je aan de haal. Je verliest de controle. Het enige wat houvast geeft is te weten en te beseffen wie je bent. Zonder te oordelen. Heel eenvoudig, je mag er zijn zoals je bent.

Dankbaar en opgelucht ga ik de week tegemoet. Over een week laat ik me op Ibiza koesteren in de zon. Met helende zonnestralen en de warmte van vriendinnen om me heen, nu een heerlijk vooruitzicht.

Claudy

Verbindingen via Social media blijvend en misleidend…..?

social mediaMet verbazing heb ik de afgelopen weken geconstateerd dat mensen vanuit hun vakantieadres regelmatig berichten plaatsen op diverse social media. Kennelijk zonder enige gêne en angst. Alleen betrouwbare vrienden die geen kwaad in de zin hebben lezen dit. Terwijl toch elk jaar wordt geadviseerd, door de specialisten op dit vlak, om dit juist niet te doen. Ook inbrekers bijvoorbeeld weten mee te lezen om hun plannen tijdens die weken voor te bereiden. Op deze manier geen kunst want de info ligt voor het oprapen. Vooral als er sprake is van cross-media. Je bereik door het delen van je gezellige vakantiekiekjes wordt dan nog groter. Hoe dan ook, dit is natuurlijk ieders z’n ding, maar een concrete waarschuwing lijkt me op zijn plaats.

Er zijn ook mensen die pas na terugkomst berichten plaatsen alsof ze daar dan op dat moment nog zijn. Klinkt beter. Dan ben je tenminste thuis als ongenode gasten zich melden.

Een tip van de politie is altijd om je huis er bewoonbaar te laten uitzien als je op vakantie bent, naast uiteraard het goed sluiten van ramen en deuren. Misschien is dat ook een idee voor je social media. Zet berichten, die je normaliter plaatst, alvast klaar op datum die je wilt plaatsen tijdens je afwezigheid. Bedrijven en ondernemers doen dit niet alleen gedurende een vakantieperiode. Zij denken al bij voorbaat na over welke berichten van belang zijn in een bepaalde periode. Zo houden ze contact met hun (potentiele) klanten bijvoorbeeld. Een prima marketing tool. Voor privé gebruik ligt dat natuurlijk anders. Wordt daar überhaupt goed nagedacht voordat een bericht geplaatst wordt vraag ik me af?

Gebruik van social media is niet meer weg te denken in deze tijd. Vooral door de jeugd. Alles moet met iedereen gedeeld worden kennelijk. Ook dertigers, veertigers, vijftigers maken frequent gebruik van dit medium. Ieder met eigen bedoelingen en verwachtingen. Het overbrugt afstanden, letterlijk en figuurlijk. Ideaal dus als je dierbaren niet bij je om de hoek hebt wonen. Of als je juist op deze wijze weer meer contact wilt zoeken met de buitenwereld. Veel mensen zijn alleen en ook een groot deel daarvan eenzaam. Als je ouder wordt, kan dat schrijnender worden. Vooral als je niet meer alles zelf kunt en er verwacht wordt dat je hulp inschakelt van mensen om je heen. Door gebruik te maken van social media kun je de wereld om je heen een beetje groter maken. Een goede zaak dus.

Echter gebruikt het gros social media als persoonlijk uithangbord. Om te laten zien hoe goed, gek, mooi, gelukkig, rijk en bijzonder je bent. En naast die berichten en plaatjes worden ook nog teksten geplaatst als; Love you for ever, IWJNMK, schatteke, BFF, so beautiful, etc.

Pffff, mag ik een teiltje. De wereld is echt zo onwerkelijk geworden. Alles voor de buitenwereld zullen we maar zeggen. Want de binnenwereld is ver te zoeken op social media.

Je plaatst berichten in tijden van euforie, even snel als je ergens bent, zonder daarbij goed na te denken. En eenmaal geplaatst, die berichten blijven ergens bestaan. Ook ik wordt regelmatig geconfronteerd door Facebook met een herinnering, een bericht van 2 of 3 jaar oud. Maar dat wil ik helemaal niet. Ik wil graag zelf bepalen welke herinneringen me bijblijven. Wat ben ik blij, als vijftiger, dat er ‘vroeger’ geen social media bestond. Er zijn toch echt wel dingen uit mijn verleden die ik uit mijn collectief geheugen heb verbannen. Stel je voor dat social media dan telkens met een “tada weet je nog Claudy….?” uit de hoed komt. Ik moet er niet aan de denken. En ik kan me niet voorstellen dat ik daarin de enige ben.

Zouden de jongeren (en misschien zelfs iets ouderen) daar wel eens bij stil staan? Hoe is het om over 5, 10 of 20 jaar nog eens geconfronteerd te worden met een pijnlijke herinnering die je het liefst ongedaan zou willen maken. Denk aan een foute relatie/vrienden, ladderzat op een feestje, one night stand, een ruzie, iemand die je belazerd heeft, jaloezie, sexy foto’s, of andere domme acties. Vandaag ben je helemaal idolaat van een bepaald persoon en over een jaar spuug je iemand uit omdat die je bedrogen heeft. Je wilt die persoon nooit meer zien. Maar via social media kom je nooit meer van iemand af. Want ergens via via via blijf je connected. De enige remedie; jezelf verwijderen van social media of een nieuw profiel maken en heel selectief je zogenaamde vrienden toelaten.

O ja, en het gras is altijd groener bij een digitale vriend. Ook jouw vrienden strijden om de meest waanzinnige vakantie oorden, de beste looks, de liefste en meest attente man of vrouw, de meest fantastische kinderen, best betaalde banen en de mooiste auto of huis. Of was je dat nog niet opgevallen.

Misschien ben je je er niet van bewust, maar je doet toch een beetje mee. Alleen al door een bericht te plaatsen. Want meestal gaat dat niet over een wat minder moment of ervaring. Die durven we kennelijk niet goed te delen.

Na het zien van alle walgelijk positieve vakantieberichten op Facebook zou ik dolgraag een tegenbericht willen laten horen. Vakantie vieren is nodig en het maakt niet uit waar je dat doet, kan dus ook gewoon thuis zijn. En is vakantie dan echt leuk voor iedereen? Nee hoor, vakantie vieren kan heel stressvol en gewoon niet leuk zijn. Om van relatieperikelen nog maar te zwijgen. Het aantal echtscheidingen ligt niet voor niets extra hoog na de zomervakantie. Ik ben dus heel nieuwsgierig naar wat er achter al die oogverblindende vakantieplaatjes zit en hoeveel mensen er echt aan zelfreflectie durven doen. Welke conclusie je ook trekt, je berichten met aanvullende foto’s zullen altijd ergens op de achtergrond blijven bestaan of je wilt of niet.

Tada……

ONT-spullen, nieuwe gewoonte of niet?

Mijn 31 dagen ONT-spullen zitten er op. Het project is nog niet klaar. Er staan nog een aantal spullen die bedoeld zijn voor verkoop en spullen die nog opgehaald moeten worden. Dat zal de komende twee weken moeten gebeuren, zodat we opgeruimd en wel op vakantie kunnen.

Ik kijk terug op een succesvol project en wil graag een paar conclusies met jullie delen:

  • Het succes en de continuïteit zitten vooral in het dagelijks doen. Zodra ik verzuimde verdween de impuls als sneeuw voor de zon en moest ik mezelf tot de orde roepen. Enige zelfdiscipline is dus gewenst.
  • Er bleken veel spullen te zijn die nauwelijks of niet gebruikt waren. Van levensmiddelen tot kleding. Echt schandalig, wat een verspilling van geld ook. Kleding heb ik weggegeven en verkocht. Maar levensmiddelen konden gewoon in de kliko. Voortaan ga ik nog beter nadenken of ik iets aanschaf of niet. Want dit kan echt niet.
  • Keuken-kastjes volstouwen gaat als vanzelf, maar nodig is het niet. Koop wekelijks wat je nodig hebt en maak eerst je voorraad, die vast ergens achter in een kast is verdwenen, op.
  • Spullen er in, dan ook spullen er uit. Vooral handig als je huishoudelijke artikelen of kleding koopt. Dit blijft een continue proces.
  • Tijdens het opruimen kwam ik natuurlijk ook spulletjes tegen die me dierbaar zijn met bijzondere herinneringen. Die heb ik met zorg uitgezocht en een plekje gegeven in de PSvergeetmeniet.
  • Voordeel van opruimen is dat je ook lege plekken gaat schoonmaken. Dat ruikt fris en oogt aantrekkelijk. Een dubbel dankbaar gevoel.
  • Misschien herken je ook dat je knipsels of andere interessante dingen bewaard ter inspiratie of waar je ooit nog iets mee wilt doen. Ook daar een bezem doorheen halen werkt verhelderend. De verstreken tijd lost niet alleen problemen op maar zorgt er ook voor dat je jezelf ontwikkelt en dat daarom niet alles meer bij je past.
  • Al met al blijkt maar weer dat ieder mens, ook ik, eigenlijk met veel minder spullen toe kan. Pas als er beperkingen zijn of jezelf beperkingen oplegt maak je bewustere keuzes en geef je jezelf niet zomaar over aan het flink consumeren van spullen. Baken daarom ruimtes af (bepaalde spullen in 1 kast) en/of beperk je budget.
  • ONT-spullen betekent ook ruimte maken en rust ervaren in je hoofd. Er komt veel beweging op gang, zowel fysiek als mentaal. En dat is wat mij betreft het meest waardevolle resultaat.
  • Na 31 dagen wordt het wel vanzelfsprekender en zit het ONT-spullen meer in je systeem. Het blijft echter een kwestie van doen en alert blijven.

Ben je op zoek naar een eenvoudige en praktische uitdaging voor jezelf om meer rust en ruimte in je dagelijks leven te krijgen? Dan raad ik je de uitdaging ONT-spullen van harte aan. Je kunt mijn ervaringen terug vinden op Facebook. Ben benieuwd naar die van jou.

Zonnige groet,

Claudy

Oud inspiratiemateriaal: mocht ook weg

Oud inspiratiemateriaal: mocht ook weg

 

Na 14 dagen ONT-spullen

En zo waar, het werkt. Elke dag heb ik minimaal 3 spullen in een zak gedaan die echt weg mochten. De eerste dagen ging ik heel bewust zoeken achter deuren en in lades. Maar na een paar dagen viel mijn blik haast automatisch op spullen die er gewoon al hele lange tijd stilzwijgend lagen. De verleiding was groot om steeds meer spullen te gaan verzamelen voor de zak “mag WEG”. Dat heb ik uiteindelijk niet gedaan. Wel heb ik veel spullen verzameld die nog een tweede leven verdienen. Handig omdat ik een Garage-SALE had gepland op 29 juni.

Mooie constatering was dat op een gegeven moment ook mijn huisgenoten vroegen waar de zak “mag WEG” stond. Ik had ze kennelijk aangestoken met mijn weggooi-actie. Er kwam dus op verschillende manieren een beweging op gang de afgelopen twee weken.

De Garage-SALE was helaas geen groot succes. Toch waren er een paar bezoekers die blij waren met de spullen die ze kochten. Daarna ging er direct nog een kleine vracht naar de plaatselijke Kringloopwinkel. Een groot aantal spullen (waaronder zelfs nieuwe!) zijn op de foto en op Marktplaats gezet. Een gedeelte van de kinderkleding moet nog op de foto en de rest breng ik naar huize Kompaan en de Bocht. En zo houd ik toch een heel goed gevoel over van mijn opruimactie en de Garage-SALE.

Het ONT-spullen blijf ik gewoon doen. Er staan her en der nog genoeg spullen die er werkelijk niet toe doen. En, niet geheel onbelangrijk, pas als je een nieuwe gewoonte minimaal 30 dagen oefent, wordt het vanzelfsprekend. Daarnaast komen er in een huishouden bijna dagelijks nieuwe spullen bij. Dat betekent dat er ook weer spullen uit mogen. Conclusie; met ONT-spullen ben je nooit klaar.

Dus, houd moed en houd vol. Het resultaat, hoe klein ook, is er op deze manier elke dag. Ik word er blij van en dat gevoel gun ik jou ook.

Succes met verder ONT-spullen.

Claudy

PS 3 ingedroogde mascara’s: mogen WEG!

4 uitdaging ontspullen

Ook ik ga ONT-spullen

Niks menselijks is een professional organizer vreemd. Help! Ook mijn huis slibt, zonder dat ik het echt in de gaten heb, stukje bij beetje dicht. Dat merk ik vooral omdat ik moeder ben van een dochter van elf jaar. Een kind groeit en ontwikkelt zich. Daarmee groeit het letterlijk en figuurlijk uit kleding en uit speelgoed. Zo richting het einde van het schooljaar wordt dit extra zichtbaar. Zelf heb ik altijd de neiging om voor de zomervakantie en voor Kerstmis de boel op te schonen. Gewoon ruimte maken door spullen te sorteren, weg te doen of juist op te bergen. Telkens weer best een kluif die je niet zomaar even in een uurtje tussendoor doet. Ook hiervoor geldt, tijd en ruimte vrij maken en indien nodig hulp inroepen.

Om mijn opruimkriebels extra kracht bij te zetten heb ik besloten om eind juni een garage-sale te organiseren. Er zijn te veel spullen nog zo goed als nieuw. Voor een klein bedrag zijn andere mensen vast weer blij met leuke snuisterijen, een vaas, boek of mooie en goede winterjas.

Net als jij, maak ik ook elke keer weer het voornemen om het niet zo ver te laten komen. Om eerder spullen weg te doen. Niet in de verleiding van het verplaatsen van spullen te komen. Niet twee, maar drie keer na te denken voordat ik iets aanschaf. En ook tussendoor gebruik te maken van Marktplaats en zo nu en dan spullen naar goede doelen te brengen. En dan nog……. wat een spullen! En wat een plek nemen ze in. Eigenlijk wil ik dat helemaal niet. Dit roept om de nieuwe hype; ont-spullen!

Ja, spullen zijn handig, nuttig, fraai of waardevol. Maar ze nemen ruimte in, staan in de weg, vragen aandacht en verzorging. Dat blijft een eeuwige tweestrijd. En als je daar niks meedoet kan het niet anders dan dat je kasten, lades, hoeken, zolder, kelder, garage of schuur gaan uitpuilen. Ook dat klinkt niet aanlokkelijk dus ga ik toch maar in de actie modus. Een aantal spullen zoals tekeningen, bijzondere briefjes en foto’s gaan in de PSvergeetmeniet bewaardoos. De inhoud van de zolder mag gehalveerd worden en het speelgoed en de kledingkasten kritisch gesorteerd. Dat zal een fraaie marktkraam opleveren voor mensen die de spullen juist heel goed kunnen gebruiken.

En zo ga ik dan opgeruimd de zomervakantie tegemoet 🙂

Succes met ONT-spullen. Ben benieuwd naar jouw ervaringen.

Claudy

Opruiming bij PS

Puur zijn, opgeruimd staat netjes

Als het lichaam eenmaal gewend is aan weinig eten, veel smoothies nuttigen en vooral veel water drinken is het lastig om die fase weer los te laten. Je voelt je schoon, energiek en fris. Hoe jammer om dat weer teniet te doen met het nuttigen van koffie, suiker, alcohol en zware maaltijden. Hoe ga ik daar een juiste modus voor vinden?

Ook hiervoor geldt, bewustwording is de belangrijkste stap om alert te blijven. Heel langzaam heb ik de maaltijden opgebouwd. Ontbijten doe ik voortaan met havermoutpap, gemaakt van amandelmelk en rozijnen. Lunchen met minder brood, vaker met een gebakken ei of een salade. En ’s avonds schep ik mijn bord bewust minder vol. Want na een detox kun je veel beter voelen wanneer je genoeg hebt gehad.

Koffie drink ik nu veel minder. Eén of hooguit twee koppen in de ochtend. Verder drink ik veel kruidenthee, maar dat deed ik eigenlijk al. Het flesje water in mijn tas en op mijn bureau is weer terug en alcohol drink ik heel veel minder. De eerste weken ben ik zelfs geheel onthouder geweest. Nu kan ik genieten van een glas hele goede wijn. Als ik de wijn niet lekker vind drink ik die niet op. Mijn lijf komt dan direct in opstand, een prima raadgever dus.

Na deze detox kuur en drie darmspoelingen is de grote schoonmaak van binnen zo goed als klaar. Zo goed als….., want tijdens darmspoeling drie bleek er toch iets hardnekkigs te zitten in mijn darmen. Er zat iets heel diep verstopt en er bleek nog letterlijk en figuurlijk veel ‘rotzooi’ te zitten. Iets emotioneels. Samengevat ging het met name over het niet uitspreken van mijn gevoelens en van wat ik belangrijk vind. Het gevoel van niet helemaal serieus genomen worden en niet gezien worden zat daar weer onder. Mmmm. Toen dat werd aangeraakt is er bewust en onbewust een proces van verwerking in gang gezet. Eerst voelde ik me boos, verdrietig en alleen. Had geen zin om oude koeien uit de sloot te halen. Toen ik eenmaal de juiste kracht hervonden had, kon ik het thuis delen. Uitspreken wat me inwendig dwars zat hielp. Zo werd de lucht geklaard en begon ik op te bloeien.

Mijn lijf voelt beter en ziet er weer wat beter, ja zelfs strakker, uit. Kleding zit lekkerder en staat beter. De huid voelt zachter en oogt ‘jonger’. De spierspanning die weg was sinds de eerste dagen van de detox sluipt er helaas wel weer langzaam in. Ook dat zie ik nu als een graadmeter om spanning en ontspanning beter op elkaar af te stemmen. Door ook veel te slapen en vooral niet te veel te piekeren.

Voor de finishing touch ga ik na een maand toch nog voor een vierde spoeling. Op aanraden van mijn therapeut in de colonhydrotherapie. En dan kan ik de zomer met een fris en fruitig gevoel tegemoet treden.

Ik denk dat deze jaarlijkse grote schoonmaak een blijvertje wordt.

Wil je meer weten over de colonhydrotherapie? Klik dan hier.

Een opgeruimde groet,

Claudy

Detox, het echte werk

Op een zondagochtend werd ik verwacht op een mooie locatie, een hoeve in Brabant. Tijdens het officieel welkom werden we getrakteerd op kruidenthee en onze eerste sap, pure zuurkool-sap. Bah, wat was dat vies zeg. Als dat de trend moest zetten vreesde ik het ergste. Maar dat bleek later toch mee te vallen. De eerste dag was heel ontspannend. Ik onderging een heerlijke massage en kon gebruik maken van massagematten en voetenbadjes. Bijna helemaal privé omdat de meesten van onze groep deelnamen aan een zweethut-sessie. De dag vloog om. Thuis ging ik aan de zelf gemaakte groentesoep en fruitsapjes. Dat was allemaal zo slecht nog niet. Ook de drinkklei; geen centje pijn, honger had ik niet. Voelde me loom en zelfs beetje nutteloos. Maar ja, opdracht is opdracht; niks doen en het allemaal maar laten gebeuren 🙂

De volgende dag was pittiger. Op dag 2 stond er een heerlijke lichaamspakking op het programma en andere ontspannende activiteiten. Ook onderging ik een korte iriscopie. Opnieuw een verhelderende kijk op mezelf. Kennelijk zeggen mijn ogen ook dat o.a. suikers en alcohol niet zo goed zijn voor mijn lijf. Ooit (heel lang geleden) is me dat ook al eens verteld bij de constatering dat ik hypoglycemie had (heb). Toen was ik een jaar lang zonder koffie, suikers en alcohol. De klachten die ik toen had namen langzaam maar zeker af. En ook nu, tijdens de detox voel ik dat mijn lijf het wel fijn vindt, geen suikers en zo. De hartkloppingen, waar ik zo vaak last van heb, bleven uit. Gelukkig! Op deze dag waren we voor het overgrote deel allemaal in dezelfde ruimte. Het was druk en rumoerig en ik kon mezelf niet afsluiten. Ik kreeg alle prikkels binnen en werd er gek van. Gelukkig was het mooi weer, dus naar buiten. Ik heb wat kunnen schrijven en ook zitten mijmeren in de zon. Ik had ook geen behoefte om met iemand te praten. Zo fijn om even helemaal offline te zijn op alle fronten 🙂

Op dag 2 onderging ik een tweede darmspoeling. Die was nodig, want het loslaten bleek nog niet helemaal te lukken…… Hierdoor kreeg ik wel meer last van mijn lijf. Maar op tijd naar bed en de volgende dag op naar de thema-opstellingen-dag.

De derde dag was de meest ongemakkelijke dag. Ik had last van een sluimerende en stekende hoofdpijn en mijn buik en/of darmen rommelden continue. Als het stil viel, hoorde je mij. Ook al was alles over het thema darmen gelegitimeerd, ik voelde me tamelijk ongemakkelijk. Het was de dag waarop er emotioneel dingen losgelaten konden worden. Best spannend. Iedereen bracht een eigen thema of vraag in en iedereen stelde zich kwetsbaar op. Prachtig om te zien hoe de opstellingen uitwerkten. Ook mijn opstelling vond ik heel verrassend. Ik had gekozen voor het thema: verantwoordelijkheid los durven laten vs meer kunnen genieten. Zo mooi, hoe twee mensen de twee verschillende Claudy’s neerzetten, ze er allebei mochten zijn en uiteindelijk tot elkaar kwamen. Ze kropen tegen elkaar aan in de warmte van de zon. Warmte en zon, daar bloei ik altijd zo van op. Mooi dat dit zo samenviel.

Met een voldaan en plezierig gevoel ging ik huiswaarts. Er gebeurde van alles in mijn lijf maar ook emotioneel. Mijn gevoel zei me dat het nog niet klaar was. Ik heb er nog een vierde dagje van sappen aan vast gekoppeld en ben pas ’s avonds heel voorzichtig wat gaan eten. Ik vond het zonde om weer te gaan eten op een of andere manier. Maar ja, je hele leven op sapjes, kruidenthee en water teren lijkt me toch ook geen avontuur.

Claudy

 

Puur zijn, de afbouwfase

In het voorjaar is het natuurlijk de beste tijd om ook je binnenste te reinigen. Om zo zonder ballast richting de zomer te gaan en er ruimte is om te kunnen bloeien. Mijn kuur is in april. Een drukke maand door schoolvakantie, werk en al veel evenementen. Voordat ik start ga ik eerst naar een informatie ochtend. Daar ontmoet ik mijn lotgenoten. De meesten hebben al ervaring, ik luister met belangstelling. Verhalen over groene poeder, drinkklei, recepten voor sappen, klysma’s e.d. gaan met enige humor over de tafel. Het wordt me langzaam duidelijk dat een dergelijke detox-kuur geen sinecure is. Aanvankelijk dacht ik nog het er maar even bij te doen. Niet dus. Ik besloot gelijk het dan maar heel grondig aan te pakken en maakte direct afspraken voor een hoge darmspoeling.

Drie dagen voor de daadwerkelijke ‘interne’ sapdagen begin je met afbouwen. Daarvoor was ik al gestopt met alcohol. Nu ook met koffie en suikers. Eigenlijk was die allereerste dag het meest heftig met gelijk een gevoel van wat ontwenningsverschijnselen. Terwijl ik niet eens een notoire koffie of suiker junkie ben. De 2e afbouwdag had ik de eerste darmspoeling. Spannend vond ik het. Gelukkig viel het mee, het was best ontspannend. En verhelderend. Want tijdens die behandeling komen ook er ook emotionele dingen ter sprake. Met als kernvraag; wat wil ik loslaten? Een heel oud patroon zou ik vastgezet hebben in mijn darmen. Gaandeweg kregen we het over verantwoordelijkheid, opruimen, onzekerheid en niet gezien worden. Met wel een heel bijzonder advies: de komende kuur even helemaal niks doen. Dus ook niks opruimen, de boel de boel laten en gewoon zitten en ontspannen. En dan kijken wat dit brengt en wat ik zou willen doen. Dat is nogal wat voor een professional organizer!

De laatste afbouwdag begon ik te voelen dat er iets in mijn lijf aan het gebeuren was. Een flauwe zeurende weeïge pijn rondom mijn onderrug, zakte langzaam naar mijn benen. Zwaar en moe voelde dat aan. Honger had ik nagenoeg niet. De hoeveelheid eten is die laatste dag minimaal. Slapen ging ook best goed. Alleen deze nacht was ik wakker om 04.00 uur en heb geen oog meer dichtgedaan. Ach ja, het zij zo. De volgende ochtend werd ik toch al vroeg op locatie verwacht. Uitslapen was er dus niet bij. Op naar het echte werk.

Claudy