Maak werk overdraagbaar

In je werk heb je een bepaalde functie waarbij allerlei taken horen. Globaal is die functie vastgelegd in een functieprofiel. Die wordt meestal gebruikt tijdens sollicitatieprocedures. Je hebt dan vaak een goed beeld van de inhoud van de functie en de daarbij behorende verantwoordelijkheden. Maar als je voor het eerst in die functie gaat werken heb je vaak geen flauw idee wat je allemaal precies moet doen. Dan is het heel plezierig als er een collega je inwerkt. Soms is dat degene die je gaat opvolgen. Het is heel handig om te weten hoe die collega het werk steeds heeft uitgevoerd en waar je alle benodigde informatie kunt vinden. Soms nodigt een dergelijke inwerk- periode uit om enkele procedures eens vast te leggen of misschien wat aan te passen. Een frisse blik kan daarbij enorm helpen. Want uiteindelijk ga jij wel hetzelfde werk doen maar dan op jouw manier.

Als het zo gaat is dat een ideale situatie voor bedrijf en medewerkers. Echt de tijd en ruimte nemen om iemand volledig wegwijs te maken in een nieuwe functie. Maar soms is die tijd er niet, zoals wanneer er een collega op vakantie gaat. De hoognodige dingen, die door moeten lopen en echt niet kunnen wachten, worden dan overgedragen. Vaak met enige haast omdat er nog zoveel te regelen is voordat de vakantie ingaat. Vervelender wordt het als een collega ziek is. Dan is het van belang dat de meest urgente zaken door collegae worden waargenomen. Dat blijkt in de praktijk vaak roeien met de riemen die je hebt op dat moment. Gelukkig komt die collega na korte of iets langere periode gewoon weer terug zodat die het achterstallige werk kan wegpoetsen en voor cruciale vragen mag je hem of haar vast thuis wel even storen. Al het werk moet in die periode gedaan worden door minder mensen en dat levert stress op. Er is dan ook geen ruimte en tijd om stil te staan bij het feit dat werk kennelijk nog niet echt overdraagbaar is gemaakt.

Afgelopen weken heb ik helaas een paar keer vernomen dat er heel plotseling een collega van bekenden kwam te overlijden. Ineens wordt er iemand weggerukt uit het leven. Dat veroorzaakt veel verdriet en ontreddering. Zowel emotioneel als zakelijk. Want die persoon is er niet meer, je kunt niks meer vragen. Heel bizar. Verdriet en gemis kun je niet wegnemen maar wat zou het verlichtend zijn als werk eenvoudiger is over te nemen. In de situaties die ik meekreeg bleek dat echter niet het geval. Het werk was onvoldoende overdraagbaar gemaakt wat leidde tot stressvolle situaties en onopgeloste vraagstukken. Dat is echt een gemiste kans. Dit zijn natuurlijk hele extreme situaties maar toch, het noopt tot nadenken.

Tijdens elke begeleiding die ik doe op werkplekken kom dit thema gelukkig aan bod. En inderdaad, daar is meestal niet of nauwelijks over nagedacht. Het hoeft niet allemaal tot in detail, maar alleen al het nadenken over hoe je het werk overdraagbaar kunt maken schept inzicht. Je kunt je bijvoorbeeld bij het opslaan van documenten telkens afvragen “Waar zou iemand anders dit logischerwijs gaan zoeken en onder welke naam?”. Sommige procedures kunnen schriftelijk vastgelegd worden zodat het een naslagwerk wordt. Maar dat is allemaal van functie tot functie verschillend. Denk er maar eens over na of jouw werk zo door iemand opgepakt zou kunnen worden in geval van nood. Voor een ZZP-er ligt dat nog ingewikkelder. Een belangrijke tip; zet altijd telefoonnummer bij de gemaakte afspraken zodat klanten geïnformeerd kunnen worden en zorg dat iemand weet hoe er toegang tot je digitale systeem verschaft kan worden. Je weet maar nooit.

Als je toch gaat opruimen en archiveren richting de feestdagen, kijk dan eens of je alvast kleine stappen hierin kunt zetten.

Succes.

Claudy

Gezond boerenverstand

Van alle kanten hoor ik advies over hoe je jezelf kunt beschermen in de huidige drukke en vaak overvolle wereld. Van handige apps, digitale tools tot papieren planners en koptelefoons. Om maar overzicht te krijgen (en als het even kan te houden) en om vooral af te maken wat je voorgenomen had te doen. Je schuift wat spullen en stapels aan de kant en gaat vol goede moed aan de slag.

Het is eigenlijk best grappig hoe wij steeds dingen weten te verzinnen op problemen die we eerst zelf min of meer in het leven hebben geroepen. Zoals in de wegwerp-maatschappij waar we ons de afgelopen 25 jaar tegoed hebben gedaan aan spullen, veel spullen. In het digitale tijdperk en de onbeperkte mogelijkheden van altijd maar online zijn zoeken we nu naarstig naar momenten waar we letterlijk even af kunnen schakelen. Spelletjes op de Ipad zijn een zegen voor ouders die hun kinderen even zoet willen houden zodat ze zelf even wat tijd hebben om hun mails te beantwoorden of social media te checken.

En nu komen we er stukje bij beetje achter dat het misschien beter is als we het anders doen. Aan alle kanten wordt er gehamerd op duurzaam en milieuvriendelijk. We zien liever dat kinderen vaker buiten spelen of sporten. Omdat persoonlijk contact maken lastig is met een mobiel apparaat er – letterlijk! – tussen, ontstaat door datzelfde apparaat een boel irritatie. Daarom komen er vaker regels over waar we nog wel of niet mogen bellen. En er komen telkens nieuwe tools om ervoor te zorgen dat je apps bijvoorbeeld uitgeschakeld worden. Zodat je geconcentreerd kunt werken zonder afleiding. En wil je even rust? Dan kies je voor een stilte coupé van de NS of je gaat voor een wandeling in de natuur. Oh, en ik vergeet het bijna; al die spullen waar we ons de afgelopen decennia tegoed aan hebben gedaan! Gelukkig start er regelmatig wel ergens een challenge ont-spullen en zijn er veel initiatieven om je spullen een 2e leven te geven.

Mijn vraag is: hadden we dit niet allemaal kunnen voorkomen?

Bij het aanschaffen van spullen kun je je telkens afvragen of je het wel echt nodig hebt en of je het gaat gebruiken. Denk even aan alle overbodige keukenspullen en hulpjes die nu plek innemen in je keukenkastjes. Een mobiele telefoon is echt wel handig maar moet je werkelijk altijd en overal bereikbaar zijn? En wat is er mis met gewoon praten met elkaar, elkaar in de ogen te kijken en echt te luisteren? Afleiding was er altijd al. Maar durf dan te kiezen voor iets en houd je aan je afspraak. Dat geldt ook voor een taak die je met jezelf afspreekt. Laat kinderen lekker buiten spelen en maak afspraken over gebruik van een tablet. Maak er een gewoonte van om dagelijks wat op te ruimen. Dan word je je bewust van je spullen en durf je makkelijker te besluiten om dingen weg te doen en voortaan selectiever aan te schaffen.

Allemaal heel eenvoudig dus. Gewoon je gezond boerenverstand gebruiken. Ik zeg doen.

Zonnige groet,

Claudy

Opruimmotivator

Sinds zes jaar sta ik ook bekend als dé Opruimmotivator en schrijf ik regelmatig een blog. Het gaat vaak over opruimen in de breedste zin van het woord en het delen van eigen ervaringen. Ik koos voor deze titel omdat ik kennelijk als een aanjager word gezien en ik een Nederlandse titel prefereer. Zodra iemand met mij een afspraak in de agenda heeft staan komt die persoon eigenlijk al in actie. Op deze wijze weet ik als vanzelf mensen te enthousiasmeren en te motiveren om heel eenvoudig te gaan opruimen en dus aan de slag te gaan voordat ik er ben. Geweldig! Zo simpel kan het dus zijn.

Samen met vele andere Professional Organizers promoten wij het nut van ordenen, plannen en opruimen. Ieder doet dit op zijn eigen manier en vaak ook voor een gekozen doelgroep. Tijdens een inspirerende sessie met Paul Kruijssen heb ik mijn identiteit weer eens onder de loep genomen. Klopt het allemaal nog? Daarbij werden lastige en spiegelende vragen gesteld die leiden tot nadenken. Wat doe ik allemaal? Hoe doe ik dat? En dan de hamvraag: Waarom doe ik dit? Het antwoord op die laatste vraag is bedoeld om me te onderscheiden van de rest. Wat is mijn passie oftewel wat is de reden waarom ik dit allemaal doe? En die gaat natuurlijk verder dan een beetje opruimen en organiseren.

Een lijstje maken met alle dingen die ik doe is nog niet zo ingewikkeld. Belangrijk is om te weten of ze matchen met de waarom vraag. Hoe ik de dingen aanpak is een verlengstuk van de wat vraag. Maar ook dat zet me verder aan het denken. Want welk concept of handelswijze steekt er achter al die activiteiten? En gaandeweg is vooral die waarom vraag blijven hangen omdat ik daar niet heel concreet het antwoord op kon geven. Omschrijven lukte gelukkig wel.

Hierbij nog eens een poging: Ik help anderen om uit vaste patronen te komen door nieuwe ritmes aan te brengen. Door met hen aan de slag of in gesprek te gaan of door mijn ervaringen te delen via lezingen en teksten. Het zogenaamde feest der herkenning. Omdat met Rust Ritme Ruimte en Reinheid (4xR) helderheid komt in ieders chaos. Met mijn frisse blik en op mijn gevoel kan ik een snelle scan maken en direct inhaken op de hulpvraag en kan de ander snel aan de slag. Dus; het empoweren van mensen op gebied van keuzestress vs. stressmanagement.

Het is een mooi begin van het antwoord op de waarom vraag. Ik ben heel benieuwd hoe anderen hierover denken. En dan vooral natuurlijk de mensen waarvoor of waarmee ik gewerkt heb. Alle input is welkom om mijn identiteit verder aan te scherpen.

Puur Structuur, voor orde op zaken

Zonnige groet,

Claudy

Tiny house

Tiny houses zijn helemaal in. De meest grappige, fraaie, uitnodigende en slim bedachte uitvoeringen vliegen je om de oren.

“Tiny house” van kunstenares Josien Broeren in Waalwijk

We willen allemaal minder met meer. Heel bijzonder dat juist nu velen de wens hebben om kleiner en eenvoudiger te gaan wonen terwijl ze zich kunnen wentelen in luxe en wonen in grote huizen. Waar komt dat toch vandaan?

Nu is het zo dat lekker wonen in een ruim huis met mooie en vaak veel spullen best lekker is, om allerlei redenen. Onze woonomgeving herinrichten we best regelmatig, met accessoires bijvoorbeeld passend bij het seizoen. Een bank of eethoek gaat geen mensenleven meer mee en wordt toch gemiddeld eens per 5 tot 10 jaar vervangen. Het lijkt alsof we een gevoel van vrijheid ervaren door ons te omringen met mooie spullen, of we ze nu echt nodig hebben of niet. Maar echte vrijheid kun je pas ervaren als er ruimte komt. Ruimte in je omgeving en daardoor ook ruimte in je hoofd. En dat zou wel eens de belangrijkste reden kunnen zijn waardoor de drang naar het minimalistisch leven een vlucht neemt.

Zelf heb ik deze zomer in een soort van tiny house, een chalet op een camping, vakantie gevierd. Vroeger gingen we ook naar de camping. Maar laat ik gelijk duidelijk zijn, in een tent krijg je me niet. Wij kampeerden altijd in een caravan met een grote voortent. Het kneuterige en de slimme indeling van zo’n caravan heeft me altijd geboeid. Elk plekje werd benut en alles (nou ja bijna alles, we hadden geen douche en toilet) was aanwezig. We konden er koken, eten, spelletjes doen, slapen en zelfs bezoek ontvangen. En een douche en toilet waren in de regel dichtbij op de camping. Nu 40 jaar later dus opnieuw op de camping maar dan in een luxe buiten chalet. Ruim van opzet en van alle gemakken voorzien. Maar natuurlijk nog steeds klein (12,5 x 4,5) zeker ten opzichte van onze eigen woning en inclusief de gezelligheid van de camping.

Heel eerlijk, eigenlijk heeft een mens niet meer nodig, mits je alleen of met z’n tweeën bent. Trouwens wij hebben 1 dochter en ook met z’n drietjes was het prima toeven. En wat een voordelen: de tent is in no time opgeruimd en schoon en je leeft sneller buiten. Daarnaast word je inventief als het om praktische oplossingen gaat, je moet tenslotte roeien met de riemen die je hebt. Ik kom er zelfs achter dat ik nog minder nodig hebt dan ik dacht. Er gingen tassen vol schone kleding en ongebruikte spullen mee terug. Goed om te weten, we waren in Nederland dus diverse soorten kleding zijn dan wel wenselijk. Kennelijk krijgt alles toch een andere lading en heb je ook niet meer de neiging, o.a. door gebrek aan ruimte, om spullen in voorraad te nemen. Iets wat er thuis nogal eens insluipt. Omdat het snel aan kant is en er geen ruimte is voor overbodige zaken ervaar je al snel een gevoel van ruimte. En dat geeft rust. Rust in het dagelijks leven want je moet nu niet meer zoveel en daardoor als vanzelf rust in je hoofd. En dat resulteert inderdaad in een gevoel van vrijheid! Ik liet me ontvallen dat ik op deze wijze wel kon leven waarop manlief me toelachte en zei “nog even geduld, als ik klaar ben met werken”. Kennelijk ziet hij het nog niet helemaal zitten maar dit geeft hoop. Nog even, ik denk een jaartje of 10, geduld. En in die tussentijd genieten we voortaan elke zomer een aantal weken van een luxe buitenchalet 🙂 en zorgen we ervoor dat we meer spullen wegdoen dan aanschaffen.

Ben benieuwd naar jullie motieven en ervaringen als het gaat om eenvoudiger en minimalistisch te gaan wonen.

Zonnige groet, Claudy

 

Zomer. Wifi? Check: Okay!

De zomermaanden staan voor de deur. Dat betekent of heel hard werken omdat je juist in dit seizoen de meeste omzet kunt draaien of er even tussenuit gaat om vakantie te vieren. Twee uitersten. Daar tussenin zijn er natuurlijk nog varianten, want er zijn ook mensen die in hun gewone ritme blijven met werk, zorg en op z’n tijd ontspanning.

Hoe dan ook zijn de zomermaanden juli en augustus de ideale periode om je op te laden en je te wentelen in de lome zomertemperaturen. Heerlijk als je even echt helemaal niks kunt doen. Je volledig daaraan over te kunnen geven en echt even af te schakelen klinkt meer dan aanlokkelijk. Vraag is, is dit wel haalbaar? Want wees eens eerlijk, kun jij je even helemaal onttrekken aan hetgeen je nu bezighoudt?

De eerste levensbehoefte, zeker van de jeugd, is tegenwoordig Wifi. Dus ook een vakantiebestemming dient daaraan te voldoen. Zodat je, waar dan ook, direct in verbinding staat met al je ‘vrienden’ en je toch ook je mailbox zo nu en dan kunt checken. Dat vinden we tegenwoordig allemaal heel normaal.

Grappig is daarentegen dat er steeds meer initiatieven ontstaan om aan de verslavende factor van Wifi te ontkomen. Er zijn zelfs vakantieoorden die zich daarmee bezighouden. Detoxen voor je lijf kennen we al, een volgende stap; digitaal detoxen is nieuw. Steeds vaker kiezen we ervoor om juist op vakantie geen tv te kijken en ook de mails links te laten liggen. Mobiele telefoons van het werk worden vaak doorgeschakeld of achtergelaten bij een collega. Er zijn zelf mensen die een tweede toestel aanschaffen om wel bereikbaar te zijn voor familie en vrienden bij calamiteiten, maar tijdelijk onbereikbaar zijn voor werk of andere zaken. Zo scheppen we snel meer rust tijdens de vakantie en meer ruimte voor persoonlijke aandacht aan de mede vakantiegangers. En laten we ook niet vergeten dat sommige mensen gevoelig zijn voor elektromagnetische straling. Die kan ook voor veel onrust zorgen.

Ook ik wil graag even tijd en ruimte hebben om af te schakelen en de accu weer op te laden. Vaak gebruik ik de zomermaanden voor reflectie. Waar sta ik na zes maanden in dit jaar? Gaat alles volgens plan of wens? Wat zou anders of beter kunnen? En eigenlijk gebeurt dan elk jaar min of meer hetzelfde. Door de combinatie van rust nemen en reflecteren ontstaan er dan verschillende mooie ideeën. In de regel neem ik er een of twee mee in de 2e periode van het jaar en soms zet ik een plan uit alvast voor het nieuwe jaar. Het opborrelen van nieuwe impulsen geeft mij altijd een bruisende energie waarmee ik weer enige tijd vooruit kan.

Maar als ZZP-er kan ik me niet veroorloven om helemaal van de aardbodembol te verdwijnen. Daarom hanteer ik aangepaste regels: mails worden niet dagelijks maar binnen drie dagen beantwoord. Coaching kan alleen digitaal, dus online tijdens de zomer. Bestellingen via de webshop worden wel gewoon verzonden en ik plan 2 weken waarin ik alle zakelijke afspraken met klanten maak. Zodat ik voldoende tijd en ruimte overhoud voor een aantal weken zeelucht snuiven in eigen land.

Ik wens je een fijne en zonnige zomer!

Claudy

Tip: voor Wifi-vrije verblijven kijk op website Wifivrij.

Impact van opruimen

Het wil maar niet met het weer. Zo nu en dan een mooie dag, maar verder te wisselvallig. Dat nodigt nog niet uit om de zomergarderobe van zolder te halen. Het is al half mei en dus ben ik weer (!) aan de late kant met de kledingwissel. En omdat ik toch iets de schuld moet geven aan het stagneren van mijn opruim- en schoonmaakwoede dit voorjaar, wijs ik naar de weergoden. Tot op heden kon ik nog prima uit de voeten met wat er ligt en hangt in de kast, met hier en daar een kleine aanvulling van de nieuwe voorjaarsmode.

Maar goed, afgelopen weekend ben ik toch maar eens begonnen. De dichte opbergkratten met schone en frivole zomerkleding voor de dag getoverd en het grootste gedeelte van mijn garderobekast leeggehaald om plaats te maken.

kleur bij kleur

Dit keer ben ik zelf ook echt kritischer geweest over wat weer in de opslag mocht. Dus hield ik me aan de spelregels die ik regelmatig naar de buitenwacht communiceer:

  • Langer dan een jaar niet gedragen? Mag weg!
  • Kleding die niet meer past? Hoe spijtig ook, mag weg!
  • Kleding die er verwassen uitziet of stuk is? Mag weg!

Met nog één krat te gaan heb ik toch al twee vuilniszakken vol. Ze staan klaar bij de achterdeur om af te geven aan een organisatie die er vast en zeker weer heel blij mee is. Op zich word ik daar blij van, mijn spullen een tweede leven geven, en toch doet het zeer. Omdat ik deze keer echt mooie, bijna nog nieuwe spullen heb weggedaan. Ik heb met pijn in het hart moeten constateren dat ik echt niet meer in een maatje S pas en dat dit waarschijnlijk ook niet meer zal gaan gebeuren (lang leven de overgang). Je zou kunnen concluderen dat ik nu moeite heb met loslaten. Loslaten is even lastig, maar dat is het niet. Het gaat eerder om toelaten. Het accepteren van deze nieuwe fase in mijn leven. Het is zoals het is. Er valt niet aan te ontkomen, de overgang bedoel ik dan, met alle gevolgen van dien. Het bijzondere is dat een dergelijke, erg gevoelige kwestie, pijnlijk zichtbaar wordt door een hele eenvoudige handeling. Opruimen!

Opruimen, sorteren, keuzes maken, schoonmaken en dingen wegdoen. De handelingen zijn te simpel voor woorden. Maar de impact ervan is niet in woorden te vatten.

Als jij dat ook wilt ervaren ga dan aan de slag. Ja, het kost inspanning maar het resultaat is het meer dan waard. Ik durf er gif op in te nemen dat jij je een stuk beter voelt na een opruimsessie, hoe groot of klein ook.

Met zonnige groet,

Claudy

PS Op 29 mei 2017 geef ik als opruimmotivator, een lezing over thema Groei, bij De Tijd in Oisterwijk

Vroeger

“Vroeger was alles beter”. Zodra er sprake is van ingrijpende veranderingen om ons heen, is dit een veel gehoorde kreet. Die veranderingen kunnen ons angstig en onzeker maken. Vooral als we het idee hebben dat ze weinig goeds zullen brengen. Elke verandering in onze maatschappij wordt door de ene groep hartelijk onthaald terwijl een andere groep zich er grote zorgen om maakt. Op zo’n moment wordt het verlangen naar vroeger, welke tijd dat ook mag zijn, groot. Een verlangen naar veiligheid, vriendelijkheid en duidelijkheid.

Wat mij betreft was vroeger alles zeker niet beter maar wel een stuk eenvoudiger. Zo was de rolverdeling in een gezin duidelijk, hoorde je bij een groep met dezelfde politieke of godsdienstige achtergrond, werkte je vijf of zes lange dagen en had je op zondag een rustdag. Niet een twee drie iets waarnaar we nu terug willen. Daarentegen is de huidige tijd een stuk complexer en voller. Ouders delen de zorg voor kinderen en het huishouden want ook vrouwen werken veelal. We gaan niet langer massaal naar de kerk, werken op flexibele tijden en ook nog eens op verschillende plekken en de zondag is bij uitstek geschikt om leuke dingen te ondernemen. Nogal een verschil met niet eens zo heel lang geleden.

Wat in mijn ogen wel wenselijk is, is dat we vanuit de eenvoud van vroeger naar de huidige (stress)volle tijd durven kijken en daarmee ons voordeel doen. Natuurlijk, alles verandert. Continu en in een steeds rapper tempo. Dat  brengt ons goede dingen, maar er zijn ook minder leuke gevolgen. Het is aan jou hoe je met al die -stressvolle- veranderingen omgaat. Als je puur vanuit jezelf handelt en keuzes durft te maken, blijf je dichtbij jezelf en heb je daar het meeste profijt van. De vraag is alleen, hoe sterk sta je dan in je schoenen? Want de verleiding ligt voortdurend op de loer. Wil je iets afmaken, krijg je ineens een uitnodiging om te gamen, een chatverzoek of iemand vraagt of je meegaat naar de film. Nee zeggen is dan heel, heel moeilijk. Onze keuzevrijheid is een groot goed. Maar keuzes maken wordt steeds lastiger. Er is namelijk altijd wel iets leukers of beters te doen. Daarbij heb je niet de keuze uit twee maar uit veel meer.

We hebben vooral last van; veel!

veel

In ons hoofd wordt het dan alsmaar voller met onafgemaakte zaken, gewetensvolle gedachten die blijven knagen, schuldgevoelens naar jezelf en anderen toe omdat je iets niet gedaan hebt (of juist wel) en het denken aan alle dingen die nog moeten. En dan is er ook nog een boordevolle omgeving, thuis en op je werk. We willen steeds groter wonen, zelfs alleen, waardoor er ook veel ruimte is voor spullen. Geprint en digitaal is er een overkill aan informatie om nog maar te zwijgen over ontplofte inboxen en groepsapps. Voor je het weet beland je in een enorme wanorde waarin je verzuipt. Als er ook nog eens sprake is van een ingrijpende levensgebeurtenis, is de chaos compleet. Dan is het heel lastig om orde op zaken te stellen en weer grip te krijgen op het leven van alledag.

Gelukkig is dat niet zo moeilijk als het nu doet vermoeden. Want orde op zaken stellen begint fysiek en digitaal met opruimen. Sorteren, structuur aanbrengen en vooral: veel weg doen. Door heel ‘simpel’ keuzes te maken. Door drukte en andere redenen verzuimen we dit keer op keer te doen. En dat is zo jammer! Al doe je het maar een paar keer per jaar, het resultaat mag er zijn.

Daarom pleit ik elk jaar voor de terugkeer van de grote schoonmaak! Vroeger werd die steevast aan het begin van de lente gedaan. Hele huisraden werden tijdelijk naar buiten gesjouwd om de boel eens flink te poetsen en op te frissen. Daarna gingen alleen de spullen terug die nog goed waren en daadwerkelijk gebruikt werden. Het huis was dus niet alleen fysiek schoon en rook het er heerlijk fris, de mensen kregen letterlijk het gevoel van een nieuw en lentefris begin. Ze voelden zich voldaan, lichter en opgeruimd en gingen vol energie volop aan het werk.

Die dubbele uitwerking van opruimen, schoonmaken en orde op zaken stellen gun ik iedereen van harte! Want zo ben je fysiek en mentaal beter bestand tegen de stress die de huidige tijd met zich meebrengt.

Dus: ga aan de slag, in huis of op je werkplek. Zelf of met hulp van mensen in je omgeving of een professional organizer. Ruim er tijd voor in om echt orde op zaken te stellen. Je schept als vanzelf orde in je chaos en ervaart een helder, fris en opgeruimd (‘leeg’)hoofd. Je krijgt er meer energie van en kunt vol goede moed de lente tegemoet en straks genieten van de zomer.

Een heerlijk voorjaar toegewenst!

tulpen

Zonnige groet,

Claudy

PS mocht je me niet kunnen bereiken dan ben ik zelf druk in de weer met vuilniszakken, poetsdoekjes en groene zeep 😊

 

 

 

 

Gefeliciteerd met uw werkjubileum!

logo

Natuurlijk weet ik het zelf, maar ineens komen er veel meldingen binnen via mijn LinkedIn-profiel met een eenduidig bericht: Gefeliciteerd met uw werkjubileum! Zo leuk dat veel netwerkcontacten dit opmerken. Dan kan ik natuurlijk als Mrs. Puur Structuur zelf niet achterblijven om hier iets over te zeggen.

Tien jaar geleden was de verbouwing van ons huis klaar. Terwijl die verbouwing plaatsvond was ik naast bouwpastoor ook druk met het opzetten van mijn eigen bedrijf. Tijdens een integratietraject werden mijn kernkwaliteiten organiseren en plannen blootgelegd en kon al snel de link gelegd worden met het beroep Personal Organizer. Het thema organizing, overgewaaid vanuit Amerika, was nog niet zo bekend in Nederland. Er waren al wel korte opleidingen en een beroepsvereniging. Ik koos voor een training bij The Get Organized-company. Daarna ging ik aan de slag met een ondernemersplan, een logo, een brochure en een website. Het werken aan dit alles gaf me al een enorme boost. Dus huis klaar, nog even verhuizen en ik kon aan de slag!

Niet dus. Tijdens het inrichten van het huis en het uitpakken van de dozen bleek dat deze hele exercitie zijn tol had geëist. En ik werd ziek. Noem het griep, één die heel hardnekkig was. De hele maand februari had ik nodig om te herstellen. Maar ook om na te denken. Want hoe ging ik nu aan mijn eerste klanten komen?

In het verleden had ik steeds alle adressen van contacten via werk, netwerkbijeenkomsten en andere sociale netwerken verzameld. Ik was uit beeld geweest nadat mijn laatste baan ophield. Daarom besloot ik heel brutaal al die adressen via een e-mail te informeren over mijn nieuwe onderneming en dienstverlening. Dat leverde respons op en hoe: drie klanten! Dus per 1 maart 2007 kon ik daadwerkelijk aan de slag en is het balletje gelukkig blijven rollen.

En nu ben ik tien jaar verder. In die tien jaar is er best het een en ander gebeurd. Zo heb ik steeds concreter mijn werkgebied benoemd. Ik ging van particulier en zakelijk naar alleen de zakelijke markt als organizer en coach op werkplek. Ik ontwikkelde eigen trainingen, lezingen en workshops, schreef mijn eerste boek en maakte ook mijn eigen producten: De Puur Doen ToDo-blok en de herinneringendoos PSvergeetmeniet. En natuurlijk bleef ik investeren in mijn eigen ontwikkeling door workshops en opleidingen te volgen.

Na die tien jaar klopt het nog steeds, de naam Puur Structuur, het logo, de uitstraling en mijn missie. Ik word nog steeds blij als mijn klanten de spirit hebben gevonden en ervaren hebben wat ‘organizing’ voor hen kan betekenen. De werkdruk neemt helaas alsmaar toe en vooral de fijn gevoelige mensen voelen dat als geen ander. Juist voor die groep wil ik er zijn. Daarbij staat het leren omgaan met externe prikkels, die vaak stress veroorzaken, centraal. Een mooie en effectieve manier van stresspreventie. Want uitvallen, bijvoorbeeld door een burn-out, gun ik als ervaringsdeskundige niemand!

Er is dus nog genoeg werk aan de winkel en ga ik volle goede moed en enthousiasme beginnen aan de volgende tien jaar Puur Structuur!

Zonnige groet, Claudy

PS. Dank voor alle felicitaties. Wie jarig is trakteert. Dit jaar ga ik tien cadeautjes uitdelen. Die variëren van mijn boek tot een uur werkplekorganisatie. Wat zou jij graag willen ontvangen en waarom? Mail het me en je maakt kans op één van die tien cadeaus.

Gevoeliger dan ik dacht

Door schade en schande ben ik wijzer geworden. Ik weet dat ik hooggevoelig ben en dat ik bijvoorbeeld extreem kan reageren op voeding, medicatie, medische behandelingen en sfeer. Soms kan ik de heftigheid van de reactie iets voorblijven door me voor te bereiden. Maar soms lukt dat niet, omdat uitingen zich ook wel eens na een paar uur of dagen laten zien. En dan is het lastiger om de oorzaak van extreme moeheid, spier- en gewrichtspijnen, hoofdpijn en zelfs hartkloppingen te herleiden.

Een HSP (Hoog Sensitief Persoon) herken je niet aan de buitenkant en erover vertellen aan anderen die geen idee hebben wat het is of hoe het voelt maakt dat je je al snel alleen voelt. Helemaal als je ineens wordt overvallen door een prikkel die je niet zag aankomen.

Zo ben ik regelmatig te vinden op de tribune van mijn favoriete voetbalclub. De sfeer in een stadion is geweldig, zeker als er gewonnen wordt. Ik ken er veel mensen, heb een vaste plek naast mijn vriendin met wie ik al jaren de thuiswedstrijden bezoek. Steeds vaker merk ik dat zodra ik op de tribune zit ik me naar ga voelen. En dat houd ik dan voor mezelf. Ik word wiebelig, soms wat duizelig en alles komt op me af. En dat werkt nog een aantal uren en soms een of twee dagen door. Door al die lichamelijke sensaties wordt het voor mij meer een overleven tijdens de wedstrijd dan dat ik ervan kan genieten. En vraag me af of ik nog wel dergelijke situaties op moet zoeken.

Een ander voorbeeld wil ik je ook niet onthouden. Ik bezocht samen met een klant een kantoorinrichter. We kregen een rondleiding door een prachtige showroom waarin alle nieuwe manieren van werken werden getoond. Met allerlei combinaties van vormen, kleuren en materialen. En ineens stond ik in een ruimte die er heel mooi uit zag, met een groene wand van mos, prachtige stoelen en conferentie tafel, LED verlichting die je qua kleur kon variëren, doorzichtige wanden en een hele drukke vloerbedekking. Op het moment dat ik daar binnenstapte gebeurde het. Ik kan mijn gevoel het beste omschrijven als de voorfase van zeeziek worden. Dat is misschien voor meer mensen te begrijpen. Ik meldde dat ik heel naar werd in die ruimte, helemaal toen er even met licht gespeeld werd. Ik kreeg een blik van “dit heb ik nog nooit gehoord”, die ik inmiddels wel herken. Ik ben heel snel uit die ruimte gestapt om weer snel te kunnen aarden. Na dit voorval besefte ik ineens nog meer hoe extreem gevoelig ik kennelijk ben. En tegelijkertijd vraag ik me af, hoeveel mensen zouden hier ook last van hebben? Misschien voel jij je sinds een interne verbouwing continue naar of heb je last van hoofdpijn of benauwdheid. Je bedenkt het misschien niet, maar als je een vorm van HSP hebt zou het wel eens aan dit soort prikkels kunnen liggen. En met name voor al deze fijngevoelige personen wil ik een sparringpartner zijn, ze helpen met het creëren van een stabiele en plezierige werkomgeving.vloermotief

Tijdens het uitvoeren van mijn werk kom ik als organizer vaak op plekken terecht waar complete chaos is. Zelfs als die niet zichtbaar is kan ik de chaos wel voelen. Dat gegeven probeer ik juist positief te benutten zodat mijn klanten extra baat hebben bij mijn hulp. Omdat ik er lijfelijk soms last van heb is dit voor mij een extra reden om me meer te gaan richten op het online coachen door het toepassen van Mindful Analysis. Een mooie methodiek, al schrijvend via e-mail komt de ander na een week tot zelf-inzichten om vervolgens tot uitvoering over te gaan. Daarover vertel ik een andere keer meer. Op mijn website vind je al de nodige informatie.

Ben jij ook zo hooggevoelig? Herken je misschien iets van bovenstaande situaties of heb je een andere ervaring die je wilt delen? Ik luister graag 🙂

Zonnige groet,

Claudy

Wat ga jij doen dit jaar?

2017 goalsDe eerste maand van het nieuwe jaar is al zo goed als voorbij. Misschien had je nieuwe voornemens gemaakt. Kun je het volhouden of ben je er alweer mee gestopt? Mooi om bij een mijlpaal als oud en nieuw even stil te staan bij wat je graag anders zou willen doen. Alleen hoe geef je dat kans van slagen? Heel eenvoudig, door een simpel plannetje voor jezelf te maken en dit vast te leggen. Want daarmee maak je het ineens een stuk concreter.

Elk jaar maak ik voor mezelf de balans op. Wat waren mijn wensen in het afgelopen jaar en wat is daar allemaal van terecht gekomen? Soms zijn dingen helemaal gelukt en andere zaken gedeeltelijk of net opgestart. Slechts enkele wensen zijn totaal niet aan bod gekomen. Dan rijst direct de vraag; ‘Waren die wensen wel reëel?’ En heel eerlijk, dat zijn ze dan vaak niet. Zo maak ik heel eenvoudig de balans op. Zowel over grote kwesties als over kleine dingen. Want ook bij mij staan kleine wensen op het lijstje zoals een musical bezoeken of naar de film met mijn dochter.

Nadat de balans is opgemaakt kijk ik vooruit. Een heel nieuw jaar, twaalf maanden om nieuwe uitdagingen aan te gaan. Nieuwe dingen aanpakken en of lopende zaken afstoten. Even heel ruim denken in alleen maar mogelijkheden. Ik kan het je aanraden, het levert zo ontzettend veel op. Je kunt het in woorden op papier zetten, in een mindmap verwerken of er zelfs een moodboard van maken. Gewoon maar alles noteren wat in je opkomt en eventueel visueel maken. Neem hier vooral de tijd voor. Hoe langer je hieraan werkt, hoe vindingrijker vaak je ideeën zijn.

Als je klaar bent met dit creatieve gedeelte komt de vertaalslag. Welke wensen of doelen mogen er in jouw top 3 van dit jaar? Noteer ze in de juiste volgorde. Wat op nummer 1 staat krijgt daarna alle aandacht. Maak een kort plannetje door de volgende vragen te beantwoorden:

  • Kun je de wens heel concreet en Specifiek noemen en beschrijven?
  • Is je wens of doel Meetbaar? Welk resultaat verwacht je?
  • Is wat je ervoor moet doen (of laten) Acceptabel?
  • Is de wens of het doel Reëel te noemen? Het moet wel haalbaar zijn.
  • Welke Tijdsspanne kun je er aanhangen? Wanneer moet het gebeuren?

Je laat er de zogenaamde SMART-formule op los waardoor het niet zomaar een wens of doel is geworden. Nu kun je er ook echt mee of aan gaan werken.

smart

En om het nog leuker te maken ga je jezelf verplaatsen naar de eindstreep. Je hebt zojuist een resultaat neergezet. Welk resultaat precies en hoe voelt dat voor je? Is het een felicitatie of een bemoediging waard? Schrijf een brief, memo of kaart aan jezelf over die situatie. Wat daarin komt te staan is geheel aan jou. Stop wat je geschreven hebt in een envelop en adresseer die aan jezelf. Plak er een postzegel op en vraag iemand in je naaste omgeving of hij of zij die envelop tussen kerst en oud en nieuw op de post wil doen. Ik durf te wedden dat het openmaken en lezen van deze post een grote glimlach op je gezicht tovert :).

Maak er een mooi jaar van!

Zonnige groet,

Claudy