Vroeger

“Vroeger was alles beter”. Zodra er sprake is van ingrijpende veranderingen om ons heen, is dit een veel gehoorde kreet. Die veranderingen kunnen ons angstig en onzeker maken. Vooral als we het idee hebben dat ze weinig goeds zullen brengen. Elke verandering in onze maatschappij wordt door de ene groep hartelijk onthaald terwijl een andere groep zich er grote zorgen om maakt. Op zo’n moment wordt het verlangen naar vroeger, welke tijd dat ook mag zijn, groot. Een verlangen naar veiligheid, vriendelijkheid en duidelijkheid.

Wat mij betreft was vroeger alles zeker niet beter maar wel een stuk eenvoudiger. Zo was de rolverdeling in een gezin duidelijk, hoorde je bij een groep met dezelfde politieke of godsdienstige achtergrond, werkte je vijf of zes lange dagen en had je op zondag een rustdag. Niet een twee drie iets waarnaar we nu terug willen. Daarentegen is de huidige tijd een stuk complexer en voller. Ouders delen de zorg voor kinderen en het huishouden want ook vrouwen werken veelal. We gaan niet langer massaal naar de kerk, werken op flexibele tijden en ook nog eens op verschillende plekken en de zondag is bij uitstek geschikt om leuke dingen te ondernemen. Nogal een verschil met niet eens zo heel lang geleden.

Wat in mijn ogen wel wenselijk is, is dat we vanuit de eenvoud van vroeger naar de huidige (stress)volle tijd durven kijken en daarmee ons voordeel doen. Natuurlijk, alles verandert. Continu en in een steeds rapper tempo. Dat  brengt ons goede dingen, maar er zijn ook minder leuke gevolgen. Het is aan jou hoe je met al die -stressvolle- veranderingen omgaat. Als je puur vanuit jezelf handelt en keuzes durft te maken, blijf je dichtbij jezelf en heb je daar het meeste profijt van. De vraag is alleen, hoe sterk sta je dan in je schoenen? Want de verleiding ligt voortdurend op de loer. Wil je iets afmaken, krijg je ineens een uitnodiging om te gamen, een chatverzoek of iemand vraagt of je meegaat naar de film. Nee zeggen is dan heel, heel moeilijk. Onze keuzevrijheid is een groot goed. Maar keuzes maken wordt steeds lastiger. Er is namelijk altijd wel iets leukers of beters te doen. Daarbij heb je niet de keuze uit twee maar uit veel meer.

We hebben vooral last van; veel!

veel

In ons hoofd wordt het dan alsmaar voller met onafgemaakte zaken, gewetensvolle gedachten die blijven knagen, schuldgevoelens naar jezelf en anderen toe omdat je iets niet gedaan hebt (of juist wel) en het denken aan alle dingen die nog moeten. En dan is er ook nog een boordevolle omgeving, thuis en op je werk. We willen steeds groter wonen, zelfs alleen, waardoor er ook veel ruimte is voor spullen. Geprint en digitaal is er een overkill aan informatie om nog maar te zwijgen over ontplofte inboxen en groepsapps. Voor je het weet beland je in een enorme wanorde waarin je verzuipt. Als er ook nog eens sprake is van een ingrijpende levensgebeurtenis, is de chaos compleet. Dan is het heel lastig om orde op zaken te stellen en weer grip te krijgen op het leven van alledag.

Gelukkig is dat niet zo moeilijk als het nu doet vermoeden. Want orde op zaken stellen begint fysiek en digitaal met opruimen. Sorteren, structuur aanbrengen en vooral: veel weg doen. Door heel ‘simpel’ keuzes te maken. Door drukte en andere redenen verzuimen we dit keer op keer te doen. En dat is zo jammer! Al doe je het maar een paar keer per jaar, het resultaat mag er zijn.

Daarom pleit ik elk jaar voor de terugkeer van de grote schoonmaak! Vroeger werd die steevast aan het begin van de lente gedaan. Hele huisraden werden tijdelijk naar buiten gesjouwd om de boel eens flink te poetsen en op te frissen. Daarna gingen alleen de spullen terug die nog goed waren en daadwerkelijk gebruikt werden. Het huis was dus niet alleen fysiek schoon en rook het er heerlijk fris, de mensen kregen letterlijk het gevoel van een nieuw en lentefris begin. Ze voelden zich voldaan, lichter en opgeruimd en gingen vol energie volop aan het werk.

Die dubbele uitwerking van opruimen, schoonmaken en orde op zaken stellen gun ik iedereen van harte! Want zo ben je fysiek en mentaal beter bestand tegen de stress die de huidige tijd met zich meebrengt.

Dus: ga aan de slag, in huis of op je werkplek. Zelf of met hulp van mensen in je omgeving of een professional organizer. Ruim er tijd voor in om echt orde op zaken te stellen. Je schept als vanzelf orde in je chaos en ervaart een helder, fris en opgeruimd (‘leeg’)hoofd. Je krijgt er meer energie van en kunt vol goede moed de lente tegemoet en straks genieten van de zomer.

Een heerlijk voorjaar toegewenst!

tulpen

Zonnige groet,

Claudy

PS mocht je me niet kunnen bereiken dan ben ik zelf druk in de weer met vuilniszakken, poetsdoekjes en groene zeep 😊

 

 

 

 

HSP, bevestiging vanuit de wetenschap

Onlangs las ik via social media het blog van Barbera Schouten. Daar las ik het volgende: ‘Professor Elke van Hoof (Vrije Universiteit Brussel) heeft op basis van wetenschappelijk onderzoek aangetoond dat hooggevoelige personen de wereld op een andere manier ervaren dan andere mensen’. Taadaa! Eindelijk is daar een onderbouwend bewijs. Ook zegt ze: “Wat we zien, is dat de hersenen van HSP’ers onder de MRI-scanner bij een bepaalde opdracht in meer gebieden in de hersenen oplichten dan die van de niet-HSP’ers. Dat noemen we diepgaande verwerking. HSP’ers denken dus niet zoals niet-HSP’ers. Hun hersenen functioneren anders. Hoogsensitieve mensen krijgen daardoor vaak te horen dat ze de dingen te complex maken, dat ze veel te ver gaan met hun interpretaties. Vaak voelen ze zich daardoor ‘raar’”. En dat zijn ze natuurlijk niet.

HSP-ers zijn gevoeliger voor allerlei soorten prikkels omdat de hersenen alles ongefilterd laten binnenkomen. Vandaar het vaak overweldigende effect van soms iets kleins in de ogen van een niet HSP-er. Dat kan van alles zijn op gebied van reuk, gehoor, tast,zien of gevoel. En dat vertaalt zich dan weer ergens fysiek in het lijf.

Zo werd ik zelf afgelopen weken opnieuw geconfronteerd met mijn triggerpoint van pijn en ellende in mijn kaak en van mijn gebit. Ik schreef er al eerder over. Na het herstel van de pijn en de druk die in september de boventoon voerde is er in de tussentijd eerst een noodkroon en daarna de definitieve kroon geplaatst op een implantaat. Daarbij is al ander (flexibeler) materiaal gekozen. Na het plaatsen van de definitieve kroon begon de ellende van druk heel voorzichtig stukje bij beetje toe te nemen. Een regelmatig bezoek aan de fysiotherapie bracht eerst nog verlichting, later had ik daar slechts 2 dagen profijt van. En er kwam speling op de kroon. Eenmaal bij de tandarts in de stoel zou de kroon steviger vastgedraaid worden maar ik gaf aan dat er iets niet goed zat, afgaande op de signalen uit mijn nek, hals, kaak en hoofd. Daarom werd de kroon er afgehaald. Na inspectie bleek er iets niet helemaal in orde te zijn, dus moest de kroon terug naar het lab. Eerst baalde ik daarvan maar binnen het uur was ik vooral opgelucht. Ik voelde veel minder druk en de ergste pijn en stramheid verdween. Daarom koos ik voor een week hersteltijd alvorens de kroon werd teruggeplaatst. Maar dat terugplaatsen bleek niet eenvoudig. Eerst paste de kroon niet en daarna kreeg ik het gevoel dat er een schroef scheef werd ingedraaid. Al die keren had het nooit pijn gedaan en nu kon ik maar één ding roepen; ‘stop!’.

Een foto liet zien dat alles er keurig uitzag maar kennelijk was er ook iets niet naar tevredenheid van de tandarts. Iemand uit het lab werd erbij geroepen of mee te kijken en de tandarts paste direct zelf de hoogte aan en keurde verder de kroon af. Ik was allang blij dat er niets op hoefde nu alles in mijn mond weer op scherp was gezet. Deze (pijn)prikkels zorgden ervoor dat ik weer een paar dagen van slag was met allerlei naweeën. Morgen staat de afspraak voor het terugplaatsen van de kroon. Ik zit er niet echt op te wachten. Ja, het ziet er allemaal een stuk fraaier uit met een kroon. Maar of dit uiteindelijk voor mij zonder gevolgen blijft moet ik nog zien. Van harte hoop ik dat de tandarts de meeste prikkels op voorhand kan wegnemen. Het lastige is en blijft, hij kan niet voelen wat ik voel, niet op dat moment en niet de dagen en weken daarna.

Het is zo moeilijk om uit te leggen. Daarom is het heel fijn te weten dat er serieus naar dit onderwerp gekeken wordt en wetenschappelijk onderzoek naar wordt gedaan. Een hart onder de riem voor alle fijngevoeligen onder ons. Zodat we juist trots en blij kunnen zijn met dit aanwezige talent. De kunst is en blijft om dit te boventoon te laten voeren ondanks de soms behoorlijk aanwezige ongemakken.

Zonnige groet,

Claudy

Gefeliciteerd met uw werkjubileum!

logo

Natuurlijk weet ik het zelf, maar ineens komen er veel meldingen binnen via mijn LinkedIn-profiel met een eenduidig bericht: Gefeliciteerd met uw werkjubileum! Zo leuk dat veel netwerkcontacten dit opmerken. Dan kan ik natuurlijk als Mrs. Puur Structuur zelf niet achterblijven om hier iets over te zeggen.

Tien jaar geleden was de verbouwing van ons huis klaar. Terwijl die verbouwing plaatsvond was ik naast bouwpastoor ook druk met het opzetten van mijn eigen bedrijf. Tijdens een integratietraject werden mijn kernkwaliteiten organiseren en plannen blootgelegd en kon al snel de link gelegd worden met het beroep Personal Organizer. Het thema organizing, overgewaaid vanuit Amerika, was nog niet zo bekend in Nederland. Er waren al wel korte opleidingen en een beroepsvereniging. Ik koos voor een training bij The Get Organized-company. Daarna ging ik aan de slag met een ondernemersplan, een logo, een brochure en een website. Het werken aan dit alles gaf me al een enorme boost. Dus huis klaar, nog even verhuizen en ik kon aan de slag!

Niet dus. Tijdens het inrichten van het huis en het uitpakken van de dozen bleek dat deze hele exercitie zijn tol had geëist. En ik werd ziek. Noem het griep, één die heel hardnekkig was. De hele maand februari had ik nodig om te herstellen. Maar ook om na te denken. Want hoe ging ik nu aan mijn eerste klanten komen?

In het verleden had ik steeds alle adressen van contacten via werk, netwerkbijeenkomsten en andere sociale netwerken verzameld. Ik was uit beeld geweest nadat mijn laatste baan ophield. Daarom besloot ik heel brutaal al die adressen via een e-mail te informeren over mijn nieuwe onderneming en dienstverlening. Dat leverde respons op en hoe: drie klanten! Dus per 1 maart 2007 kon ik daadwerkelijk aan de slag en is het balletje gelukkig blijven rollen.

En nu ben ik tien jaar verder. In die tien jaar is er best het een en ander gebeurd. Zo heb ik steeds concreter mijn werkgebied benoemd. Ik ging van particulier en zakelijk naar alleen de zakelijke markt als organizer en coach op werkplek. Ik ontwikkelde eigen trainingen, lezingen en workshops, schreef mijn eerste boek en maakte ook mijn eigen producten: De Puur Doen ToDo-blok en de herinneringendoos PSvergeetmeniet. En natuurlijk bleef ik investeren in mijn eigen ontwikkeling door workshops en opleidingen te volgen.

Na die tien jaar klopt het nog steeds, de naam Puur Structuur, het logo, de uitstraling en mijn missie. Ik word nog steeds blij als mijn klanten de spirit hebben gevonden en ervaren hebben wat ‘organizing’ voor hen kan betekenen. De werkdruk neemt helaas alsmaar toe en vooral de fijn gevoelige mensen voelen dat als geen ander. Juist voor die groep wil ik er zijn. Daarbij staat het leren omgaan met externe prikkels, die vaak stress veroorzaken, centraal. Een mooie en effectieve manier van stresspreventie. Want uitvallen, bijvoorbeeld door een burn-out, gun ik als ervaringsdeskundige niemand!

Er is dus nog genoeg werk aan de winkel en ga ik volle goede moed en enthousiasme beginnen aan de volgende tien jaar Puur Structuur!

Zonnige groet, Claudy

PS. Dank voor alle felicitaties. Wie jarig is trakteert. Dit jaar ga ik tien cadeautjes uitdelen. Die variëren van mijn boek tot een uur werkplekorganisatie. Wat zou jij graag willen ontvangen en waarom? Mail het me en je maakt kans op één van die tien cadeaus.

Gevoeliger dan ik dacht

Door schade en schande ben ik wijzer geworden. Ik weet dat ik hooggevoelig ben en dat ik bijvoorbeeld extreem kan reageren op voeding, medicatie, medische behandelingen en sfeer. Soms kan ik de heftigheid van de reactie iets voorblijven door me voor te bereiden. Maar soms lukt dat niet, omdat uitingen zich ook wel eens na een paar uur of dagen laten zien. En dan is het lastiger om de oorzaak van extreme moeheid, spier- en gewrichtspijnen, hoofdpijn en zelfs hartkloppingen te herleiden.

Een HSP (Hoog Sensitief Persoon) herken je niet aan de buitenkant en erover vertellen aan anderen die geen idee hebben wat het is of hoe het voelt maakt dat je je al snel alleen voelt. Helemaal als je ineens wordt overvallen door een prikkel die je niet zag aankomen.

Zo ben ik regelmatig te vinden op de tribune van mijn favoriete voetbalclub. De sfeer in een stadion is geweldig, zeker als er gewonnen wordt. Ik ken er veel mensen, heb een vaste plek naast mijn vriendin met wie ik al jaren de thuiswedstrijden bezoek. Steeds vaker merk ik dat zodra ik op de tribune zit ik me naar ga voelen. En dat houd ik dan voor mezelf. Ik word wiebelig, soms wat duizelig en alles komt op me af. En dat werkt nog een aantal uren en soms een of twee dagen door. Door al die lichamelijke sensaties wordt het voor mij meer een overleven tijdens de wedstrijd dan dat ik ervan kan genieten. En vraag me af of ik nog wel dergelijke situaties op moet zoeken.

Een ander voorbeeld wil ik je ook niet onthouden. Ik bezocht samen met een klant een kantoorinrichter. We kregen een rondleiding door een prachtige showroom waarin alle nieuwe manieren van werken werden getoond. Met allerlei combinaties van vormen, kleuren en materialen. En ineens stond ik in een ruimte die er heel mooi uit zag, met een groene wand van mos, prachtige stoelen en conferentie tafel, LED verlichting die je qua kleur kon variëren, doorzichtige wanden en een hele drukke vloerbedekking. Op het moment dat ik daar binnenstapte gebeurde het. Ik kan mijn gevoel het beste omschrijven als de voorfase van zeeziek worden. Dat is misschien voor meer mensen te begrijpen. Ik meldde dat ik heel naar werd in die ruimte, helemaal toen er even met licht gespeeld werd. Ik kreeg een blik van “dit heb ik nog nooit gehoord”, die ik inmiddels wel herken. Ik ben heel snel uit die ruimte gestapt om weer snel te kunnen aarden. Na dit voorval besefte ik ineens nog meer hoe extreem gevoelig ik kennelijk ben. En tegelijkertijd vraag ik me af, hoeveel mensen zouden hier ook last van hebben? Misschien voel jij je sinds een interne verbouwing continue naar of heb je last van hoofdpijn of benauwdheid. Je bedenkt het misschien niet, maar als je een vorm van HSP hebt zou het wel eens aan dit soort prikkels kunnen liggen. En met name voor al deze fijngevoelige personen wil ik een sparringpartner zijn, ze helpen met het creëren van een stabiele en plezierige werkomgeving.vloermotief

Tijdens het uitvoeren van mijn werk kom ik als organizer vaak op plekken terecht waar complete chaos is. Zelfs als die niet zichtbaar is kan ik de chaos wel voelen. Dat gegeven probeer ik juist positief te benutten zodat mijn klanten extra baat hebben bij mijn hulp. Omdat ik er lijfelijk soms last van heb is dit voor mij een extra reden om me meer te gaan richten op het online coachen door het toepassen van Mindful Analysis. Een mooie methodiek, al schrijvend via e-mail komt de ander na een week tot zelf-inzichten om vervolgens tot uitvoering over te gaan. Daarover vertel ik een andere keer meer. Op mijn website vind je al de nodige informatie.

Ben jij ook zo hooggevoelig? Herken je misschien iets van bovenstaande situaties of heb je een andere ervaring die je wilt delen? Ik luister graag 🙂

Zonnige groet,

Claudy

Wat ga jij doen dit jaar?

2017 goalsDe eerste maand van het nieuwe jaar is al zo goed als voorbij. Misschien had je nieuwe voornemens gemaakt. Kun je het volhouden of ben je er alweer mee gestopt? Mooi om bij een mijlpaal als oud en nieuw even stil te staan bij wat je graag anders zou willen doen. Alleen hoe geef je dat kans van slagen? Heel eenvoudig, door een simpel plannetje voor jezelf te maken en dit vast te leggen. Want daarmee maak je het ineens een stuk concreter.

Elk jaar maak ik voor mezelf de balans op. Wat waren mijn wensen in het afgelopen jaar en wat is daar allemaal van terecht gekomen? Soms zijn dingen helemaal gelukt en andere zaken gedeeltelijk of net opgestart. Slechts enkele wensen zijn totaal niet aan bod gekomen. Dan rijst direct de vraag; ‘Waren die wensen wel reëel?’ En heel eerlijk, dat zijn ze dan vaak niet. Zo maak ik heel eenvoudig de balans op. Zowel over grote kwesties als over kleine dingen. Want ook bij mij staan kleine wensen op het lijstje zoals een musical bezoeken of naar de film met mijn dochter.

Nadat de balans is opgemaakt kijk ik vooruit. Een heel nieuw jaar, twaalf maanden om nieuwe uitdagingen aan te gaan. Nieuwe dingen aanpakken en of lopende zaken afstoten. Even heel ruim denken in alleen maar mogelijkheden. Ik kan het je aanraden, het levert zo ontzettend veel op. Je kunt het in woorden op papier zetten, in een mindmap verwerken of er zelfs een moodboard van maken. Gewoon maar alles noteren wat in je opkomt en eventueel visueel maken. Neem hier vooral de tijd voor. Hoe langer je hieraan werkt, hoe vindingrijker vaak je ideeën zijn.

Als je klaar bent met dit creatieve gedeelte komt de vertaalslag. Welke wensen of doelen mogen er in jouw top 3 van dit jaar? Noteer ze in de juiste volgorde. Wat op nummer 1 staat krijgt daarna alle aandacht. Maak een kort plannetje door de volgende vragen te beantwoorden:

  • Kun je de wens heel concreet en Specifiek noemen en beschrijven?
  • Is je wens of doel Meetbaar? Welk resultaat verwacht je?
  • Is wat je ervoor moet doen (of laten) Acceptabel?
  • Is de wens of het doel Reëel te noemen? Het moet wel haalbaar zijn.
  • Welke Tijdsspanne kun je er aanhangen? Wanneer moet het gebeuren?

Je laat er de zogenaamde SMART-formule op los waardoor het niet zomaar een wens of doel is geworden. Nu kun je er ook echt mee of aan gaan werken.

smart

En om het nog leuker te maken ga je jezelf verplaatsen naar de eindstreep. Je hebt zojuist een resultaat neergezet. Welk resultaat precies en hoe voelt dat voor je? Is het een felicitatie of een bemoediging waard? Schrijf een brief, memo of kaart aan jezelf over die situatie. Wat daarin komt te staan is geheel aan jou. Stop wat je geschreven hebt in een envelop en adresseer die aan jezelf. Plak er een postzegel op en vraag iemand in je naaste omgeving of hij of zij die envelop tussen kerst en oud en nieuw op de post wil doen. Ik durf te wedden dat het openmaken en lezen van deze post een grote glimlach op je gezicht tovert :).

Maak er een mooi jaar van!

Zonnige groet,

Claudy

December-stress

Met het einde van het jaar in zicht stijgt vaak het stressniveau. Normaliter is het al een hele klus om werk en privé in balans te houden en nu komen daar nog eens extra tijd- en energie-vretende taken bij. Want de maand december staat naast allerlei feestelijke tradities ook nog eens in het teken van het afsluiten van het jaar. welkom-december

Zo worden klanten en relaties bedankt voor hun vertrouwen en opdrachten en ook aan medewerkers wordt gedacht. Heel wat kerstpakketten worden verzonden en ontvangen. Een mooi gebaar van waardering en aandacht. Voor ZZP-ers, waar ik er zelf 1 van ben, ligt dat anders. Wij zetten onze klanten graag in het zonnetje maar zelf ontvangen we in de regel niets. Steeds meer zie je initiatieven ontstaan waarbij ondernemers elkaar een geschenk geven tijdens bijvoorbeeld een netwerkbijeenkomst. Voor wie je wat meeneemt weet je niet. Wel is het zeker dat je met een geschenk naar huis gaat. En hoe dat je het went draait of keert, je voelt je dan toch ook in de watten gelegd en gewaardeerd.

Tradities zijn er volop in deze laatste maand van het jaar. Eerst komt de goedheiligman met zijn beste Pieten langs en worden er heel wat schoentjes gevuld, gedichten voorgedragen en surprises uitgepakt. Niet alleen een kinderfeest, juist dit feest van geven en ontvangen is voor jong en oud. Daarna worden kerstbomen massaal opgetuigd en kerststallen van zolder gehaald. Op 21 december is de kortste dag van het jaar en met het zgn. Zonnewende feest verwelkomen we de terugkerende zon. Kerstmis staat daarom en met de geboorte van Jezus in het teken van het licht. Twee dagen vieren we dit vaak met familie en goede vrienden. Tegenwoordig wordt er dan uitgebreid getafeld en ook dan worden er plenty geschenken uitgedeeld. De warmte en de gezelligheid van met elkaar de Kerst doorbrengen staan hoog in het vaandel. Wat naar de achtergrond is verplaatst is tijd voor bezinning. Juist de donkere dagen en de stilte van de winter nodigen als vanzelf uit tot reflectie, een pas op de plaats. Er hoeft even niks.

Met oudjaar luiden we het jaar uit en om 00.00 uur proosten we op een heel nieuw jaar dat voor ons ligt. Nieuwe mogelijkheden, nieuwe kansen, misschien met goede voornemens. Oud en nieuw kan gepaard gaan met verschillende emoties, rouwen om het verlies van wat was en blij zijn om wat er misschien allemaal komen gaat. Mixed feelings kan ook. Hoe het ook voelt voor jou, laat het toe.

Naast deze tradities is er nog de jaarlijkse kerstwens. Tegenwoordig vaak vluchtig en digitaal. En gelukkig ook nog traditioneel via kaartjes met de post.

Andere terugkerende zaken in de maand december zijn; het sluiten van de administratie en de boekhouding. Het jaar 2016 kan worden gearchiveerd. Zowel digitaal als fysiek (ordners en papieren in een archief). In het archief bewaar je wat nodig is. Daarnaast worden de jaarcijfers gedeeld en weet je of de targets wel of niet zijn gehaald. Plannen en doelstellingen voor 2017 worden gepresenteerd. En voordat je vrij bent rond de feestdagen wil je de werkplek op orde hebben zodat je in het nieuwe jaar met een schone lei (lees bureaublad) kunt beginnen. Je inbox legen, stapels die ontstaan zijn op je bureau of in de directe omgeving wegwerken en je todo-lijstjes kritisch doornemen. Wat moet er echt nog gebeuren en wat kan eigenlijk afvloeien? Waarschijnlijk meer dan je dacht.

Mijn tips voor de komende maand:

  • Schenken van cadeautjes of attenties met Sinterklaas is leuker en haalt de druk van de voorbereiding voor de kerstdagen. Zo verdeel je de activiteiten en iedereen vindt het leuk om onverwacht rond 5 december te worden verrast.
  • Het sturen en ontvangen van een fysieke kerstkaart wordt meer gewaardeerd dan een digitale wens.
  • Verzamel alle losse eindjes op 1 lijst/ op 1 plek.
  • Plan ruim voldoende tijd voor het op orde brengen van je werkplek inclusief inbox en todo-lijstjes. Zo ga je met een fris en opgeruimd gevoel de feestdagen tegemoet.
  • Reserveer tijdens alle festiviteiten even wat tijd voor jezelf om een beetje te mijmeren. Kijk eens wat dat je oplevert.
  • Eet en drink met mate.
  • Geniet vooral van het samenzijn, de gezelligheid en oprechte belangstelling.

Heb jij nog leuke tips, ik houd me aanbevolen.

Een hele fijne en warme decembermaand toegewenst zonder de nodige stress.

Claudy

Afscheid nemen doet pijn

Als opruimmotivator ondersteun ik mensen die orde op zaken willen stellen. Door op te ruimen, te sorteren, te structureren en keuzes te maken. Ook in mijn omgeving merk ik dat het dichtslibben met spullen en andere zooi gewoon voor je eigen ogen gebeurt. Of het nou om rondslingerende schooltassen of schoenen gaat, ook de magneetborden die bij ons vol hangen met lieve en leuke kaartjes, foto’s en met de nodige info, raken vol. Net als de voorraadkasten, de zolder, de boekenkasten, mijn bureau en zelfs mijn inbox ontploft zo nu en dan. Eigenlijk komt het er op neer dat je dagelijks wel een keertje op moet ruimen. En dan los van het aanrecht of de vaatwasser leegruimen. Mijn tip van “iets er in” betekent ook “iets er uit” om de boel binnen de perken te houden blijkt meer dan zinvol.

Van sommige spullen neem je heel bewust afscheid, bijvoorbeeld na een bepaalde periode is het tijd om het speelgoed de deur uit te doen, de babyspullen op te ruimen of kleding van een overleden dierbare weg te doen. Dat afscheid nemen van slechts spullen klinkt eenvoudiger dan het is. Aan spullen zit nu eenmaal een emotionele lading. En afscheid nemen kan dan bevrijdend werken maar kan ook ontzettend veel pijn doen. Rouwen om iets dat was, een periode die afgesloten wordt. Hoe dan ook, we krijgen er allemaal een keertje mee te maken.

Ook keuzes maken in je tijdsbesteding levert soms confrontaties op. Door harder te hollen lijkt het dan dat je je tijd nog breder en misschien zelfs nuttiger kunt besteden. Tot dat blijkt dat je buiten adem dreigt te raken en dat je tijd besteedt aan dingen of aan mensen die je eigenlijk nu niet meer zo belangrijk vindt of die je geen energie meer geven. Dat is lastig, want het was altijd okay,  je stond er eigenlijk niet zo bij stil. Pas op het moment dat je vaker nee moet zeggen, simpelweg omdat er andere afspraken in je agenda staan, gaat er iets knagen. Eerst nog tegensputterend want je blijft trouw aan wat je altijd al deed….

Zo ben ik ook noodgedwongen keuzes gaan maken. Al eerder deed ik dat in vriendschappen. Soms neem je geleidelijk aan afscheid doordat contacten verwateren en soms door een streep te trekken. In de zomervakantie en in de december periode heb ik altijd reflectiemomenten met mezelf. “Wat wil ik allemaal nog doen en met wie? Wat wil ik nog leren en ondernemen? Heb ik kunnen doen wat ik me min of meer voorgenomen had?”, zonder van goede voornemens te spreken. Mindmaps en moodboards maken helpen me dan om het beeld verder te verduidelijken. Zo ook deze zomer. Ik was al begonnen met schrijven maar echt gas geven op dat vlak lukte niet. Er waren te veel andere (leuke) dingen die aandacht vroegen. En dat zou er na de vakantie niet minder op gaan worden zo liet de agenda zien. Ai, dat is pijnlijk. Al eerder had ik voor dilemma’s gestaan en nu werd het schrijnend en moest er enige actie ondernomen worden.

Ook dat klinkt simpel maar is het niet. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel en loyaliteit werken dan tegen me. Mijn urenstaten lieten zien dat de post vrijwilligerswerk te veel uren opslokte. Als ik ergens voor ga, ja dan ga ik er ook vol voor en dan maken normaliter die inspanningen me ook niet uit. Maar nu ging het wel erg scheef lopen. Want ik kwam bijna niet aan werken (lees; schrijven) toe en een aantal activiteiten hadden een negatief rendement als ik de energiegevers en -vreters tegen elkaar ging afwegen. Na een aantal slapeloze nachten ben ik in de pen geklommen of aan te geven dat ik bepaalde activiteiten op een heel laag pitje zou gaan zetten. Dat had ik al eerder gedaan maar dat had toen geen of weinig effect. Daar was ik natuurlijk mede zelf debet aan. Ook nu blijkt dat ik het nog niet voor 100% kan doorvoeren. Maar daar wordt aangewerkt. Met als streefdatum 1 januari 2017. Dan ga ik me helemaal toewijden aan mijn boek, een lezing, een studie op gebied van E-coaching en het vieren van mijn tienjarig bestaan.

Een activiteit die al 20 jaar deel uitmaakt van mijn leven gaat nu wel stoppen. Ik heb daarvoor mijn bestuursfunctie “opgeruimd”. Een logisch gevolg als je niet meer actief kunt en wilt zijn en daarom plaats maakt voor een fris en fruitig nieuw bestuurslid. Het gaat hierbij om clubliefde en een soort van eeuwige trouw. Als kartrekker en betrokken fan is het lastig om vaarwel te zeggen. Afscheid nemen gaat hoe dan ook met pijn gemoeid. Er ontstaan dan allerlei emoties van onmacht, verdriet, onbegrip, irritatie en zelfs boosheid. Dat wil niemand, maar het gebeurt gewoon. Je losmaken uit een relatie gaat nooit zonder slag of stoot. En pas als de scherpe randjes van zo’n afscheid afnemen komt er ruimte voor begrip, erkenning en iets nieuws.

Wie opruimt rouwt om het verlies, dat geeft niks. Neem daar ruimte en tijd voor. Want pas als je dat een plekje kunt geven kun je terug kijken op mooie en dierbare herinneringen en klaart de lucht als vanzelf weer op.

Met opgeruimde groet,

Claudy

PS Hoe is het voor jou als je gaat opruimen? Vind je het lastig om vaarwel te zeggen en houd je liever vast aan vertrouwde dingen, activiteiten en mensen of kun je makkelijk keuzes maken en punten zetten? Ben benieuwd naar jouw ervaringen. claudy@puurstructuur.nl

 

HSP is niet uit te leggen

HSP is niet uit te leggen

Maandagochtend 08.15 uur. Net terug van de tandarts waar ik altijd met lood in mijn schoenen heen ga. Nu was ik zo blij dat ik voor aanvang van de praktijk mocht komen en dat de druk op mijn hoofd is weggenomen. Ik kan het wel uitschreeuwen van geluk…..

Rationeel en tandheelkundig zijn de gevolgen van de ingreep die bij mij had plaatsgevonden niet te rijmen. En ga dan maar eens uitleggen hoe jij je voelt, wat voor een impact iets kleins voor jouw welzijn heeft. En niet te vergeten op je hele doen en laten, want normaal functioneren, lukt niet meer. Het is niet te doen, daar kwam ik opnieuw achter. Je kunt sterk zijn en je verhaal doen, smeken om iets te doen wat tegen de behandeling ingaat. Onbegrip wordt onderdeel van de behandelkamer. Je bent een lastige patiënt- je kunt bijna ruiken dat dit gedacht wordt. En de opmerkingen als; “dit komt nooit voor, wel heel bijzonder en dit is eigenlijk de enige oplossing en het heeft tijd nodig”, maken het er niet eenvoudiger op. Toch nam ik de regie in eigen hand en liet 2 zeer vakkundig en net geplaatste brackets met een veertje weghalen. De noodkroon kon verder worden aangedraaid en druk is er af. Wat ben ik mijn tandarts dankbaar dat hij toch wilde luisteren, mij de ruimte geeft om eerst m’n hele wezen te laten herstellen. Geduld is toch maar mooi een schone zaak.

Als je spreekt over hoog-gevoelig zijn dan is dat tegenwoordig niet vreemd. Maar er wordt ook wel luchtig over gedaan. “Oh ja, met heel veel mensen, ja dat zal voor jou dan inderdaad wel heftig zijn”. Of er wordt juist heel erg de nadruk gelegd op de mooie kant van een hoog-gevoelig persoon. “Wat fijn dat jij alles zo goed aan kunt voelen en daar dan naar kunt handelen”. Ja, aan me hoela. Pas als het menens is komt het er op aan. Dan moet je niet zwak ziek of misselijk zijn, je moet vastberaden en beslagen ten ijs komen om je verhaal te doen. Iets ongeloofwaardigs geloofwaardig maken, is echt een hele kluif. Want als je hoog-gevoelig bent komen prikkels waar het lijf aan bloot gesteld wordt, ongecensureerd binnen. En die kunnen ook niet zomaar verwerkt worden. Wanneer je hoog-gevoelig bent, is je zenuwstelsel namelijk gevoeliger dan gemiddeld. Zintuiglijke externe prikkels en indrukken, zoals harde geluiden of pijn, komen sterker binnen. Maar ook interne prikkels, prikkels die ontsproten zijn aan de gedachtewereld, maken meer indruk. Zo zal een Hoog Sensitief Persoon sneller overvoerd raken door mooie muziek of nog lang piekeren na een boze opmerking. De mate waarin is voor ieder individu verschillend.

Even terug naar mijn verhaal over tanden, kiezen, kaken en aangezichtspijnen. Ik zal je de details van mijn persoonlijke relaas over de afgelopen 13 jaar besparen. Een paar keer heb ik een deja vu ervaren wat betreft de reacties van mijn lijf na diverse ingrepen. De ingrepen varieerden. De reacties van mijn lijf hierop zijn weliswaar verschillend maar inmiddels in basis herkenbaar en gelijkwaardig.

hooggevoelig

Afgelopen week moest er een ogenschijnlijk klein vakkundig klusje zonder verdoving plaatsvinden. Op weg naar wederopbouw. Zo gezegd zo gedaan. En toen ging het mis. De ruwe materialen zorgden voor open wondjes in de wang en de geplaatste brackets zorgden voor een druk op mijn hoofd en een naar gevoel in de hele linkerkant van mijn lichaam. Eerst dacht ik nog dat het aan de wondjes lag. Die werden alsnog behandeld en ruw materiaal werd beschermd. Dat werkte in eerste instantie verlichtend. Maar een dag later bleek dat de andere klachten eerder erger werden dan minder. Druk op mijn hoofd en kaak, stijve nek, misselijk, des georiënteerd, geen eetlust, pijnlijke hals, veel hartkloppingen, etc. Pijnstillers hielpen minimaal. En natuurlijk speelde zich dit allemaal af in het weekend. Alle privé afspraken uiteindelijk geannuleerd. Ik durfde niet eens meer in de auto te stappen zo instabiel was ik. Vanwege korte lijntjes met de tandarts heb ik hem aan de telefoon gehad. Hij probeerde me gerust te stellen en stelde voor om maandag als eerste te komen. Ik kon maar 1 ding bedenken, “haal alles eruit en wel nu”. Maar hij wilde toch liever de ingezette behandeling niet stoppen. Wat ik vanwege zijn professie wel kan begrijpen. Maar we zouden wel zien. Dus daar zat ik vanochtend, misselijk en naar in een lege wachtkamer in afwachting van…

15 minuten later sta ik weer buiten. Opgelucht en wel. Mijn linkerkant voelt nog steeds doof maar de druk is weg. Dat betekent dat mijn lijf nu kan en mag gaan herstellen. Door rust te nemen en lief voor mezelf te zijn. Deze hele nare ervaring wil ik achter me laten, alles wat er over gezegd is niet mijn gedachtegang laten beheersen. Het is zoals het is. Ik ben wie ik ben. Ook deze ervaring helpt mij om verder te groeien in mijn hoog-gevoeligheid. En draagt bij aan een verdere acceptatie. In een goede periode is die acceptatie er volledig, maar als alles op de schop gaat is die acceptatie ver te zoeken. Terwijl die juist dan zo nodig is. Heus je stelt je niet aan, je lijf gaat met je aan de haal. Je verliest de controle. Het enige wat houvast geeft is te weten en te beseffen wie je bent. Zonder te oordelen. Heel eenvoudig, je mag er zijn zoals je bent.

Dankbaar en opgelucht ga ik de week tegemoet. Over een week laat ik me op Ibiza koesteren in de zon. Met helende zonnestralen en de warmte van vriendinnen om me heen, nu een heerlijk vooruitzicht.

Claudy

Verbindingen via Social media blijvend en misleidend…..?

social mediaMet verbazing heb ik de afgelopen weken geconstateerd dat mensen vanuit hun vakantieadres regelmatig berichten plaatsen op diverse social media. Kennelijk zonder enige gêne en angst. Alleen betrouwbare vrienden die geen kwaad in de zin hebben lezen dit. Terwijl toch elk jaar wordt geadviseerd, door de specialisten op dit vlak, om dit juist niet te doen. Ook inbrekers bijvoorbeeld weten mee te lezen om hun plannen tijdens die weken voor te bereiden. Op deze manier geen kunst want de info ligt voor het oprapen. Vooral als er sprake is van cross-media. Je bereik door het delen van je gezellige vakantiekiekjes wordt dan nog groter. Hoe dan ook, dit is natuurlijk ieders z’n ding, maar een concrete waarschuwing lijkt me op zijn plaats.

Er zijn ook mensen die pas na terugkomst berichten plaatsen alsof ze daar dan op dat moment nog zijn. Klinkt beter. Dan ben je tenminste thuis als ongenode gasten zich melden.

Een tip van de politie is altijd om je huis er bewoonbaar te laten uitzien als je op vakantie bent, naast uiteraard het goed sluiten van ramen en deuren. Misschien is dat ook een idee voor je social media. Zet berichten, die je normaliter plaatst, alvast klaar op datum die je wilt plaatsen tijdens je afwezigheid. Bedrijven en ondernemers doen dit niet alleen gedurende een vakantieperiode. Zij denken al bij voorbaat na over welke berichten van belang zijn in een bepaalde periode. Zo houden ze contact met hun (potentiele) klanten bijvoorbeeld. Een prima marketing tool. Voor privé gebruik ligt dat natuurlijk anders. Wordt daar überhaupt goed nagedacht voordat een bericht geplaatst wordt vraag ik me af?

Gebruik van social media is niet meer weg te denken in deze tijd. Vooral door de jeugd. Alles moet met iedereen gedeeld worden kennelijk. Ook dertigers, veertigers, vijftigers maken frequent gebruik van dit medium. Ieder met eigen bedoelingen en verwachtingen. Het overbrugt afstanden, letterlijk en figuurlijk. Ideaal dus als je dierbaren niet bij je om de hoek hebt wonen. Of als je juist op deze wijze weer meer contact wilt zoeken met de buitenwereld. Veel mensen zijn alleen en ook een groot deel daarvan eenzaam. Als je ouder wordt, kan dat schrijnender worden. Vooral als je niet meer alles zelf kunt en er verwacht wordt dat je hulp inschakelt van mensen om je heen. Door gebruik te maken van social media kun je de wereld om je heen een beetje groter maken. Een goede zaak dus.

Echter gebruikt het gros social media als persoonlijk uithangbord. Om te laten zien hoe goed, gek, mooi, gelukkig, rijk en bijzonder je bent. En naast die berichten en plaatjes worden ook nog teksten geplaatst als; Love you for ever, IWJNMK, schatteke, BFF, so beautiful, etc.

Pffff, mag ik een teiltje. De wereld is echt zo onwerkelijk geworden. Alles voor de buitenwereld zullen we maar zeggen. Want de binnenwereld is ver te zoeken op social media.

Je plaatst berichten in tijden van euforie, even snel als je ergens bent, zonder daarbij goed na te denken. En eenmaal geplaatst, die berichten blijven ergens bestaan. Ook ik wordt regelmatig geconfronteerd door Facebook met een herinnering, een bericht van 2 of 3 jaar oud. Maar dat wil ik helemaal niet. Ik wil graag zelf bepalen welke herinneringen me bijblijven. Wat ben ik blij, als vijftiger, dat er ‘vroeger’ geen social media bestond. Er zijn toch echt wel dingen uit mijn verleden die ik uit mijn collectief geheugen heb verbannen. Stel je voor dat social media dan telkens met een “tada weet je nog Claudy….?” uit de hoed komt. Ik moet er niet aan de denken. En ik kan me niet voorstellen dat ik daarin de enige ben.

Zouden de jongeren (en misschien zelfs iets ouderen) daar wel eens bij stil staan? Hoe is het om over 5, 10 of 20 jaar nog eens geconfronteerd te worden met een pijnlijke herinnering die je het liefst ongedaan zou willen maken. Denk aan een foute relatie/vrienden, ladderzat op een feestje, one night stand, een ruzie, iemand die je belazerd heeft, jaloezie, sexy foto’s, of andere domme acties. Vandaag ben je helemaal idolaat van een bepaald persoon en over een jaar spuug je iemand uit omdat die je bedrogen heeft. Je wilt die persoon nooit meer zien. Maar via social media kom je nooit meer van iemand af. Want ergens via via via blijf je connected. De enige remedie; jezelf verwijderen van social media of een nieuw profiel maken en heel selectief je zogenaamde vrienden toelaten.

O ja, en het gras is altijd groener bij een digitale vriend. Ook jouw vrienden strijden om de meest waanzinnige vakantie oorden, de beste looks, de liefste en meest attente man of vrouw, de meest fantastische kinderen, best betaalde banen en de mooiste auto of huis. Of was je dat nog niet opgevallen.

Misschien ben je je er niet van bewust, maar je doet toch een beetje mee. Alleen al door een bericht te plaatsen. Want meestal gaat dat niet over een wat minder moment of ervaring. Die durven we kennelijk niet goed te delen.

Na het zien van alle walgelijk positieve vakantieberichten op Facebook zou ik dolgraag een tegenbericht willen laten horen. Vakantie vieren is nodig en het maakt niet uit waar je dat doet, kan dus ook gewoon thuis zijn. En is vakantie dan echt leuk voor iedereen? Nee hoor, vakantie vieren kan heel stressvol en gewoon niet leuk zijn. Om van relatieperikelen nog maar te zwijgen. Het aantal echtscheidingen ligt niet voor niets extra hoog na de zomervakantie. Ik ben dus heel nieuwsgierig naar wat er achter al die oogverblindende vakantieplaatjes zit en hoeveel mensen er echt aan zelfreflectie durven doen. Welke conclusie je ook trekt, je berichten met aanvullende foto’s zullen altijd ergens op de achtergrond blijven bestaan of je wilt of niet.

Tada……

ONT-spullen, nieuwe gewoonte of niet?

Mijn 31 dagen ONT-spullen zitten er op. Het project is nog niet klaar. Er staan nog een aantal spullen die bedoeld zijn voor verkoop en spullen die nog opgehaald moeten worden. Dat zal de komende twee weken moeten gebeuren, zodat we opgeruimd en wel op vakantie kunnen.

Ik kijk terug op een succesvol project en wil graag een paar conclusies met jullie delen:

  • Het succes en de continuïteit zitten vooral in het dagelijks doen. Zodra ik verzuimde verdween de impuls als sneeuw voor de zon en moest ik mezelf tot de orde roepen. Enige zelfdiscipline is dus gewenst.
  • Er bleken veel spullen te zijn die nauwelijks of niet gebruikt waren. Van levensmiddelen tot kleding. Echt schandalig, wat een verspilling van geld ook. Kleding heb ik weggegeven en verkocht. Maar levensmiddelen konden gewoon in de kliko. Voortaan ga ik nog beter nadenken of ik iets aanschaf of niet. Want dit kan echt niet.
  • Keuken-kastjes volstouwen gaat als vanzelf, maar nodig is het niet. Koop wekelijks wat je nodig hebt en maak eerst je voorraad, die vast ergens achter in een kast is verdwenen, op.
  • Spullen er in, dan ook spullen er uit. Vooral handig als je huishoudelijke artikelen of kleding koopt. Dit blijft een continue proces.
  • Tijdens het opruimen kwam ik natuurlijk ook spulletjes tegen die me dierbaar zijn met bijzondere herinneringen. Die heb ik met zorg uitgezocht en een plekje gegeven in de PSvergeetmeniet.
  • Voordeel van opruimen is dat je ook lege plekken gaat schoonmaken. Dat ruikt fris en oogt aantrekkelijk. Een dubbel dankbaar gevoel.
  • Misschien herken je ook dat je knipsels of andere interessante dingen bewaard ter inspiratie of waar je ooit nog iets mee wilt doen. Ook daar een bezem doorheen halen werkt verhelderend. De verstreken tijd lost niet alleen problemen op maar zorgt er ook voor dat je jezelf ontwikkelt en dat daarom niet alles meer bij je past.
  • Al met al blijkt maar weer dat ieder mens, ook ik, eigenlijk met veel minder spullen toe kan. Pas als er beperkingen zijn of jezelf beperkingen oplegt maak je bewustere keuzes en geef je jezelf niet zomaar over aan het flink consumeren van spullen. Baken daarom ruimtes af (bepaalde spullen in 1 kast) en/of beperk je budget.
  • ONT-spullen betekent ook ruimte maken en rust ervaren in je hoofd. Er komt veel beweging op gang, zowel fysiek als mentaal. En dat is wat mij betreft het meest waardevolle resultaat.
  • Na 31 dagen wordt het wel vanzelfsprekender en zit het ONT-spullen meer in je systeem. Het blijft echter een kwestie van doen en alert blijven.

Ben je op zoek naar een eenvoudige en praktische uitdaging voor jezelf om meer rust en ruimte in je dagelijks leven te krijgen? Dan raad ik je de uitdaging ONT-spullen van harte aan. Je kunt mijn ervaringen terug vinden op Facebook. Ben benieuwd naar die van jou.

Zonnige groet,

Claudy

Oud inspiratiemateriaal: mocht ook weg

Oud inspiratiemateriaal: mocht ook weg