Gezond boerenverstand

Van alle kanten hoor ik advies over hoe je jezelf kunt beschermen in de huidige drukke en vaak overvolle wereld. Van handige apps, digitale tools tot papieren planners en koptelefoons. Om maar overzicht te krijgen (en als het even kan te houden) en om vooral af te maken wat je voorgenomen had te doen. Je schuift wat spullen en stapels aan de kant en gaat vol goede moed aan de slag.

Het is eigenlijk best grappig hoe wij steeds dingen weten te verzinnen op problemen die we eerst zelf min of meer in het leven hebben geroepen. Zoals in de wegwerp-maatschappij waar we ons de afgelopen 25 jaar tegoed hebben gedaan aan spullen, veel spullen. In het digitale tijdperk en de onbeperkte mogelijkheden van altijd maar online zijn zoeken we nu naarstig naar momenten waar we letterlijk even af kunnen schakelen. Spelletjes op de Ipad zijn een zegen voor ouders die hun kinderen even zoet willen houden zodat ze zelf even wat tijd hebben om hun mails te beantwoorden of social media te checken.

En nu komen we er stukje bij beetje achter dat het misschien beter is als we het anders doen. Aan alle kanten wordt er gehamerd op duurzaam en milieuvriendelijk. We zien liever dat kinderen vaker buiten spelen of sporten. Omdat persoonlijk contact maken lastig is met een mobiel apparaat er – letterlijk! – tussen, ontstaat door datzelfde apparaat een boel irritatie. Daarom komen er vaker regels over waar we nog wel of niet mogen bellen. En er komen telkens nieuwe tools om ervoor te zorgen dat je apps bijvoorbeeld uitgeschakeld worden. Zodat je geconcentreerd kunt werken zonder afleiding. En wil je even rust? Dan kies je voor een stilte coupé van de NS of je gaat voor een wandeling in de natuur. Oh, en ik vergeet het bijna; al die spullen waar we ons de afgelopen decennia tegoed aan hebben gedaan! Gelukkig start er regelmatig wel ergens een challenge ont-spullen en zijn er veel initiatieven om je spullen een 2e leven te geven.

Mijn vraag is: hadden we dit niet allemaal kunnen voorkomen?

Bij het aanschaffen van spullen kun je je telkens afvragen of je het wel echt nodig hebt en of je het gaat gebruiken. Denk even aan alle overbodige keukenspullen en hulpjes die nu plek innemen in je keukenkastjes. Een mobiele telefoon is echt wel handig maar moet je werkelijk altijd en overal bereikbaar zijn? En wat is er mis met gewoon praten met elkaar, elkaar in de ogen te kijken en echt te luisteren? Afleiding was er altijd al. Maar durf dan te kiezen voor iets en houd je aan je afspraak. Dat geldt ook voor een taak die je met jezelf afspreekt. Laat kinderen lekker buiten spelen en maak afspraken over gebruik van een tablet. Maak er een gewoonte van om dagelijks wat op te ruimen. Dan word je je bewust van je spullen en durf je makkelijker te besluiten om dingen weg te doen en voortaan selectiever aan te schaffen.

Allemaal heel eenvoudig dus. Gewoon je gezond boerenverstand gebruiken. Ik zeg doen.

Zonnige groet,

Claudy

Opruimmotivator

Sinds zes jaar sta ik ook bekend als dé Opruimmotivator en schrijf ik regelmatig een blog. Het gaat vaak over opruimen in de breedste zin van het woord en het delen van eigen ervaringen. Ik koos voor deze titel omdat ik kennelijk als een aanjager word gezien en ik een Nederlandse titel prefereer. Zodra iemand met mij een afspraak in de agenda heeft staan komt die persoon eigenlijk al in actie. Op deze wijze weet ik als vanzelf mensen te enthousiasmeren en te motiveren om heel eenvoudig te gaan opruimen en dus aan de slag te gaan voordat ik er ben. Geweldig! Zo simpel kan het dus zijn.

Samen met vele andere Professional Organizers promoten wij het nut van ordenen, plannen en opruimen. Ieder doet dit op zijn eigen manier en vaak ook voor een gekozen doelgroep. Tijdens een inspirerende sessie met Paul Kruijssen heb ik mijn identiteit weer eens onder de loep genomen. Klopt het allemaal nog? Daarbij werden lastige en spiegelende vragen gesteld die leiden tot nadenken. Wat doe ik allemaal? Hoe doe ik dat? En dan de hamvraag: Waarom doe ik dit? Het antwoord op die laatste vraag is bedoeld om me te onderscheiden van de rest. Wat is mijn passie oftewel wat is de reden waarom ik dit allemaal doe? En die gaat natuurlijk verder dan een beetje opruimen en organiseren.

Een lijstje maken met alle dingen die ik doe is nog niet zo ingewikkeld. Belangrijk is om te weten of ze matchen met de waarom vraag. Hoe ik de dingen aanpak is een verlengstuk van de wat vraag. Maar ook dat zet me verder aan het denken. Want welk concept of handelswijze steekt er achter al die activiteiten? En gaandeweg is vooral die waarom vraag blijven hangen omdat ik daar niet heel concreet het antwoord op kon geven. Omschrijven lukte gelukkig wel.

Hierbij nog eens een poging: Ik help anderen om uit vaste patronen te komen door nieuwe ritmes aan te brengen. Door met hen aan de slag of in gesprek te gaan of door mijn ervaringen te delen via lezingen en teksten. Het zogenaamde feest der herkenning. Omdat met Rust Ritme Ruimte en Reinheid (4xR) helderheid komt in ieders chaos. Met mijn frisse blik en op mijn gevoel kan ik een snelle scan maken en direct inhaken op de hulpvraag en kan de ander snel aan de slag. Dus; het empoweren van mensen op gebied van keuzestress vs. stressmanagement.

Het is een mooi begin van het antwoord op de waarom vraag. Ik ben heel benieuwd hoe anderen hierover denken. En dan vooral natuurlijk de mensen waarvoor of waarmee ik gewerkt heb. Alle input is welkom om mijn identiteit verder aan te scherpen.

Puur Structuur, voor orde op zaken

Zonnige groet,

Claudy

Serieus? Overspannen?

Ongelooflijk, na ruim 6 weken tobben met diverse fysieke klachten variërend van een algeheel naar gevoel, drie blaasontstekingen tot een hoge bloeddruk, kreeg ik opnieuw de diagnose ‘overspannen’ voorgelegd door de arts. ‘Ga daar maar eens over nadenken’, zei hij bij het afscheid.

Dit is me al een aantal keren eerder overkomen. Ook na diverse (soms vage) klachten die niet te herleiden waren, behalve dan dat er iets ingrijpends was gebeurd. Zoals; ontstekingen aan wortels van kiezen, verliezen van elementen, plaatsen van een implantaat, verliezen van een zwangerschap, een zieke vader, nieuwe medicijnen, narcose en verdoving, et cetera.

Omdat klachten vaak niet te rijmen waren, was de conclusie op voorhand of na onderzoeken steevast dat het wel psychisch moest zijn. Jawel hoor, stressklachten die mogelijk leiden naar een 3e burnout en nu dus de variant overspannen zijn.

Op zich snap ik het wel. Want door dan al weken aan het tobben te zijn slaat de wijzer vooral door naar me zorgen maken en angsten. En ja, daar krijg je stressklachten van of ze vergroten de reeds aanwezige klachten verder uit. En toch, ik word er zo boos van. Voel me machteloos. Net alsof ik het allemaal maar verzin. Je voelt je werkelijk waar niet serieus genomen. Hoe slecht ik me ook voel, dat kan blijkbaar dus niet.

Als ervaringsdeskundige met 2 burnouts achter de kiezen voel ik me toch aangesproken en ga ik nog meer nadenken; ‘Wat heb ik gemist? Waar ging het mis? Welke signalen heb ik over het hoofd gezien?’ Want als ik het mis heb, stel ik helemaal niks voor met al mijn kennis en ervaring. En die gedachte helpt dan ook niet echt om weer op de rails te komen.

Door schade en schande ben ik gelukkig ook wel wijzer geworden. Door alleen al volledig te beseffen dat mijn fysieke uitingen een andere oorzaak hebben. Ik weet als geen ander dat ik veel meer voel dan de gemiddelde mens, zowel in als rond mijn lijf. Gek genoeg krijg ik altijd wel complimenten van artsen die vinden dat ik het allemaal zo treffend kan verwoorden, van wat ik voel. Maar ja, ze kunnen er verder niks mee. Niet dat ik sta te springen op een medische molen maar toch wil ik dan een rationeel antwoord hebben op mijn vragen.

En dat is dus nu opnieuw de grootste les. Dat antwoord ga ik niet krijgen vanuit de medische hoek. Zoals met zoveel dingen, het antwoord ligt bij mezelf. Ik weet eigenlijk heel goed hoe het zit maar zodra het lijf met me aan de haal gaat ben ik verloren. En dat is iets wat ik absoluut nog moet leren. Want er zullen zich telkens nieuwe situaties voordoen en er zullen ook andere fysieke klachten zijn. En zodra er toch een arts nodig is zal het hele circus weer opnieuw beginnen. Tot die tijd richt ik me liever tot het alternatieve circuit om te werken aan het zelfhelend vermogen en me te voeden met voldoende energie om mijn hoog sensitiviteit te kunnen ondersteunen. Zodat ik weer helemaal op mezelf kan en durf te vertrouwen. En me dan volledig inzetten met hetgeen ik doe; een luisterend oor en een coach zijn voor HSP-ers op de werkplek. Zodat zij in alle hectiek ook de rust en balans kunnen vinden om lekker te kunnen werken en te functioneren.

Heb jij ook een dergelijke ervaring of wil je meer weten over mijn dienstverlening? Voel je vrij om een reactie achter te laten of om rechtstreeks met mij contact op te nemen (claudy@puurstructuur.nl)

Zonnige groet,

Claudy

Als je hoofd met je aan de haal gaat

Heb jij dat ook? Je pikt van alles op, energieën en sferen van mensen en ruimtes. Onbewust sla je die op en heel langzaam ontstaan er vage lichamelijke klachten. Eerst denk je nog dat het komt dat je even niet lekker in je vel zit en dat het allemaal vanzelf wel zal overgaan. Ook al is er ergens een verontrust stemmetje dat iets wil zeggen maar wat jij niet wilt horen. ‘Okay’, zegt dan je lijf, ‘als je niet luisteren wil dan maar voelen’. En ineens heb je wel degelijk een klacht die kan variëren van een ontsteking in je lijf, koorts, huiduitslag, griep, verhoogde bloeddruk, geen eetlust, extreem moe of een stijve nek. Het weerhoudt je om gewoon dagelijks te kunnen functioneren. Het kan zelfs zo heftig zijn dat je niet eens kunt werken. Misschien ga je naar de huisarts en krijg je medicatie om de kwaal te sussen. Echter kan die medicatie ook nog eens bijwerkingen hebben waardoor de behandeling belastender is dan de kwaal. Je komt in een negatieve spiraal waardoor de knop van de actiemodus niet meer te vinden is en de knop van het denken op volle toeren staat.

Zo vergaat het een hooggevoelig persoon maar al te vaak. En als HSP-er weet je wel dat dit zo werkt, incluis de fysieke uitwerking, maar de buitenwereld heeft geen idee. En dus wordt je maar al te vaak geassocieerd met de categorie zwak, ziek en misselijk. Ook niet echt een opknapper 🙁

Zo verging het ook mij afgelopen zomer. Ik schreef al eerder over die negatieve energieën in mijn blogs over Mindful Analysis. Daarna werd ik ziek. Ik zal je het hele verhaal besparen. Inmiddels ben ik 4 weken onderweg en is mijn lichaam nog steeds herstellende. En helaas gaat dat ook niet zonder slag of stoot.

Als HSP heb je dus eerst te dealen met de oorzaak, de kwaal en daarna met de behandeling en de uitwerking daarvan. Door heftige reacties komt het lichaam in een stressvolle situatie terecht. Je kunt erg goed voelen, wat op zich een pré is, maar als het gaat om lichamelijke sensaties neemt het hoofd de leiding en gaat daar van alles over denken. Het legt mij volledig lam. Zo ellendig en niet helpend. Dus als iemand het uit-knopje weet van het hoofd dan hoor ik het graag.

Mediteren, met hulp, en naar buiten gaan hebben mij enigszins geholpen. In eerste instantie geeft dat rust in het lijf. Maar het geeft me ook rust en ruimte om eindelijk eens ja te kunnen zeggen tegen dingen die ik zelf zo graag wil doen. Wat een ander daar ook van vindt of denkt. Nu alleen nog dat knopje voor de actiemodus vinden en vertrouwen hebben in mijn fysieke lijf. Zo op papier klinkt het allemaal heel simpel. De praktijk is toch echt anders. Maar goed, ook dit was weer een mooi leerproces voor mij dat ik kan inzetten tijdens mijn coaching en gesprekken met anders HSP’s.

Dus ratio knop van het hoofd (het denken) mag uit en actiemodus om lijf in doen modus te krijgen mag aan. Ben benieuwd hoe jij dat doet.

Zonnige groet,

Claudy

Tiny house

Tiny houses zijn helemaal in. De meest grappige, fraaie, uitnodigende en slim bedachte uitvoeringen vliegen je om de oren.

“Tiny house” van kunstenares Josien Broeren in Waalwijk

We willen allemaal minder met meer. Heel bijzonder dat juist nu velen de wens hebben om kleiner en eenvoudiger te gaan wonen terwijl ze zich kunnen wentelen in luxe en wonen in grote huizen. Waar komt dat toch vandaan?

Nu is het zo dat lekker wonen in een ruim huis met mooie en vaak veel spullen best lekker is, om allerlei redenen. Onze woonomgeving herinrichten we best regelmatig, met accessoires bijvoorbeeld passend bij het seizoen. Een bank of eethoek gaat geen mensenleven meer mee en wordt toch gemiddeld eens per 5 tot 10 jaar vervangen. Het lijkt alsof we een gevoel van vrijheid ervaren door ons te omringen met mooie spullen, of we ze nu echt nodig hebben of niet. Maar echte vrijheid kun je pas ervaren als er ruimte komt. Ruimte in je omgeving en daardoor ook ruimte in je hoofd. En dat zou wel eens de belangrijkste reden kunnen zijn waardoor de drang naar het minimalistisch leven een vlucht neemt.

Zelf heb ik deze zomer in een soort van tiny house, een chalet op een camping, vakantie gevierd. Vroeger gingen we ook naar de camping. Maar laat ik gelijk duidelijk zijn, in een tent krijg je me niet. Wij kampeerden altijd in een caravan met een grote voortent. Het kneuterige en de slimme indeling van zo’n caravan heeft me altijd geboeid. Elk plekje werd benut en alles (nou ja bijna alles, we hadden geen douche en toilet) was aanwezig. We konden er koken, eten, spelletjes doen, slapen en zelfs bezoek ontvangen. En een douche en toilet waren in de regel dichtbij op de camping. Nu 40 jaar later dus opnieuw op de camping maar dan in een luxe buiten chalet. Ruim van opzet en van alle gemakken voorzien. Maar natuurlijk nog steeds klein (12,5 x 4,5) zeker ten opzichte van onze eigen woning en inclusief de gezelligheid van de camping.

Heel eerlijk, eigenlijk heeft een mens niet meer nodig, mits je alleen of met z’n tweeën bent. Trouwens wij hebben 1 dochter en ook met z’n drietjes was het prima toeven. En wat een voordelen: de tent is in no time opgeruimd en schoon en je leeft sneller buiten. Daarnaast word je inventief als het om praktische oplossingen gaat, je moet tenslotte roeien met de riemen die je hebt. Ik kom er zelfs achter dat ik nog minder nodig hebt dan ik dacht. Er gingen tassen vol schone kleding en ongebruikte spullen mee terug. Goed om te weten, we waren in Nederland dus diverse soorten kleding zijn dan wel wenselijk. Kennelijk krijgt alles toch een andere lading en heb je ook niet meer de neiging, o.a. door gebrek aan ruimte, om spullen in voorraad te nemen. Iets wat er thuis nogal eens insluipt. Omdat het snel aan kant is en er geen ruimte is voor overbodige zaken ervaar je al snel een gevoel van ruimte. En dat geeft rust. Rust in het dagelijks leven want je moet nu niet meer zoveel en daardoor als vanzelf rust in je hoofd. En dat resulteert inderdaad in een gevoel van vrijheid! Ik liet me ontvallen dat ik op deze wijze wel kon leven waarop manlief me toelachte en zei “nog even geduld, als ik klaar ben met werken”. Kennelijk ziet hij het nog niet helemaal zitten maar dit geeft hoop. Nog even, ik denk een jaartje of 10, geduld. En in die tussentijd genieten we voortaan elke zomer een aantal weken van een luxe buitenchalet 🙂 en zorgen we ervoor dat we meer spullen wegdoen dan aanschaffen.

Ben benieuwd naar jullie motieven en ervaringen als het gaat om eenvoudiger en minimalistisch te gaan wonen.

Zonnige groet, Claudy

 

Mindful Analysis dag 7 over HSP

Een dagje bijkomen was nodig, broodnodig. Want de voorgaande nacht bood weinig rust. Eerst wilde de slaap niet vatten en toen werd ik ook nog eens heel vroeg wakker, rond een uurtje of vier. En maar nadenken. En oh, wat voelde ik me somber of ik heel hard had gehuild om iets of iemand die ik heb verloren. Zenuwachtig om wat er komen gaat, iets staat er te gebeuren. Maar wat? Slecht nieuws? Ik voel van alles maar kan er geen woorden aan geven.

Ondanks de aanwezigheid van laptop, mobiel en met de nabijheid van social media lukte het om eindelijk meer los te laten, het niets doen toe te laten. Lekker te luieren op het strand en volop te genieten van de zon en de zee. De kinderen vermaken zichzelf, wat een verademing. Manlief luiert lekker mee. Okay, er was nog een zakelijke afspraak (dat hoort eigenlijk niet tijdens de vakantie) maar dat gaf me juist weer wat houvast. Een coachgesprek werkt altijd twee kanten op, daarom houd ik ook zo van het vak. Een belangrijk onderdeel van mijn professional organizing en stress counseling.

Naast de roman die ik uitlas ben ik begonnen aan het boek PUUR hooggevoelig van Jolijn Hendriks. Hier en daar had ik al wat bladzijden gelezen en nu koos ik doelbewust voor het hoofdstuk Hooggevoeligheid en relaties. Hierin wordt over intimiteit in de breedste zin des woord geschreven. Uiteraard veel herkenbare woorden en ervaringen maar toen ik de volgende regels las vielen er weer allerlei puzzelstukjes op z’n plaatst.

“Intimiteit wordt lastig voor HSP wanneer ze in hun verwachtingen teleurgesteld worden. Dan trekken ze zich terug vanuit zelfbescherming en worden ze afstandelijk. Ook als er een teveel aan indrukken of bezigheden is kan de HSP moeite hebben met intimiteit. Dan kunnen ze ineens afstand creëren, wat zo haaks staat op het gedrag dat ze meestal vertonen. Sommige cursisten gaven aan snauwerig te worden en geïrriteerd omdat ze een agitatie in zichzelf voelden vanuit een teveel aan prikkels, en dan de ander die dicht bij hen probeerde te zijn in spreken of doen vaker van zich af duwden door kort en niet meer zo vriendelijk te reageren.

Het lijkt een paradox te zijn in de hooggevoelige mens, maar het kan dus beide bestaan: enerzijds  de sterke behoefte aan een echte hartsverbinding en tegelijk soms de behoefte daar even van weg te zijn, omdat er een teveel is, waardoor de indrukken niet meer kunnen worden verwerkt. De verschillende uiterlijke verschijningen van de HSP kunnen verwarrend werken: het ene moment een sociaal en betrokken persoon en het volgende ogenblik iemand met blikvernauwing die kort en ietwat kortaf reageert. Ook hier kan het helpen jezelf zo te zien en bewustzijn te hebben, zodat het voor jezelf en de anderen beter te begrijpen is wanneer je anders dan gewoon reageert.”

“Bij het omgaan met teleurstellingen, als het gaat om je te verbinden, zou het je kunnen helpen te zien dat niet iedereen zich op dezelfde wijze wenst te verbinden en dat wat jij normaal vindt niet voor een ander hoeft te gelden .Het is jammer wanneer je je uit teleurstelling over de ander terugtrekt en je kwaliteit van ‘voluit zijn’ verliest of achterhoudt.”

“Ik hoor in mijn cursus vaak van hooggevoelige mensen dat zij zich hebben teruggetrokken vanuit teleurstelling in mensen. Ook vanuit onrecht. Want hooggevoelige mensen hebben ook een enorm rechtvaardigheidsgevoel.”

Oh ja, joepie ik ben hooggevoelig. Dat wist ik natuurlijk al wel maar ik had dit gedrag daar nog niet eerder aan gelinkt. Maar het is heel herkenbaar voor mij. Want dit gedrag vertoon ik niet de afgelopen 10-12 jaar maar eigenlijk al zolang ik weet. Vanuit die teleurstelling, in mensen en omstandigheden, en niet wetende hoeveel invloed prikkels e.d. op mij hebben. De intensiteit van prikkels is altijd heftig geweest. En aan teleurstellingen geen gebrek.

Dit is echt een openbaring voor me. Hoe slecht ik me in een dergelijke situatie ook kan voelen, nu overheerst opluchting en blijdschap. Ik heb ‘het spook’ wat in mij huist weer verder ontmanteld. Dat is fijn, want daarmee kan ik weer een volgende stap zetten. Te beginnen om aan mijn dochter uit te leggen dat het dus niets te maken heeft met anderen wel of niet aardig vinden. Want zo zou je het uit kunnen leggen. Maar dat is het echt niet, want in basis vind ik iedereen aardig. Alleen mijn gevoel geeft andere signalen over die anderen, signalen die anderen niet kunnen zien of voelen, maar zich dan uiten in mijn gedrag en ook in mijn lijf. En als er dan ook nog sprake is van een enorme teleurstelling, ik me niet gezien of gehoord voel, is de ellende compleet. Nu dus nog leren om dit op een of andere manier bespreekbaar te maken. Zal ook wel makkelijker klinken dan het is….

Claudy 22072017

Mindful Analysis dag 5 over HSP

Vier dagen verder en opnieuw gebeurt er iets soortgelijks. Ergens zag ik het aankomen. Ook al heb ik het nog zo geprobeerd; me open te stellen, oprecht belangstelling te tonen en getracht een onderdeel te zijn van het geheel. In het begin ging het nog, eigenlijk vrij vanzelf. Maar langzaam trok er een soort donker harnas om me heen. Dat klinkt beschermend maar het voelt heel zwaar en beklemmend. Verstikkend, ik wil steeds van me afbijten, zeggen wat ik vind en voel, maar mijn keel wordt dichtgeknepen. Er is toch niemand geïnteresseerd, dus laat maar. Ik ben onzichtbaar voor de anderen kennelijk, want er wordt vrij eenvoudig langs mij heen gecommuniceerd. Een oppervlakkige vraag of opmerking lukt nog net maar echte belangstelling is er niet. Waarom ben ik hier? Dit zou leuk en gezellig moeten of kunnen zijn. Het voelt verre van dat. Letterlijk en figuurlijk ben en voel ik me het vijfde wiel aan de wagen. Ik ging er nog zo vanuit dat de tijd het lichter zou maken, dat het allemaal wel minder zou worden, anders ook. Helaas werkt het kennelijk zo niet. Eigenlijk wordt het alsmaar venijniger. Eens moet het toch doorbroken worden, zal ik uit moeten spreken hoe ik me voel, wat het allemaal met me doet. Vooral voor mijn eigen gemoedsrust en welzijn, want ik vrees dat het voor de anderen nog wel eens anders uit kan pakken. Geen idee wat het dan teweegbrengt.

Er zit iets in mij wat er voor zorgt dat dit me gebeurt. Met man en macht probeer ik het te controleren en te beheersen, tevergeefs. Ik vraag me steeds af wat dat iets toch is. Is het een karaktertrek, een slecht geweten, een gevoelsmatige reactie of een nare eigenschap? Ik haat mezelf vooral als ik er diep in ben weggezakt. Ik zie dan geen mooie of leuke dingen meer, alles wordt ondergedompeld in somberheid. En het is net of dat overal een donkere deken overheen ligt. Mijn innerlijk vuur is dan volledig gedoofd. Er is dan geen contact meer met mezelf. Mijn krachtige aarde bron is onbereikbaar geworden. Er is innerlijke passie nodig om daar te komen maar weet die dan niet te raken. Mijn doen en laten ingegeven door de situatie raken niet de juiste snaar in mij waardoor alles zwaar en negatief voelt. Als ik het zo opschrijf klinkt het bijna depressief. Toch is het dat niet. Ik weet dat ik niet zo ben als ik bij mezelf blijf en me niet van mijn pad laat leiden. Er zijn situaties en omstandigheden waarbij ik dat wel doe, bewust en onbewust, waardoor sommigen me niet anders kennen en me waarschijnlijk negatief, teruggetrokken, stil en ongezellig vinden. Als het me gebeurt voelt het naar, iets wat ik eigenlijk niet wil maar waar ik geen grip op heb. Er is een tijd geweest dat ik niet anders was dan zo. In een soort keurslijf, een ander mens in een andere omstandigheid die jaren heeft geduurd. Dus ook bekend, een vertrouwd terrein voor me. Maar zo wil ik juist niet meer zijn, ook niet af en toe. Want dat betekent niet veel goeds voor mijn lijf en leden. Ik wil niet weer ziek worden. Ik wil me juist goed voelen, frank en vrij. Zodat ik volop kan genieten. Maar wat daar dan precies voor nodig is, is me helaas nog niet helemaal duidelijk.

Trouw blijven aan mezelf is kiezen voor mezelf. Luisteren naar mijn bron, mijn intuïtie, mijn passie volgen. Maar dat voelt allemaal te egoïstisch en past vaak niet in het dagelijks leven, lees de praktijk. Hier is zeker nog werk aan de winkel…..

Claudy 20072017

Mindful analysis dag 1 (HSP)

Iets heeft mij gister diep geraakt, iets wat ik niet kan vatten, waar ik niet de vinger op kan leggen, en waar ik moeilijk woorden voor kan vinden. Het maakt me boos en verdrietig. Heel heftig kwam het gevoel binnen van stikken, benauwd zijn. Het enige wat in me opkwam was ‘ik wil, nee ik moet hier weg’. Gevangen. Met open ogen ben ik in een soort val gelopen. Ik wist het, gevoelsmatig. Er hangt iets in de lucht wat stukje bij beetje groter wordt. Misschien heel geleidelijk waardoor niemand het in de gaten heeft. En ik voelde het wel, maar liet het gebeuren, omwille van geen ophef veroorzaken. Want ik zie spoken, moet altijd roet in het eten gooien, zie dingen die (er nog lang) niet zijn. En krijg daarom steevast te horen; ‘kind zet je er overheen, stel je niet aan, pas je aan en doe normaal’. Ja, dat heb ik heel lang gedaan met grote gevolgen voor mijn lijf en leven. Gedwongen aanpassen is telkens een beetje sterven. Natuurlijk wil ik erbij horen, maar hoe ik ook mijn best doe, dat doe ik niet. Ik kan mijn af-gescheidenheid voelen tot in elke vezel. In kleine en grote groepen en het allerergste soms ook in een veilige (t)huissituatie. Zo ook in de ouderlijke thuissituatie. Ik voel me dan niet gezien en niet gehoord. Een thema dat als een rode draad door mijn leven loopt. Ik zou zo graag gewoon willen zijn zoals ik ben, zonder me onzichtbaar te maken en volledig in mezelf te keren. Want als het moet cijfer ik mezelf volledig weg en dat lukte altijd wonderwel. Maar nu, na het verstrijken van de jaren en mijn innerlijk groeiproces, blijkt dat als dit thema opnieuw wordt aangeraakt, de uitwerking zo heftig is dat ik er niet omheen kan. Onmacht, tranen en eenzaamheid. Het gebeurt gewoon, ik kan het niet meer stoppen of onder controle houden. Dan wil ik terug naar mijn veilig plekje, ergens ver van hier. Om even tot rust te komen en mezelf weer terug te vinden. Zodat ik ook in het dagelijks leven kan zijn zoals ik ben en van daaruit verbinding kan maken met mensen en zaken die ertoe doen. Liefdevol handelen vanuit mijn gevoel, met passie de dingen kunnen doen, groot en klein. Dat klinkt heel eenvoudig en vanzelfsprekend en dat is het eigenlijk ook. Maar te vaak raak ik nog uit mijn evenwicht. Vooral als mijn ziel wordt geraakt, hoe klein die speldenprik ook is. Het wassen van de ziel kan door tranen. Maar de komende weken laat ik de zee en de wind dit werk doen. Het loslaten van ballast en het evenwicht weer herstellen vanuit een liefdevol nest waar ik vaak zonder woorden wel word gehoord en gezien.

Claudy 16072017

Zomer. Wifi? Check: Okay!

De zomermaanden staan voor de deur. Dat betekent of heel hard werken omdat je juist in dit seizoen de meeste omzet kunt draaien of er even tussenuit gaat om vakantie te vieren. Twee uitersten. Daar tussenin zijn er natuurlijk nog varianten, want er zijn ook mensen die in hun gewone ritme blijven met werk, zorg en op z’n tijd ontspanning.

Hoe dan ook zijn de zomermaanden juli en augustus de ideale periode om je op te laden en je te wentelen in de lome zomertemperaturen. Heerlijk als je even echt helemaal niks kunt doen. Je volledig daaraan over te kunnen geven en echt even af te schakelen klinkt meer dan aanlokkelijk. Vraag is, is dit wel haalbaar? Want wees eens eerlijk, kun jij je even helemaal onttrekken aan hetgeen je nu bezighoudt?

De eerste levensbehoefte, zeker van de jeugd, is tegenwoordig Wifi. Dus ook een vakantiebestemming dient daaraan te voldoen. Zodat je, waar dan ook, direct in verbinding staat met al je ‘vrienden’ en je toch ook je mailbox zo nu en dan kunt checken. Dat vinden we tegenwoordig allemaal heel normaal.

Grappig is daarentegen dat er steeds meer initiatieven ontstaan om aan de verslavende factor van Wifi te ontkomen. Er zijn zelfs vakantieoorden die zich daarmee bezighouden. Detoxen voor je lijf kennen we al, een volgende stap; digitaal detoxen is nieuw. Steeds vaker kiezen we ervoor om juist op vakantie geen tv te kijken en ook de mails links te laten liggen. Mobiele telefoons van het werk worden vaak doorgeschakeld of achtergelaten bij een collega. Er zijn zelf mensen die een tweede toestel aanschaffen om wel bereikbaar te zijn voor familie en vrienden bij calamiteiten, maar tijdelijk onbereikbaar zijn voor werk of andere zaken. Zo scheppen we snel meer rust tijdens de vakantie en meer ruimte voor persoonlijke aandacht aan de mede vakantiegangers. En laten we ook niet vergeten dat sommige mensen gevoelig zijn voor elektromagnetische straling. Die kan ook voor veel onrust zorgen.

Ook ik wil graag even tijd en ruimte hebben om af te schakelen en de accu weer op te laden. Vaak gebruik ik de zomermaanden voor reflectie. Waar sta ik na zes maanden in dit jaar? Gaat alles volgens plan of wens? Wat zou anders of beter kunnen? En eigenlijk gebeurt dan elk jaar min of meer hetzelfde. Door de combinatie van rust nemen en reflecteren ontstaan er dan verschillende mooie ideeën. In de regel neem ik er een of twee mee in de 2e periode van het jaar en soms zet ik een plan uit alvast voor het nieuwe jaar. Het opborrelen van nieuwe impulsen geeft mij altijd een bruisende energie waarmee ik weer enige tijd vooruit kan.

Maar als ZZP-er kan ik me niet veroorloven om helemaal van de aardbodembol te verdwijnen. Daarom hanteer ik aangepaste regels: mails worden niet dagelijks maar binnen drie dagen beantwoord. Coaching kan alleen digitaal, dus online tijdens de zomer. Bestellingen via de webshop worden wel gewoon verzonden en ik plan 2 weken waarin ik alle zakelijke afspraken met klanten maak. Zodat ik voldoende tijd en ruimte overhoud voor een aantal weken zeelucht snuiven in eigen land.

Ik wens je een fijne en zonnige zomer!

Claudy

Tip: voor Wifi-vrije verblijven kijk op website Wifivrij.

Impact van opruimen

Het wil maar niet met het weer. Zo nu en dan een mooie dag, maar verder te wisselvallig. Dat nodigt nog niet uit om de zomergarderobe van zolder te halen. Het is al half mei en dus ben ik weer (!) aan de late kant met de kledingwissel. En omdat ik toch iets de schuld moet geven aan het stagneren van mijn opruim- en schoonmaakwoede dit voorjaar, wijs ik naar de weergoden. Tot op heden kon ik nog prima uit de voeten met wat er ligt en hangt in de kast, met hier en daar een kleine aanvulling van de nieuwe voorjaarsmode.

Maar goed, afgelopen weekend ben ik toch maar eens begonnen. De dichte opbergkratten met schone en frivole zomerkleding voor de dag getoverd en het grootste gedeelte van mijn garderobekast leeggehaald om plaats te maken.

kleur bij kleur

Dit keer ben ik zelf ook echt kritischer geweest over wat weer in de opslag mocht. Dus hield ik me aan de spelregels die ik regelmatig naar de buitenwacht communiceer:

  • Langer dan een jaar niet gedragen? Mag weg!
  • Kleding die niet meer past? Hoe spijtig ook, mag weg!
  • Kleding die er verwassen uitziet of stuk is? Mag weg!

Met nog één krat te gaan heb ik toch al twee vuilniszakken vol. Ze staan klaar bij de achterdeur om af te geven aan een organisatie die er vast en zeker weer heel blij mee is. Op zich word ik daar blij van, mijn spullen een tweede leven geven, en toch doet het zeer. Omdat ik deze keer echt mooie, bijna nog nieuwe spullen heb weggedaan. Ik heb met pijn in het hart moeten constateren dat ik echt niet meer in een maatje S pas en dat dit waarschijnlijk ook niet meer zal gaan gebeuren (lang leven de overgang). Je zou kunnen concluderen dat ik nu moeite heb met loslaten. Loslaten is even lastig, maar dat is het niet. Het gaat eerder om toelaten. Het accepteren van deze nieuwe fase in mijn leven. Het is zoals het is. Er valt niet aan te ontkomen, de overgang bedoel ik dan, met alle gevolgen van dien. Het bijzondere is dat een dergelijke, erg gevoelige kwestie, pijnlijk zichtbaar wordt door een hele eenvoudige handeling. Opruimen!

Opruimen, sorteren, keuzes maken, schoonmaken en dingen wegdoen. De handelingen zijn te simpel voor woorden. Maar de impact ervan is niet in woorden te vatten.

Als jij dat ook wilt ervaren ga dan aan de slag. Ja, het kost inspanning maar het resultaat is het meer dan waard. Ik durf er gif op in te nemen dat jij je een stuk beter voelt na een opruimsessie, hoe groot of klein ook.

Met zonnige groet,

Claudy

PS Op 29 mei 2017 geef ik als opruimmotivator, een lezing over thema Groei, bij De Tijd in Oisterwijk