Verbindingen via Social media blijvend en misleidend…..?

social mediaMet verbazing heb ik de afgelopen weken geconstateerd dat mensen vanuit hun vakantieadres regelmatig berichten plaatsen op diverse social media. Kennelijk zonder enige gêne en angst. Alleen betrouwbare vrienden die geen kwaad in de zin hebben lezen dit. Terwijl toch elk jaar wordt geadviseerd, door de specialisten op dit vlak, om dit juist niet te doen. Ook inbrekers bijvoorbeeld weten mee te lezen om hun plannen tijdens die weken voor te bereiden. Op deze manier geen kunst want de info ligt voor het oprapen. Vooral als er sprake is van cross-media. Je bereik door het delen van je gezellige vakantiekiekjes wordt dan nog groter. Hoe dan ook, dit is natuurlijk ieders z’n ding, maar een concrete waarschuwing lijkt me op zijn plaats.

Er zijn ook mensen die pas na terugkomst berichten plaatsen alsof ze daar dan op dat moment nog zijn. Klinkt beter. Dan ben je tenminste thuis als ongenode gasten zich melden.

Een tip van de politie is altijd om je huis er bewoonbaar te laten uitzien als je op vakantie bent, naast uiteraard het goed sluiten van ramen en deuren. Misschien is dat ook een idee voor je social media. Zet berichten, die je normaliter plaatst, alvast klaar op datum die je wilt plaatsen tijdens je afwezigheid. Bedrijven en ondernemers doen dit niet alleen gedurende een vakantieperiode. Zij denken al bij voorbaat na over welke berichten van belang zijn in een bepaalde periode. Zo houden ze contact met hun (potentiele) klanten bijvoorbeeld. Een prima marketing tool. Voor privé gebruik ligt dat natuurlijk anders. Wordt daar überhaupt goed nagedacht voordat een bericht geplaatst wordt vraag ik me af?

Gebruik van social media is niet meer weg te denken in deze tijd. Vooral door de jeugd. Alles moet met iedereen gedeeld worden kennelijk. Ook dertigers, veertigers, vijftigers maken frequent gebruik van dit medium. Ieder met eigen bedoelingen en verwachtingen. Het overbrugt afstanden, letterlijk en figuurlijk. Ideaal dus als je dierbaren niet bij je om de hoek hebt wonen. Of als je juist op deze wijze weer meer contact wilt zoeken met de buitenwereld. Veel mensen zijn alleen en ook een groot deel daarvan eenzaam. Als je ouder wordt, kan dat schrijnender worden. Vooral als je niet meer alles zelf kunt en er verwacht wordt dat je hulp inschakelt van mensen om je heen. Door gebruik te maken van social media kun je de wereld om je heen een beetje groter maken. Een goede zaak dus.

Echter gebruikt het gros social media als persoonlijk uithangbord. Om te laten zien hoe goed, gek, mooi, gelukkig, rijk en bijzonder je bent. En naast die berichten en plaatjes worden ook nog teksten geplaatst als; Love you for ever, IWJNMK, schatteke, BFF, so beautiful, etc.

Pffff, mag ik een teiltje. De wereld is echt zo onwerkelijk geworden. Alles voor de buitenwereld zullen we maar zeggen. Want de binnenwereld is ver te zoeken op social media.

Je plaatst berichten in tijden van euforie, even snel als je ergens bent, zonder daarbij goed na te denken. En eenmaal geplaatst, die berichten blijven ergens bestaan. Ook ik wordt regelmatig geconfronteerd door Facebook met een herinnering, een bericht van 2 of 3 jaar oud. Maar dat wil ik helemaal niet. Ik wil graag zelf bepalen welke herinneringen me bijblijven. Wat ben ik blij, als vijftiger, dat er ‘vroeger’ geen social media bestond. Er zijn toch echt wel dingen uit mijn verleden die ik uit mijn collectief geheugen heb verbannen. Stel je voor dat social media dan telkens met een “tada weet je nog Claudy….?” uit de hoed komt. Ik moet er niet aan de denken. En ik kan me niet voorstellen dat ik daarin de enige ben.

Zouden de jongeren (en misschien zelfs iets ouderen) daar wel eens bij stil staan? Hoe is het om over 5, 10 of 20 jaar nog eens geconfronteerd te worden met een pijnlijke herinnering die je het liefst ongedaan zou willen maken. Denk aan een foute relatie/vrienden, ladderzat op een feestje, one night stand, een ruzie, iemand die je belazerd heeft, jaloezie, sexy foto’s, of andere domme acties. Vandaag ben je helemaal idolaat van een bepaald persoon en over een jaar spuug je iemand uit omdat die je bedrogen heeft. Je wilt die persoon nooit meer zien. Maar via social media kom je nooit meer van iemand af. Want ergens via via via blijf je connected. De enige remedie; jezelf verwijderen van social media of een nieuw profiel maken en heel selectief je zogenaamde vrienden toelaten.

O ja, en het gras is altijd groener bij een digitale vriend. Ook jouw vrienden strijden om de meest waanzinnige vakantie oorden, de beste looks, de liefste en meest attente man of vrouw, de meest fantastische kinderen, best betaalde banen en de mooiste auto of huis. Of was je dat nog niet opgevallen.

Misschien ben je je er niet van bewust, maar je doet toch een beetje mee. Alleen al door een bericht te plaatsen. Want meestal gaat dat niet over een wat minder moment of ervaring. Die durven we kennelijk niet goed te delen.

Na het zien van alle walgelijk positieve vakantieberichten op Facebook zou ik dolgraag een tegenbericht willen laten horen. Vakantie vieren is nodig en het maakt niet uit waar je dat doet, kan dus ook gewoon thuis zijn. En is vakantie dan echt leuk voor iedereen? Nee hoor, vakantie vieren kan heel stressvol en gewoon niet leuk zijn. Om van relatieperikelen nog maar te zwijgen. Het aantal echtscheidingen ligt niet voor niets extra hoog na de zomervakantie. Ik ben dus heel nieuwsgierig naar wat er achter al die oogverblindende vakantieplaatjes zit en hoeveel mensen er echt aan zelfreflectie durven doen. Welke conclusie je ook trekt, je berichten met aanvullende foto’s zullen altijd ergens op de achtergrond blijven bestaan of je wilt of niet.

Tada……

Vluchtige app’s

Meer en meer verbaas ik me erover dat communicatie gaat via snelle vluchtige lijnen. Na de vaste telefoon, de fax en de PC hebben we tegenwoordig sms en whatsapp om al onze vragen, ergernissen, boodschappen en andere berichten over te brengen. In een relatief korte tekst, die we het liefst inkorten met digitaal taalgebruik en afkortingen, vragen we van alles aan de ander. Van onschuldige zaken zoals het vastleggen van een verzamelpunt om elkaar te ontmoeten tot heel serieuze zaken zoals het vragen of uitmaken van een verkering. Sterker nog, het schijnt zelfs normaal te zijn om je werkgever op deze wijze te informeren als je genoeg hebt van je baan! Misschien vind jij dit lef hebben, ik vind het laf.

De jeugd groeit hier mee op, veilig en snel communiceren zonder dat je iemand recht in de ogen hoeft te kijken en zonder al te veel emotie. Lekker oppervlakkig. Zorgvuldig en weloverwogen een boodschap overbrengen is vast en zeker ouderwets. Maar is dat echt wel zo? Laten we onszelf niet te veel meeslepen in deze wijze van praten met de ander terwijl je zelfs ook nog vaak letterlijk in gezelschap bent van echte mensen? Hoogst ongepast als je het mij vraagt.

En dan is er nog iets anders, iets praktisch, dat we al dagen bezighoudt. Hoe houd je zicht op al die vragen of meldingen waar je nog iets mee moet? Ik ben nu eenmaal een mens van vlees en bloed, zit niet altijd bovenop mijn mobiele telefoon of tablet, douche, slaap of eet ook weleens zonder gestoord te willen worden. En soms kan ik een berichtje wel snel even doorscrollen maar op dat moment om welke reden dan ook niet beantwoorden. Dat betekent dat sommige berichten letterlijk uit het zicht verdwijnen terwijl iemand waarschijnlijk toch graag, en ik denk ook vrij snel, antwoord had willen hebben op zijn vraag.

Hoe moeten we in vredesnaam in de toekomst op een gepaste wijze met elkaar in gesprek blijven en hoe houden we zicht op alles wat maar gevraagd en ongevraagd binnenkomt? Misschien heeft iemand slimme tips. Ik sta er in elk geval voor open.

Claudy