Pleidooi voor de poetsvrouw (of man 😊)

Hoe bizar, via advertenties, social media en persoonlijke netwerken, niet één te vinden! Degenen die voorzien zijn willen dat graag zo houden en afschermen of ze zitten bommetje vol en kunnen er geen werkhuis meer bij hebben. Deze dames, en tegenwoordig ook heren, zijn zeer gewild maar worden met uitsterven bedreigd.

‘Wie wil er tegenwoordig nog schoonmaakster worden of zijn?’, vraagt een facilitair manager zich moedeloos af. Klinkt misschien niet zo sexy, maar echte goede schoonmakers zijn goud waard. Hoe fijn is het als je na een dag hard werken thuiskomt en de boel aan kant is zodat jij je alleen hoeft te bekommeren om het eten en de verzorging van de kinderen? Of omdat je alle tijd nodig hebt om een beetje bij te komen van alle stress en ellende die je de hele dag over je heen hebt gekregen?

Thuiskomen in een opgeruimd huis is fijn, in een opgeruimd én schoon huis thuiskomen is echt het walhalla. En met schoon bedoel ik dan ook echt schoon. Sanitair, keukenkastjes, de vloer, de hoeken, ramen en de vensterbanken. Streeploos met een frisse geur van groene zeep en schoonmaakazijn. Puur genot! En helemaal als je daarvoor de verantwoordelijkheid volledig kunt overlaten aan een vertrouwd en ervaren deskundige. Juist ja; de poetsvrouw of -man.

Op mijn vakantiebestemming in het altijd gastvrije Zeeland blijkt bovenstaand probleem nog vele malen groter. Normaliter is er sprake van zo’n 380.000 inwoners maar in de zomermaanden strijken er meer dan een miljoen toeristen, goed voor ruim 10 miljoen overnachtingen, neer in een vakantiewoning. En dan is het heel plezierig als die vakantiestek schoon en fris is. De medewerkers doen hun best maar het is bijna niet te doen. Gewoon omdat er onvoldoende schoonmakers beschikbaar zijn. Ze halen ze noodgedwongen van heinde en verre. En ja, het is seizoensarbeid. Maar hoeveel jongeren zoeken er niet naar een gepast vakantiebaantje? Paar dagen per week hard werken (een vaardigheid aanleren waar je je hele leven veel aan hebt) en daarna een paar dagen vrije tijd om op stap te gaan of te luieren op het strand. Dat kan dus, hier in Zeeland!

Ook voor dit vak geldt, laten we alsjeblieft zorgen dat er voldoende ervaren en goede poetsmannen en vrouwen blijven. Want we kunnen eenvoudigweg niet zonder. Al was het maar omdat we het zelf te druk hebben om die taken ook nog eens onder onze hoede te nemen. Alhoewel, het zou ook goed zijn als we zelf eens wat vaker de handen uit onze mouwen zouden steken op dat vlak. Maar dat lieve mensen, dat is weer een ander verhaal 😊

Zonnige groet

Claudy

Wat heb je echt nodig?

We schrijven 19 december, twee dagen voor de kortste dag van het jaar. Dan gaat de winter officieel beginnen. Tijd voor warme kleding, stevige dichte stappers die tegen sneeuw kunnen en dikke winterjassen met handschoenen. Meestal ligt dit allemaal al paraat na de kledingwissel, wachtend op de eerste vorst en winterse neerslag.

Maar ik moet bekennen dat dit nu bij mij niet zo is. Ja, de meest luchtige zomerkleding is verhuisd naar de onderste regionen van de kast en de lange mouwen liggen nu op grijphoogte. Echter zit de echte winterkleding nog netjes opgeborgen, in een dichte opbergbox op zolder. Het weer was er het afgelopen najaar niet echt naar en de agenda zorgde voor andere prioriteiten. En doordat de boxen niet zijn uitgepakt, het inmiddels ook best al fris is geweest, kom ik er achter dat wat ik nu heb aan kleding, eigenlijk al voldoende is. Je hebt dus veel minder nodig dan je denkt. Dit is weer een mooie bevestiging, ook voor een professional organizer als ik.

En nu zo richting het einde van het jaar worden alle losse eindjes afgewerkt. De kerstversiering is aangebracht. Die wisseltruc vond wel doorgang. Ik heb direct wat spullen uitgezocht die niet meer gebruikt worden en daar een ander blij mee gemaakt. Mijn kantoor was ontploft rondom de datum van de lancering van mijn boek. Ook dat is achter de rug en alles is nu netjes opgeruimd. De administratie is op orde tot op heden en de agenda voor komend jaar (bijna) nog maagdelijk wit en slechts gevuld met belangrijke data zoals verjaardagen. Ben helemaal klaar om af te schakelen rond de feestdagen, om de stilte op te zoeken en heerlijk thuis te zijn met degenen die me lief zijn. Niks moet, en er is maar weinig nodig om kerst te vieren.

Wat is er echt nodig?

Pure eenvoud deze mini kerststal

Geen pracht en praal of eindeloze luxe diners. Nee, wij houden het bij kaarslicht, haardvuur, thee of een wijntje, goed gezelschap, thuis op de bank, met elkaar, mijmeren, stil worden, wandelen, winterkost en traditiegetrouw de garnalencocktail 🙂

Er is maar weinig nodig om te kunnen genieten en om lekker te kunnen leven. Goed om daar zo nu en dan even bij stil te staan. Kerst is daarvoor een uitgelezen moment.

Mooie dagen toegewenst!

Zonnige groet,

Claudy

Veel te veel ingepakt!

Ik had het kunnen weten. Ook dit jaar had ik veel te veel kleding ingepakt voor mijn vakantie. Ik ging vier weken. We blijven in de zomer altijd in Nederland dus heb ik voor koude en warme dagen spullen nodig. En we gingen dit jaar met twee auto’s, want manlief moest ook een aantal dagen naar de zaak. Dus redenen en ruimte genoeg om veel, veel te veel mee te nemen.

Tijdens het inpakken was ik nog best kritisch door bijvoorbeeld niet te veel nette kleding en nagenoeg geen sportkleding mee te nemen. Ook keek ik naar kleding die ik goed kon combineren en besloot ik om sommige kledingstukken weer terug te leggen in de kast. Waarom? Omdat ik wist dat die stukken waarschijnlijk ongedragen retour zouden komen. Op het allerlaatste moment kwam er twijfel en bedacht ik dat het toch handig was om een paar stuks kleding nog toe te voegen. Het leek allemaal acceptabel. En toch hangt de kast in het chalet vol met ongedragen spullen. Het weer heeft hieraan bijgedragen, want de afgelopen weken waren tropisch dus verder dan badkleding en luchtige kleding kwam ik niet. En hetgeen ik droeg werd zelfs tussendoor (met de hand) gewassen.

Te veel kleding mee op reis

Ik ga op reis en neem mee….. teveel!

Wie houd ik nu voor de gek? Precies, mezelf. Want hoeveel kleding heeft een mens eigenlijk nodig? Vrij weinig blijkt nu. En ik weet zeker dat jij ook veel minder nodig hebt dan wat er nu bij jouw in de kledingkast hangt. Hoeveel van je kleding doe je echt regelmatig aan? Door deze vakantie ben ik opnieuw met mijn neus op de feiten gedrukt. Alleen kleding die ik graag en regelmatig draag mag plek innemen in mijn kast en dus ook in mijn koffer.

Wil je zelf ook de proef op de som nemen? Verzamel dan alle(!) kleding die je vaak en graag draagt in een bepaald gedeelte van je kledingkast. Waarschijnlijk kom je snel tot de ontdekking dat je daartussen eigenlijk als eerste je dagelijkse outfit zoekt. Een enkele keer aangevuld met een kledingstuk uit het andere gedeelte, of misschien zelfs met een pas aangeschaft nieuw kleding stuk.

Over anderhalve maand kan de zomer//winter-wissel weer plaatsvinden. Ik dacht dat ik altijd al kritisch was als professional organizer. Maar ook ik kan volgens mij flink aan de slag met ruimen en ont-spullen. Zo zie je maar, zelfs als expert moet je zo nu en dan pas op de plaats maken en even een kijkje in eigen keuken nemen.

Een ding is zeker, er hoeven bij thuiskomst niet veel wasjes gedraaid te worden. Dus alles is weer snel opgeruimd.

En jij? Alles alweer op orde na je vakantie? Of heb je vakantie nog tegoed? Mocht je nog gaan doe dan je voordeel met dit blog.

Zonnige groet,

Claudy

Tip: Een koffer voor een week pakken is voldoende, zeker als je tussendoor kunt wassen. Denk aan combineren van kledingstukken en aan wat lekker zit tijdens je reis. Dan zit je altijd goed.

Opruimmotivator

Sinds zes jaar sta ik ook bekend als dé Opruimmotivator en schrijf ik regelmatig een blog. Het gaat vaak over opruimen in de breedste zin van het woord en het delen van eigen ervaringen. Ik koos voor deze titel omdat ik kennelijk als een aanjager word gezien en ik een Nederlandse titel prefereer. Zodra iemand met mij een afspraak in de agenda heeft staan komt die persoon eigenlijk al in actie. Op deze wijze weet ik als vanzelf mensen te enthousiasmeren en te motiveren om heel eenvoudig te gaan opruimen en dus aan de slag te gaan voordat ik er ben. Geweldig! Zo simpel kan het dus zijn.

Samen met vele andere Professional Organizers promoten wij het nut van ordenen, plannen en opruimen. Ieder doet dit op zijn eigen manier en vaak ook voor een gekozen doelgroep. Tijdens een inspirerende sessie met Paul Kruijssen heb ik mijn identiteit weer eens onder de loep genomen. Klopt het allemaal nog? Daarbij werden lastige en spiegelende vragen gesteld die leiden tot nadenken. Wat doe ik allemaal? Hoe doe ik dat? En dan de hamvraag: Waarom doe ik dit? Het antwoord op die laatste vraag is bedoeld om me te onderscheiden van de rest. Wat is mijn passie oftewel wat is de reden waarom ik dit allemaal doe? En die gaat natuurlijk verder dan een beetje opruimen en organiseren.

Een lijstje maken met alle dingen die ik doe is nog niet zo ingewikkeld. Belangrijk is om te weten of ze matchen met de waarom vraag. Hoe ik de dingen aanpak is een verlengstuk van de wat vraag. Maar ook dat zet me verder aan het denken. Want welk concept of handelswijze steekt er achter al die activiteiten? En gaandeweg is vooral die waarom vraag blijven hangen omdat ik daar niet heel concreet het antwoord op kon geven. Omschrijven lukte gelukkig wel.

Hierbij nog eens een poging: Ik help anderen om uit vaste patronen te komen door nieuwe ritmes aan te brengen. Door met hen aan de slag of in gesprek te gaan of door mijn ervaringen te delen via lezingen en teksten. Het zogenaamde feest der herkenning. Omdat met Rust Ritme Ruimte en Reinheid (4xR) helderheid komt in ieders chaos. Met mijn frisse blik en op mijn gevoel kan ik een snelle scan maken en direct inhaken op de hulpvraag en kan de ander snel aan de slag. Dus; het empoweren van mensen op gebied van keuzestress vs. stressmanagement.

Het is een mooi begin van het antwoord op de waarom vraag. Ik ben heel benieuwd hoe anderen hierover denken. En dan vooral natuurlijk de mensen waarvoor of waarmee ik gewerkt heb. Alle input is welkom om mijn identiteit verder aan te scherpen.

Puur Structuur, voor orde op zaken

Zonnige groet,

Claudy

Tiny house

Tiny houses zijn helemaal in. De meest grappige, fraaie, uitnodigende en slim bedachte uitvoeringen vliegen je om de oren.

“Tiny house” van kunstenares Josien Broeren in Waalwijk

We willen allemaal minder met meer. Heel bijzonder dat juist nu velen de wens hebben om kleiner en eenvoudiger te gaan wonen terwijl ze zich kunnen wentelen in luxe en wonen in grote huizen. Waar komt dat toch vandaan?

Nu is het zo dat lekker wonen in een ruim huis met mooie en vaak veel spullen best lekker is, om allerlei redenen. Onze woonomgeving herinrichten we best regelmatig, met accessoires bijvoorbeeld passend bij het seizoen. Een bank of eethoek gaat geen mensenleven meer mee en wordt toch gemiddeld eens per 5 tot 10 jaar vervangen. Het lijkt alsof we een gevoel van vrijheid ervaren door ons te omringen met mooie spullen, of we ze nu echt nodig hebben of niet. Maar echte vrijheid kun je pas ervaren als er ruimte komt. Ruimte in je omgeving en daardoor ook ruimte in je hoofd. En dat zou wel eens de belangrijkste reden kunnen zijn waardoor de drang naar het minimalistisch leven een vlucht neemt.

Zelf heb ik deze zomer in een soort van tiny house, een chalet op een camping, vakantie gevierd. Vroeger gingen we ook naar de camping. Maar laat ik gelijk duidelijk zijn, in een tent krijg je me niet. Wij kampeerden altijd in een caravan met een grote voortent. Het kneuterige en de slimme indeling van zo’n caravan heeft me altijd geboeid. Elk plekje werd benut en alles (nou ja bijna alles, we hadden geen douche en toilet) was aanwezig. We konden er koken, eten, spelletjes doen, slapen en zelfs bezoek ontvangen. En een douche en toilet waren in de regel dichtbij op de camping. Nu 40 jaar later dus opnieuw op de camping maar dan in een luxe buiten chalet. Ruim van opzet en van alle gemakken voorzien. Maar natuurlijk nog steeds klein (12,5 x 4,5) zeker ten opzichte van onze eigen woning en inclusief de gezelligheid van de camping.

Heel eerlijk, eigenlijk heeft een mens niet meer nodig, mits je alleen of met z’n tweeën bent. Trouwens wij hebben 1 dochter en ook met z’n drietjes was het prima toeven. En wat een voordelen: de tent is in no time opgeruimd en schoon en je leeft sneller buiten. Daarnaast word je inventief als het om praktische oplossingen gaat, je moet tenslotte roeien met de riemen die je hebt. Ik kom er zelfs achter dat ik nog minder nodig hebt dan ik dacht. Er gingen tassen vol schone kleding en ongebruikte spullen mee terug. Goed om te weten, we waren in Nederland dus diverse soorten kleding zijn dan wel wenselijk. Kennelijk krijgt alles toch een andere lading en heb je ook niet meer de neiging, o.a. door gebrek aan ruimte, om spullen in voorraad te nemen. Iets wat er thuis nogal eens insluipt. Omdat het snel aan kant is en er geen ruimte is voor overbodige zaken ervaar je al snel een gevoel van ruimte. En dat geeft rust. Rust in het dagelijks leven want je moet nu niet meer zoveel en daardoor als vanzelf rust in je hoofd. En dat resulteert inderdaad in een gevoel van vrijheid! Ik liet me ontvallen dat ik op deze wijze wel kon leven waarop manlief me toelachte en zei “nog even geduld, als ik klaar ben met werken”. Kennelijk ziet hij het nog niet helemaal zitten maar dit geeft hoop. Nog even, ik denk een jaartje of 10, geduld. En in die tussentijd genieten we voortaan elke zomer een aantal weken van een luxe buitenchalet 🙂 en zorgen we ervoor dat we meer spullen wegdoen dan aanschaffen.

Ben benieuwd naar jullie motieven en ervaringen als het gaat om eenvoudiger en minimalistisch te gaan wonen.

Zonnige groet, Claudy

 

Impact van opruimen

Het wil maar niet met het weer. Zo nu en dan een mooie dag, maar verder te wisselvallig. Dat nodigt nog niet uit om de zomergarderobe van zolder te halen. Het is al half mei en dus ben ik weer (!) aan de late kant met de kledingwissel. En omdat ik toch iets de schuld moet geven aan het stagneren van mijn opruim- en schoonmaakwoede dit voorjaar, wijs ik naar de weergoden. Tot op heden kon ik nog prima uit de voeten met wat er ligt en hangt in de kast, met hier en daar een kleine aanvulling van de nieuwe voorjaarsmode.

Maar goed, afgelopen weekend ben ik toch maar eens begonnen. De dichte opbergkratten met schone en frivole zomerkleding voor de dag getoverd en het grootste gedeelte van mijn garderobekast leeggehaald om plaats te maken.

kleur bij kleur

Dit keer ben ik zelf ook echt kritischer geweest over wat weer in de opslag mocht. Dus hield ik me aan de spelregels die ik regelmatig naar de buitenwacht communiceer:

  • Langer dan een jaar niet gedragen? Mag weg!
  • Kleding die niet meer past? Hoe spijtig ook, mag weg!
  • Kleding die er verwassen uitziet of stuk is? Mag weg!

Met nog één krat te gaan heb ik toch al twee vuilniszakken vol. Ze staan klaar bij de achterdeur om af te geven aan een organisatie die er vast en zeker weer heel blij mee is. Op zich word ik daar blij van, mijn spullen een tweede leven geven, en toch doet het zeer. Omdat ik deze keer echt mooie, bijna nog nieuwe spullen heb weggedaan. Ik heb met pijn in het hart moeten constateren dat ik echt niet meer in een maatje S pas en dat dit waarschijnlijk ook niet meer zal gaan gebeuren (lang leven de overgang). Je zou kunnen concluderen dat ik nu moeite heb met loslaten. Loslaten is even lastig, maar dat is het niet. Het gaat eerder om toelaten. Het accepteren van deze nieuwe fase in mijn leven. Het is zoals het is. Er valt niet aan te ontkomen, de overgang bedoel ik dan, met alle gevolgen van dien. Het bijzondere is dat een dergelijke, erg gevoelige kwestie, pijnlijk zichtbaar wordt door een hele eenvoudige handeling. Opruimen!

Opruimen, sorteren, keuzes maken, schoonmaken en dingen wegdoen. De handelingen zijn te simpel voor woorden. Maar de impact ervan is niet in woorden te vatten.

Als jij dat ook wilt ervaren ga dan aan de slag. Ja, het kost inspanning maar het resultaat is het meer dan waard. Ik durf er gif op in te nemen dat jij je een stuk beter voelt na een opruimsessie, hoe groot of klein ook.

Met zonnige groet,

Claudy

PS Op 29 mei 2017 geef ik als opruimmotivator, een lezing over thema Groei, bij De Tijd in Oisterwijk

Gefeliciteerd met uw werkjubileum!

logo

Natuurlijk weet ik het zelf, maar ineens komen er veel meldingen binnen via mijn LinkedIn-profiel met een eenduidig bericht: Gefeliciteerd met uw werkjubileum! Zo leuk dat veel netwerkcontacten dit opmerken. Dan kan ik natuurlijk als Mrs. Puur Structuur zelf niet achterblijven om hier iets over te zeggen.

Tien jaar geleden was de verbouwing van ons huis klaar. Terwijl die verbouwing plaatsvond was ik naast bouwpastoor ook druk met het opzetten van mijn eigen bedrijf. Tijdens een integratietraject werden mijn kernkwaliteiten organiseren en plannen blootgelegd en kon al snel de link gelegd worden met het beroep Personal Organizer. Het thema organizing, overgewaaid vanuit Amerika, was nog niet zo bekend in Nederland. Er waren al wel korte opleidingen en een beroepsvereniging. Ik koos voor een training bij The Get Organized-company. Daarna ging ik aan de slag met een ondernemersplan, een logo, een brochure en een website. Het werken aan dit alles gaf me al een enorme boost. Dus huis klaar, nog even verhuizen en ik kon aan de slag!

Niet dus. Tijdens het inrichten van het huis en het uitpakken van de dozen bleek dat deze hele exercitie zijn tol had geëist. En ik werd ziek. Noem het griep, één die heel hardnekkig was. De hele maand februari had ik nodig om te herstellen. Maar ook om na te denken. Want hoe ging ik nu aan mijn eerste klanten komen?

In het verleden had ik steeds alle adressen van contacten via werk, netwerkbijeenkomsten en andere sociale netwerken verzameld. Ik was uit beeld geweest nadat mijn laatste baan ophield. Daarom besloot ik heel brutaal al die adressen via een e-mail te informeren over mijn nieuwe onderneming en dienstverlening. Dat leverde respons op en hoe: drie klanten! Dus per 1 maart 2007 kon ik daadwerkelijk aan de slag en is het balletje gelukkig blijven rollen.

En nu ben ik tien jaar verder. In die tien jaar is er best het een en ander gebeurd. Zo heb ik steeds concreter mijn werkgebied benoemd. Ik ging van particulier en zakelijk naar alleen de zakelijke markt als organizer en coach op werkplek. Ik ontwikkelde eigen trainingen, lezingen en workshops, schreef mijn eerste boek en maakte ook mijn eigen producten: De Puur Doen ToDo-blok en de herinneringendoos PSvergeetmeniet. En natuurlijk bleef ik investeren in mijn eigen ontwikkeling door workshops en opleidingen te volgen.

Na die tien jaar klopt het nog steeds, de naam Puur Structuur, het logo, de uitstraling en mijn missie. Ik word nog steeds blij als mijn klanten de spirit hebben gevonden en ervaren hebben wat ‘organizing’ voor hen kan betekenen. De werkdruk neemt helaas alsmaar toe en vooral de fijn gevoelige mensen voelen dat als geen ander. Juist voor die groep wil ik er zijn. Daarbij staat het leren omgaan met externe prikkels, die vaak stress veroorzaken, centraal. Een mooie en effectieve manier van stresspreventie. Want uitvallen, bijvoorbeeld door een burn-out, gun ik als ervaringsdeskundige niemand!

Er is dus nog genoeg werk aan de winkel en ga ik volle goede moed en enthousiasme beginnen aan de volgende tien jaar Puur Structuur!

Zonnige groet, Claudy

PS. Dank voor alle felicitaties. Wie jarig is trakteert. Dit jaar ga ik tien cadeautjes uitdelen. Die variëren van mijn boek tot een uur werkplekorganisatie. Wat zou jij graag willen ontvangen en waarom? Mail het me en je maakt kans op één van die tien cadeaus.

December-stress

Met het einde van het jaar in zicht stijgt vaak het stressniveau. Normaliter is het al een hele klus om werk en privé in balans te houden en nu komen daar nog eens extra tijd- en energie-vretende taken bij. Want de maand december staat naast allerlei feestelijke tradities ook nog eens in het teken van het afsluiten van het jaar. welkom-december

Zo worden klanten en relaties bedankt voor hun vertrouwen en opdrachten en ook aan medewerkers wordt gedacht. Heel wat kerstpakketten worden verzonden en ontvangen. Een mooi gebaar van waardering en aandacht. Voor ZZP-ers, waar ik er zelf 1 van ben, ligt dat anders. Wij zetten onze klanten graag in het zonnetje maar zelf ontvangen we in de regel niets. Steeds meer zie je initiatieven ontstaan waarbij ondernemers elkaar een geschenk geven tijdens bijvoorbeeld een netwerkbijeenkomst. Voor wie je wat meeneemt weet je niet. Wel is het zeker dat je met een geschenk naar huis gaat. En hoe dat je het went draait of keert, je voelt je dan toch ook in de watten gelegd en gewaardeerd.

Tradities zijn er volop in deze laatste maand van het jaar. Eerst komt de goedheiligman met zijn beste Pieten langs en worden er heel wat schoentjes gevuld, gedichten voorgedragen en surprises uitgepakt. Niet alleen een kinderfeest, juist dit feest van geven en ontvangen is voor jong en oud. Daarna worden kerstbomen massaal opgetuigd en kerststallen van zolder gehaald. Op 21 december is de kortste dag van het jaar en met het zgn. Zonnewende feest verwelkomen we de terugkerende zon. Kerstmis staat daarom en met de geboorte van Jezus in het teken van het licht. Twee dagen vieren we dit vaak met familie en goede vrienden. Tegenwoordig wordt er dan uitgebreid getafeld en ook dan worden er plenty geschenken uitgedeeld. De warmte en de gezelligheid van met elkaar de Kerst doorbrengen staan hoog in het vaandel. Wat naar de achtergrond is verplaatst is tijd voor bezinning. Juist de donkere dagen en de stilte van de winter nodigen als vanzelf uit tot reflectie, een pas op de plaats. Er hoeft even niks.

Met oudjaar luiden we het jaar uit en om 00.00 uur proosten we op een heel nieuw jaar dat voor ons ligt. Nieuwe mogelijkheden, nieuwe kansen, misschien met goede voornemens. Oud en nieuw kan gepaard gaan met verschillende emoties, rouwen om het verlies van wat was en blij zijn om wat er misschien allemaal komen gaat. Mixed feelings kan ook. Hoe het ook voelt voor jou, laat het toe.

Naast deze tradities is er nog de jaarlijkse kerstwens. Tegenwoordig vaak vluchtig en digitaal. En gelukkig ook nog traditioneel via kaartjes met de post.

Andere terugkerende zaken in de maand december zijn; het sluiten van de administratie en de boekhouding. Het jaar 2016 kan worden gearchiveerd. Zowel digitaal als fysiek (ordners en papieren in een archief). In het archief bewaar je wat nodig is. Daarnaast worden de jaarcijfers gedeeld en weet je of de targets wel of niet zijn gehaald. Plannen en doelstellingen voor 2017 worden gepresenteerd. En voordat je vrij bent rond de feestdagen wil je de werkplek op orde hebben zodat je in het nieuwe jaar met een schone lei (lees bureaublad) kunt beginnen. Je inbox legen, stapels die ontstaan zijn op je bureau of in de directe omgeving wegwerken en je todo-lijstjes kritisch doornemen. Wat moet er echt nog gebeuren en wat kan eigenlijk afvloeien? Waarschijnlijk meer dan je dacht.

Mijn tips voor de komende maand:

  • Schenken van cadeautjes of attenties met Sinterklaas is leuker en haalt de druk van de voorbereiding voor de kerstdagen. Zo verdeel je de activiteiten en iedereen vindt het leuk om onverwacht rond 5 december te worden verrast.
  • Het sturen en ontvangen van een fysieke kerstkaart wordt meer gewaardeerd dan een digitale wens.
  • Verzamel alle losse eindjes op 1 lijst/ op 1 plek.
  • Plan ruim voldoende tijd voor het op orde brengen van je werkplek inclusief inbox en todo-lijstjes. Zo ga je met een fris en opgeruimd gevoel de feestdagen tegemoet.
  • Reserveer tijdens alle festiviteiten even wat tijd voor jezelf om een beetje te mijmeren. Kijk eens wat dat je oplevert.
  • Eet en drink met mate.
  • Geniet vooral van het samenzijn, de gezelligheid en oprechte belangstelling.

Heb jij nog leuke tips, ik houd me aanbevolen.

Een hele fijne en warme decembermaand toegewenst zonder de nodige stress.

Claudy

Afscheid nemen doet pijn

Als opruimmotivator ondersteun ik mensen die orde op zaken willen stellen. Door op te ruimen, te sorteren, te structureren en keuzes te maken. Ook in mijn omgeving merk ik dat het dichtslibben met spullen en andere zooi gewoon voor je eigen ogen gebeurt. Of het nou om rondslingerende schooltassen of schoenen gaat, ook de magneetborden die bij ons vol hangen met lieve en leuke kaartjes, foto’s en met de nodige info, raken vol. Net als de voorraadkasten, de zolder, de boekenkasten, mijn bureau en zelfs mijn inbox ontploft zo nu en dan. Eigenlijk komt het er op neer dat je dagelijks wel een keertje op moet ruimen. En dan los van het aanrecht of de vaatwasser leegruimen. Mijn tip van “iets er in” betekent ook “iets er uit” om de boel binnen de perken te houden blijkt meer dan zinvol.

Van sommige spullen neem je heel bewust afscheid, bijvoorbeeld na een bepaalde periode is het tijd om het speelgoed de deur uit te doen, de babyspullen op te ruimen of kleding van een overleden dierbare weg te doen. Dat afscheid nemen van slechts spullen klinkt eenvoudiger dan het is. Aan spullen zit nu eenmaal een emotionele lading. En afscheid nemen kan dan bevrijdend werken maar kan ook ontzettend veel pijn doen. Rouwen om iets dat was, een periode die afgesloten wordt. Hoe dan ook, we krijgen er allemaal een keertje mee te maken.

Ook keuzes maken in je tijdsbesteding levert soms confrontaties op. Door harder te hollen lijkt het dan dat je je tijd nog breder en misschien zelfs nuttiger kunt besteden. Tot dat blijkt dat je buiten adem dreigt te raken en dat je tijd besteedt aan dingen of aan mensen die je eigenlijk nu niet meer zo belangrijk vindt of die je geen energie meer geven. Dat is lastig, want het was altijd okay,  je stond er eigenlijk niet zo bij stil. Pas op het moment dat je vaker nee moet zeggen, simpelweg omdat er andere afspraken in je agenda staan, gaat er iets knagen. Eerst nog tegensputterend want je blijft trouw aan wat je altijd al deed….

Zo ben ik ook noodgedwongen keuzes gaan maken. Al eerder deed ik dat in vriendschappen. Soms neem je geleidelijk aan afscheid doordat contacten verwateren en soms door een streep te trekken. In de zomervakantie en in de december periode heb ik altijd reflectiemomenten met mezelf. “Wat wil ik allemaal nog doen en met wie? Wat wil ik nog leren en ondernemen? Heb ik kunnen doen wat ik me min of meer voorgenomen had?”, zonder van goede voornemens te spreken. Mindmaps en moodboards maken helpen me dan om het beeld verder te verduidelijken. Zo ook deze zomer. Ik was al begonnen met schrijven maar echt gas geven op dat vlak lukte niet. Er waren te veel andere (leuke) dingen die aandacht vroegen. En dat zou er na de vakantie niet minder op gaan worden zo liet de agenda zien. Ai, dat is pijnlijk. Al eerder had ik voor dilemma’s gestaan en nu werd het schrijnend en moest er enige actie ondernomen worden.

Ook dat klinkt simpel maar is het niet. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel en loyaliteit werken dan tegen me. Mijn urenstaten lieten zien dat de post vrijwilligerswerk te veel uren opslokte. Als ik ergens voor ga, ja dan ga ik er ook vol voor en dan maken normaliter die inspanningen me ook niet uit. Maar nu ging het wel erg scheef lopen. Want ik kwam bijna niet aan werken (lees; schrijven) toe en een aantal activiteiten hadden een negatief rendement als ik de energiegevers en -vreters tegen elkaar ging afwegen. Na een aantal slapeloze nachten ben ik in de pen geklommen of aan te geven dat ik bepaalde activiteiten op een heel laag pitje zou gaan zetten. Dat had ik al eerder gedaan maar dat had toen geen of weinig effect. Daar was ik natuurlijk mede zelf debet aan. Ook nu blijkt dat ik het nog niet voor 100% kan doorvoeren. Maar daar wordt aangewerkt. Met als streefdatum 1 januari 2017. Dan ga ik me helemaal toewijden aan mijn boek, een lezing, een studie op gebied van E-coaching en het vieren van mijn tienjarig bestaan.

Een activiteit die al 20 jaar deel uitmaakt van mijn leven gaat nu wel stoppen. Ik heb daarvoor mijn bestuursfunctie “opgeruimd”. Een logisch gevolg als je niet meer actief kunt en wilt zijn en daarom plaats maakt voor een fris en fruitig nieuw bestuurslid. Het gaat hierbij om clubliefde en een soort van eeuwige trouw. Als kartrekker en betrokken fan is het lastig om vaarwel te zeggen. Afscheid nemen gaat hoe dan ook met pijn gemoeid. Er ontstaan dan allerlei emoties van onmacht, verdriet, onbegrip, irritatie en zelfs boosheid. Dat wil niemand, maar het gebeurt gewoon. Je losmaken uit een relatie gaat nooit zonder slag of stoot. En pas als de scherpe randjes van zo’n afscheid afnemen komt er ruimte voor begrip, erkenning en iets nieuws.

Wie opruimt rouwt om het verlies, dat geeft niks. Neem daar ruimte en tijd voor. Want pas als je dat een plekje kunt geven kun je terug kijken op mooie en dierbare herinneringen en klaart de lucht als vanzelf weer op.

Met opgeruimde groet,

Claudy

PS Hoe is het voor jou als je gaat opruimen? Vind je het lastig om vaarwel te zeggen en houd je liever vast aan vertrouwde dingen, activiteiten en mensen of kun je makkelijk keuzes maken en punten zetten? Ben benieuwd naar jouw ervaringen. claudy@puurstructuur.nl

 

ONT-spullen, nieuwe gewoonte of niet?

Mijn 31 dagen ONT-spullen zitten er op. Het project is nog niet klaar. Er staan nog een aantal spullen die bedoeld zijn voor verkoop en spullen die nog opgehaald moeten worden. Dat zal de komende twee weken moeten gebeuren, zodat we opgeruimd en wel op vakantie kunnen.

Ik kijk terug op een succesvol project en wil graag een paar conclusies met jullie delen:

  • Het succes en de continuïteit zitten vooral in het dagelijks doen. Zodra ik verzuimde verdween de impuls als sneeuw voor de zon en moest ik mezelf tot de orde roepen. Enige zelfdiscipline is dus gewenst.
  • Er bleken veel spullen te zijn die nauwelijks of niet gebruikt waren. Van levensmiddelen tot kleding. Echt schandalig, wat een verspilling van geld ook. Kleding heb ik weggegeven en verkocht. Maar levensmiddelen konden gewoon in de kliko. Voortaan ga ik nog beter nadenken of ik iets aanschaf of niet. Want dit kan echt niet.
  • Keuken-kastjes volstouwen gaat als vanzelf, maar nodig is het niet. Koop wekelijks wat je nodig hebt en maak eerst je voorraad, die vast ergens achter in een kast is verdwenen, op.
  • Spullen er in, dan ook spullen er uit. Vooral handig als je huishoudelijke artikelen of kleding koopt. Dit blijft een continue proces.
  • Tijdens het opruimen kwam ik natuurlijk ook spulletjes tegen die me dierbaar zijn met bijzondere herinneringen. Die heb ik met zorg uitgezocht en een plekje gegeven in de PSvergeetmeniet.
  • Voordeel van opruimen is dat je ook lege plekken gaat schoonmaken. Dat ruikt fris en oogt aantrekkelijk. Een dubbel dankbaar gevoel.
  • Misschien herken je ook dat je knipsels of andere interessante dingen bewaard ter inspiratie of waar je ooit nog iets mee wilt doen. Ook daar een bezem doorheen halen werkt verhelderend. De verstreken tijd lost niet alleen problemen op maar zorgt er ook voor dat je jezelf ontwikkelt en dat daarom niet alles meer bij je past.
  • Al met al blijkt maar weer dat ieder mens, ook ik, eigenlijk met veel minder spullen toe kan. Pas als er beperkingen zijn of jezelf beperkingen oplegt maak je bewustere keuzes en geef je jezelf niet zomaar over aan het flink consumeren van spullen. Baken daarom ruimtes af (bepaalde spullen in 1 kast) en/of beperk je budget.
  • ONT-spullen betekent ook ruimte maken en rust ervaren in je hoofd. Er komt veel beweging op gang, zowel fysiek als mentaal. En dat is wat mij betreft het meest waardevolle resultaat.
  • Na 31 dagen wordt het wel vanzelfsprekender en zit het ONT-spullen meer in je systeem. Het blijft echter een kwestie van doen en alert blijven.

Ben je op zoek naar een eenvoudige en praktische uitdaging voor jezelf om meer rust en ruimte in je dagelijks leven te krijgen? Dan raad ik je de uitdaging ONT-spullen van harte aan. Je kunt mijn ervaringen terug vinden op Facebook. Ben benieuwd naar die van jou.

Zonnige groet,

Claudy

Oud inspiratiemateriaal: mocht ook weg

Oud inspiratiemateriaal: mocht ook weg