Gevoeliger dan ik dacht

Door schade en schande ben ik wijzer geworden. Ik weet dat ik hooggevoelig ben en dat ik bijvoorbeeld extreem kan reageren op voeding, medicatie, medische behandelingen en sfeer. Soms kan ik de heftigheid van de reactie iets voorblijven door me voor te bereiden. Maar soms lukt dat niet, omdat uitingen zich ook wel eens na een paar uur of dagen laten zien. En dan is het lastiger om de oorzaak van extreme moeheid, spier- en gewrichtspijnen, hoofdpijn en zelfs hartkloppingen te herleiden.

Een HSP (Hoog Sensitief Persoon) herken je niet aan de buitenkant en erover vertellen aan anderen die geen idee hebben wat het is of hoe het voelt maakt dat je je al snel alleen voelt. Helemaal als je ineens wordt overvallen door een prikkel die je niet zag aankomen.

Zo ben ik regelmatig te vinden op de tribune van mijn favoriete voetbalclub. De sfeer in een stadion is geweldig, zeker als er gewonnen wordt. Ik ken er veel mensen, heb een vaste plek naast mijn vriendin met wie ik al jaren de thuiswedstrijden bezoek. Steeds vaker merk ik dat zodra ik op de tribune zit ik me naar ga voelen. En dat houd ik dan voor mezelf. Ik word wiebelig, soms wat duizelig en alles komt op me af. En dat werkt nog een aantal uren en soms een of twee dagen door. Door al die lichamelijke sensaties wordt het voor mij meer een overleven tijdens de wedstrijd dan dat ik ervan kan genieten. En vraag me af of ik nog wel dergelijke situaties op moet zoeken.

Een ander voorbeeld wil ik je ook niet onthouden. Ik bezocht samen met een klant een kantoorinrichter. We kregen een rondleiding door een prachtige showroom waarin alle nieuwe manieren van werken werden getoond. Met allerlei combinaties van vormen, kleuren en materialen. En ineens stond ik in een ruimte die er heel mooi uit zag, met een groene wand van mos, prachtige stoelen en conferentie tafel, LED verlichting die je qua kleur kon variëren, doorzichtige wanden en een hele drukke vloerbedekking. Op het moment dat ik daar binnenstapte gebeurde het. Ik kan mijn gevoel het beste omschrijven als de voorfase van zeeziek worden. Dat is misschien voor meer mensen te begrijpen. Ik meldde dat ik heel naar werd in die ruimte, helemaal toen er even met licht gespeeld werd. Ik kreeg een blik van “dit heb ik nog nooit gehoord”, die ik inmiddels wel herken. Ik ben heel snel uit die ruimte gestapt om weer snel te kunnen aarden. Na dit voorval besefte ik ineens nog meer hoe extreem gevoelig ik kennelijk ben. En tegelijkertijd vraag ik me af, hoeveel mensen zouden hier ook last van hebben? Misschien voel jij je sinds een interne verbouwing continue naar of heb je last van hoofdpijn of benauwdheid. Je bedenkt het misschien niet, maar als je een vorm van HSP hebt zou het wel eens aan dit soort prikkels kunnen liggen. En met name voor al deze fijngevoelige personen wil ik een sparringpartner zijn, ze helpen met het creëren van een stabiele en plezierige werkomgeving.vloermotief

Tijdens het uitvoeren van mijn werk kom ik als organizer vaak op plekken terecht waar complete chaos is. Zelfs als die niet zichtbaar is kan ik de chaos wel voelen. Dat gegeven probeer ik juist positief te benutten zodat mijn klanten extra baat hebben bij mijn hulp. Omdat ik er lijfelijk soms last van heb is dit voor mij een extra reden om me meer te gaan richten op het online coachen door het toepassen van Mindful Analysis. Een mooie methodiek, al schrijvend via e-mail komt de ander na een week tot zelf-inzichten om vervolgens tot uitvoering over te gaan. Daarover vertel ik een andere keer meer. Op mijn website vind je al de nodige informatie.

Ben jij ook zo hooggevoelig? Herken je misschien iets van bovenstaande situaties of heb je een andere ervaring die je wilt delen? Ik luister graag 🙂

Zonnige groet,

Claudy

HSP is niet uit te leggen

HSP is niet uit te leggen

Maandagochtend 08.15 uur. Net terug van de tandarts waar ik altijd met lood in mijn schoenen heen ga. Nu was ik zo blij dat ik voor aanvang van de praktijk mocht komen en dat de druk op mijn hoofd is weggenomen. Ik kan het wel uitschreeuwen van geluk…..

Rationeel en tandheelkundig zijn de gevolgen van de ingreep die bij mij had plaatsgevonden niet te rijmen. En ga dan maar eens uitleggen hoe jij je voelt, wat voor een impact iets kleins voor jouw welzijn heeft. En niet te vergeten op je hele doen en laten, want normaal functioneren, lukt niet meer. Het is niet te doen, daar kwam ik opnieuw achter. Je kunt sterk zijn en je verhaal doen, smeken om iets te doen wat tegen de behandeling ingaat. Onbegrip wordt onderdeel van de behandelkamer. Je bent een lastige patiënt- je kunt bijna ruiken dat dit gedacht wordt. En de opmerkingen als; “dit komt nooit voor, wel heel bijzonder en dit is eigenlijk de enige oplossing en het heeft tijd nodig”, maken het er niet eenvoudiger op. Toch nam ik de regie in eigen hand en liet 2 zeer vakkundig en net geplaatste brackets met een veertje weghalen. De noodkroon kon verder worden aangedraaid en druk is er af. Wat ben ik mijn tandarts dankbaar dat hij toch wilde luisteren, mij de ruimte geeft om eerst m’n hele wezen te laten herstellen. Geduld is toch maar mooi een schone zaak.

Als je spreekt over hoog-gevoelig zijn dan is dat tegenwoordig niet vreemd. Maar er wordt ook wel luchtig over gedaan. “Oh ja, met heel veel mensen, ja dat zal voor jou dan inderdaad wel heftig zijn”. Of er wordt juist heel erg de nadruk gelegd op de mooie kant van een hoog-gevoelig persoon. “Wat fijn dat jij alles zo goed aan kunt voelen en daar dan naar kunt handelen”. Ja, aan me hoela. Pas als het menens is komt het er op aan. Dan moet je niet zwak ziek of misselijk zijn, je moet vastberaden en beslagen ten ijs komen om je verhaal te doen. Iets ongeloofwaardigs geloofwaardig maken, is echt een hele kluif. Want als je hoog-gevoelig bent komen prikkels waar het lijf aan bloot gesteld wordt, ongecensureerd binnen. En die kunnen ook niet zomaar verwerkt worden. Wanneer je hoog-gevoelig bent, is je zenuwstelsel namelijk gevoeliger dan gemiddeld. Zintuiglijke externe prikkels en indrukken, zoals harde geluiden of pijn, komen sterker binnen. Maar ook interne prikkels, prikkels die ontsproten zijn aan de gedachtewereld, maken meer indruk. Zo zal een Hoog Sensitief Persoon sneller overvoerd raken door mooie muziek of nog lang piekeren na een boze opmerking. De mate waarin is voor ieder individu verschillend.

Even terug naar mijn verhaal over tanden, kiezen, kaken en aangezichtspijnen. Ik zal je de details van mijn persoonlijke relaas over de afgelopen 13 jaar besparen. Een paar keer heb ik een deja vu ervaren wat betreft de reacties van mijn lijf na diverse ingrepen. De ingrepen varieerden. De reacties van mijn lijf hierop zijn weliswaar verschillend maar inmiddels in basis herkenbaar en gelijkwaardig.

hooggevoelig

Afgelopen week moest er een ogenschijnlijk klein vakkundig klusje zonder verdoving plaatsvinden. Op weg naar wederopbouw. Zo gezegd zo gedaan. En toen ging het mis. De ruwe materialen zorgden voor open wondjes in de wang en de geplaatste brackets zorgden voor een druk op mijn hoofd en een naar gevoel in de hele linkerkant van mijn lichaam. Eerst dacht ik nog dat het aan de wondjes lag. Die werden alsnog behandeld en ruw materiaal werd beschermd. Dat werkte in eerste instantie verlichtend. Maar een dag later bleek dat de andere klachten eerder erger werden dan minder. Druk op mijn hoofd en kaak, stijve nek, misselijk, des georiënteerd, geen eetlust, pijnlijke hals, veel hartkloppingen, etc. Pijnstillers hielpen minimaal. En natuurlijk speelde zich dit allemaal af in het weekend. Alle privé afspraken uiteindelijk geannuleerd. Ik durfde niet eens meer in de auto te stappen zo instabiel was ik. Vanwege korte lijntjes met de tandarts heb ik hem aan de telefoon gehad. Hij probeerde me gerust te stellen en stelde voor om maandag als eerste te komen. Ik kon maar 1 ding bedenken, “haal alles eruit en wel nu”. Maar hij wilde toch liever de ingezette behandeling niet stoppen. Wat ik vanwege zijn professie wel kan begrijpen. Maar we zouden wel zien. Dus daar zat ik vanochtend, misselijk en naar in een lege wachtkamer in afwachting van…

15 minuten later sta ik weer buiten. Opgelucht en wel. Mijn linkerkant voelt nog steeds doof maar de druk is weg. Dat betekent dat mijn lijf nu kan en mag gaan herstellen. Door rust te nemen en lief voor mezelf te zijn. Deze hele nare ervaring wil ik achter me laten, alles wat er over gezegd is niet mijn gedachtegang laten beheersen. Het is zoals het is. Ik ben wie ik ben. Ook deze ervaring helpt mij om verder te groeien in mijn hoog-gevoeligheid. En draagt bij aan een verdere acceptatie. In een goede periode is die acceptatie er volledig, maar als alles op de schop gaat is die acceptatie ver te zoeken. Terwijl die juist dan zo nodig is. Heus je stelt je niet aan, je lijf gaat met je aan de haal. Je verliest de controle. Het enige wat houvast geeft is te weten en te beseffen wie je bent. Zonder te oordelen. Heel eenvoudig, je mag er zijn zoals je bent.

Dankbaar en opgelucht ga ik de week tegemoet. Over een week laat ik me op Ibiza koesteren in de zon. Met helende zonnestralen en de warmte van vriendinnen om me heen, nu een heerlijk vooruitzicht.

Claudy

Waarmee ga jij naar bed?

Nee, ik ga je niet vragen met wie je naar bed gaat maar wel wil ik alle hooggevoeligen onder ons attent maken op de impact van beelden en geluiden.

Vanochtend stond er in het Brabants Dagblad een artikel over de impact van lawaai. Eén van de feiten is dat lawaai een risico is voor het gehoorvermogen, concentratie en welbevinden. En lawaai irriteert, wat effect kan hebben op de bloeddruk. Dit geldt voor alle mensen. Voor een HSP is de impact nog vele malen groter. Sommigen gaan de confrontatie met lawaai liever uit de weg en verlaten dan het concert, feest, optocht of welke lawaaiige omgeving dan ook. Of ze gaan niet eens. Oordoppen kunnen ook nog een uitkomst zijn. Je maakt vanzelf een keuze als je beseft hoeveel last je daarvan hebt.

Iets anders is de invloed van beeld. Denk aan beelden via PC en TV. De meeste mensen kijken ’s avonds wel naar de TV. Liefhebbers van horror kijken het liefst naar de meest enge beelden. Ik weet van mezelf dat ik echt geen heftige, enge of baldadige films meer hoef te kijken. Daar reageert mijn lijf direct op. Ook weet ik eigenlijk wel dat de beelden die je ziet voordat je naar bed gaat in de regel blijven hangen als je gaat slapen.

Vanochtend werd ik weer eens met de neus op de feiten gedrukt. Gisteravond ving ik een paar flarden op van een nieuwe misdaadserie die mijn man zat te kijken. Er vond een scene plaats met veel schieten, auto’s die op elkaar in beukten, brand etc. Ik wist direct dat het beter was om de ruimte te verlaten. Dat heb ik ook gedaan. Net als het bewuste ritueel om alles wat niet van mij is los te kunnen laten voordat ik ga slapen. Slapen ging best goed, maar ik werd eerder en onrustig wakker, met alle beelden die ik gisteravond in die flarden voorbij heb zien komen. En die blijven dan nog een tijdlang haarscherp in mijn vizier. Afschuwelijk.

Als je HSP bent wist je dit waarschijnlijk al. Maar volgens mij geldt eigenlijk voor iedereen dat, als je nog TV kijkt voordat je gaat slapen, je die laatste beelden meeneemt. Dat kan een beeld van Pauw & Witteman zijn, maar ook van CSI. Het is maar wat je mee naar bed wilt nemen om te zorgen voor een goede nachtrust!

Claudy

365 dagen liggen voor je klaar…..

Wat ga jij ermee doen dit jaar? Heb je bewuste plannen gemaakt voor 2014 of laat je het maar gebeuren? Het is allemaal goed. We beginnen er gewoon aan, ieder op zijn of haar manier.

Mijn afgelopen jaar heeft me veel gebracht. Vooral als het gaat om inzicht. Welke plaats neem ik in? En dan ook letterlijk, in mijn huis bijvoorbeeld. Maar ook het diepe besef dat ik Hoog Gevoelig ben en dat ik daar elke dag opnieuw mee te maken heb. Is het niet vanwege mezelf dan wel vanwege onze dochter die ook HSP is. Gisteravond nog tijdens oud en nieuw. Natuurlijk wilde ze opblijven tot twaalf uur en ze had bedacht dat ze met papa vuurwerk zou gaan afsteken. Ze hield het keurig vol maar toen het moment daar was wilde ze niet mee naar buiten. “Mama, ik wil eerst boven uit het raam kijken.” Zo gezegd zo gedaan. We konden vanuit het raam papa in actie zien en ook kijken naar al het prachtige vuurwerk dat de lucht in ging. Na een tijdje stelde ik voor om samen naar buiten te gaan. Maar inmiddels stond ze met haar handen over haar oren. Bij elke klap kromp ze een beetje ineen. Ik voelde wat het met haar deed en ik was dankbaar dat we gewoon thuis waren zonder anderen waardoor ze waarschijnlijk toch haar grenzen nog meer had overschreden. Om één uur bracht ik haar naar bed, ogen zwart van de slaap. Ze wilde niet in haar eigen bed en ineens kreeg ze onverklaarbare pijn en rilde ze over haar hele lijf en huilde ze. Volledig op door alle prikkels van die avond. Ik ben naast haar gekropen, heb mijn hand op haar buik gelegd. Ze werd langzaam rustig en sliep uiteindelijk als een roosje.

Wie je ook bent en wat je ook voelt. Maak er iets moois van in 2014.

Claudy

 

Hoe overleef ik een pretpark?

Iedereen die meer of minder Hoog Sensitief is wordt door zijn naaste omgeving wel eens geconfronteerd met uitnodigingen voor leuke uitjes. Tenminste, dat zijn het voor hen. Want een bezoekje aan een pretpark, een woonboulevard of een boottochtje lijken allemaal heel onschuldig omdat zij dit als leuk en plezierig ervaren. Zij krijgen daar energie van. Jij niet. Hoe leg je dat nou uit?

Zelf ben ik afgelopen week opnieuw overstag gegaan. “Ga nou gezellig mee, dit is een dagje voor de hele familie”. Inmiddels weten zij dat ik de meeste attracties links laat liggen omdat ik daar ziek, zwak en misselijk van word. Dat komt de feestvreugde natuurlijk niet ten goede.

Nou en daar stond ik dan, in mijn eentje, te wachten op het hele spul dat vol enthousiasme na ruim een half uur terug kwam uit de Vliegende Hollander. Gelukkig stond ik wel in een lekker zonnetje. Maar na drie van die sessies voelde ik ineens de tranen branden achter mijn ogen. Zo had ik me al eens eerder gevoeld tijdens eenzelfde soort uitje met een iets kleiner gezelschap. Ik probeerde me af te sluiten voor de omgeving, maar al het geluid van attracties, de vele mensen, verschillende (etens-)geuren, huilende kinderen. Ineens was de grens bereikt en trok de energie uit mijn lijf. Dat is in je uppie bijna niet te verhapstukken. Ik snakte naar een momentje met mijn lief, even zitten iets drinken en de zinnen verzetten in een iets rustigere omgeving. Maar helaas daar was geen tijd voor want de volgende leuke attractie lonkte alweer.

Door volledig in mezelf te keren, op tijd te eten en te beseffen dat deze happening niet lang meer zou duren, zorgden ervoor dat ik overeind bleef. Maar dat was schijn, onderweg in de auto kwamen uit het niets de hartkloppingen. Die gingen eenmaal thuis op de bank met een kopje thee gelukkig weer over. Pfff, liever nooit meer naar een pretpark.

Zo eenvoudig is dat niet. Want elke dag kan zomaar als een pretpark ervaren worden. Lang in de file staan in verschrikkelijk weer is al een attractie op zich. En wat te denken van de werkdruk die extreem hoog is als de deadline van een project al morgen is. Die achtbaan moeten ook HSP’s nemen. Voor hen is dat een zware uitdaging. Deze belasting vraagt om een buffer. Zorg daarom dat je goed uitgerust bent, goed slapen is een must, eet gezond en op tijd en neem af en toe (al is het maar 2 minuten) tijd voor een korte meditatie of oefening voor de ademhaling. Bewust zijn en worden van wat er gebeurt kan al voldoende zijn om de uitdaging van de dagelijkse hectiek aan te gaan.

Hoe ga jij in de regel hiermee om? Misschien heb je nog tips voor de lezers. Ze zijn van harte welkom.

 

 

HSP’s, introvert of extravert?

Elaine Aron omschrijft in haar boek Hoog Sensitieve Personen twee soorten HSP’s. Het ene soort zou wel eens heel rustig, stil en tevreden met een eenvoudig leven kunnen zijn. Het andere soort HSP zou wel eens heel nieuwsgierig en tevens zeer behoedzaam kunnen zijn. Ze raakt gemakkelijk verveeld maar ook snel overvoerd.

HSP’s krijgen vaak een negatief stempel opgedrukt. Denk in termen van zo stil, ongeïnteresseerd, kwetsbaar, consciëntieus, angstig en saai. Als HSP’s op deze wijze gezien worden zullen ze vaak genegeerd worden. Waarom? Voldoen ze niet aan jouw ideale plaatje van een persoon? Of vind je het lastig om een contrasterende persoonlijkheid tegemoet te treden?

Vorige week tijdens een trainersdag van Persolog was ik in gesprek met een goede vriend die mij al jaren kent. Ook nog vanuit de situatie waarbij hij mijn leidinggevende was. We raakten in gesprek over HSP in de context van de DISC persoonlijkheidsprofielen. Vaak hebben HSP’s een profiel dat neigt naar Stabiel en Consciëntieus, beide introverte types. Dat herkende hij wel vanuit zijn ervaring als coach en adviseur. Echter had hij nooit achter mij gezocht dat ik ook HSP ben. Tja, mijn profiel is niet volledig Consciëntieus maar ook voor een groot gedeelte I (invloedrijk). Dus kom ik voor velen extravert over bijvoorbeeld. Ik dacht gelijk aan de omschrijving in het boek van Elaine. Een HSP kan dus heel verschillend zijn qua persoonlijkheidstype.

Kost het je weinig moeite om tevreden te zijn met een rustig leventje? Of ben je er altijd op uit om nieuwe dingen te ontdekken en te onderzoeken, wetende dat je naderhand uitgevloerd bent?

In welk type herken jij jezelf het meest?

Prikkels, elimineren of toestaan

Vandaag was er een interessante conversatie via de groep van Feng Shui op Facebook. Het onderwerp ging over een persoon die veel last heeft van straling. Denk aan de mobiele telefoon, WiFi , TV, computers. Er volgden allerlei adviezen die varieerden van het elimineren van zoveel mogelijk straling tot aan het fysiek stralingsvrij maken van de omgeving.

Tegenwoordig staan we met alle digitale verbindingen continue bloot aan straling. Onze kinderen groeien daarmee op. Zij weten niet beter. Maar hebben zij er ook last van? Ook voor straling geldt, de één heeft daar meer last van de ander. Als je gevoelig bent voor straling kan dat al iets zeggen over jouw hooggevoeligheid.  Het belangrijkste is dat je bewust wordt van wat straling voor je doet. Dat was ook het mooie om terug te zien in een aantal adviezen. Om nu maar te besluiten je leefomgeving stralingsvrij te maken en telefoons en andere apparatuur buiten te zetten is niet de meest ideale oplossing. Want als je eenmaal buiten je stralingsvrije bunker komt word je ineens overladen met een veelheid aan straling die je dan volledig overdondert.

Doseren en bekijken hoe je hiermee het beste om kunt gaan is een veel beter idee. We kunnen de prikkels van straling niet meer vermijden. We willen graag geïnformeerd worden over de buitenwereld en communiceren doen we veelal via de telefoon en social media. En als jij er wel last van hebt maar de andere bewoners in jouw omgeving niet, kun je ook niet van hen verwachten dat ze geen digitale verbindingen meer mogen gebruiken.

Overdag kun je die prikkels dus best gedoseerd toestaan. Echter is het wel zo verstandig om ’s nachts dan even van zoveel mogelijk straling verlost te zijn. Een goede nachtrust is en blijft belangrijk om weer bij te kunnen tanken. Daarom een algemene tip voor alle bewoners van een huis: ’s nachts alle apparatuur uit zetten, dus ook je mobiele telefoons!

Is misschien even wennen maar het loont.

 

Vandaag voel ik me anders dan de rest

De ene dag voel je je energiek en geweldig de andere dag voelt zwaar en zonder puf. Dat herkent denk ik iedereen wel. De meesten zullen de dag hoe dan ook redelijk goed doorkomen. Voor een HSP is de wereld overweldigend. Alles komt als een overdosis binnen. Of het nu om iets geweldigs leuks gaat of iets wat irritaties opwekt.

Vandaag had ik zelf een dag die zowaar goed begon maar die gedurende de dag zwaarder werd door teveel onverwachte dingen die blijkbaar veel impact hadden. Als ik ze op zou noemen denk je misschien; “stel je niet zo aan, dit gaat nergens over”. En toch kan ik het onrustige, onzekere gevoel zelf maar moeilijk keren. De negatieve spiraal doet zijn werk. Telkens weer vraag ik me af waardoor de grens meerdere malen is overschreden. En wat had ik kunnen doen om het te voorkomen?

Op een dergelijke dag kan ik maar moeilijk bepaalde mensen in mijn directe omgeving verdragen. Het liefst trek ik me terug en als het even kan verdwijn ik tijdelijk helemaal. Blijft alleen mijn persoontje over en wat denk je, zelfs die zit me dan in de weg 🙂

En ja op een dag als deze voel ik me alleen, eenzaam, ongelukkig, onbegrepen en anders dan anderen. Ik probeer letterlijk door te bijten. Dat kan ik voelen in mijn kaken en kiezen. Het lijf spreekt boekdelen.

Het is al heel fijn om op dit moment mijn ervaringen op te schrijven terwijl ik alleen op de bank zit met een kop kamille thee. Die rust doet me goed en brengt een klein beetje ontspanning. Straks nog even een korte oefening om goed te aarden zodat ik goed kan slapen. Morgen is er weer een nieuwe dag.

Claudy

PS heb jij ook wel eens een dergelijke dag?

kick off HSP

Zondag 1 september 2013. De dag dat ik van start ga met het bloggen over HSP in combinatie met vooral werken. Maar ook het dagelijkse leven zal aan bod komen. Want overal zijn er prikkels die voor ons Hoog Gevoelige Personen nogal een impact hebben. Je kunt er niet altijd aan ontkomen dus het gaat er met name om hoe ga je ermee om?

Stap 1 is net zoals bij andere zaken, acceptatie. Accepteren dat je extreem gevoelig bent en daardoor anders kunt reageren dan je omgeving klinkt eenvoudig maar is het niet. Want wie wil er juist in deze snelle stimulerende en prestatiegerichte maatschappij afhaken, door toe te geven aan het overweldigende effect daarvan. Voor degenen onder ons die niet HSP zijn hebben hier geen idee van. Helaas werkt dat voor HSP’s anders. Lang kunnen zij het effect van die overweldigende wereld camoufleren. Maar eens komt de tijd dat het lijf gaat tegenstribbelen en er geen keuze meer is. Dan is er na acceptatie een snelle vervolgstap; overgave. Dat is zowaar nog lastiger dan de acceptatie.

Zo was er hier gisteravond een fantastisch leuk evenement in het centrum. Ik kan de muziek thuis horen. De gezelligheid trekt. Maar aan het eind van een drukke dag is het energielevel gedaald tot onder de nul. En inmiddels weet ik dat dan een bezoek aan een dergelijk gebeuren vragen is om moeilijkheden. Ik kan mezelf dan niet meer goed afsluiten voor alles en iedereen en word ziek van dingen die ik niet eens goed kan benoemen. En wat doe je dan? Gewoon lekker thuis op de bank met manlief. Blijkt een heel goed alternatief!