Dit is wat ik doe

Afgelopen week liet ik opnames maken voor een nieuw ondernemersportret voor op mijn website. In beeld brengen wat ik doe en waarom. Allemaal gesneden koek dacht ik. Maar toch, als je daar ineens over na moet denken en het in woorden en beelden wilt vatten, blijkt het lastiger dan je denkt. Opschrijven helpt om daar inzicht in te krijgen.

Van nature:

  • Schep ik orde in de chaos, ja ik ben een organisatietalent
  • Pik ik snel signalen op zodat ik intuïtief kan werken o.b.v. mijn hooggevoeligheid en onderbuikgevoel
  • Houd ik van logica en eenvoud en komt mijn boerenverstand goed van pas, zowel zakelijk als privé

Ik breng graag orde en structuur aan in een omgeving waar dat nodig is en als daar om gevraagd wordt.

Mijn persoonlijke missie: iedereen overtuigen dat een opgeruimde, schone, passende en geordende omgeving, je een solide basis biedt om van daaruit te leven, te werken en je idealen na te streven.

Ik bedoel dan niet perse een hele cleane strakke omgeving. Want ik weet zeker dat niet iedereen zich daar prettig bij voelt, ook ik niet. Waar het om gaat is dat je omgeving jou dient om er lekker in te kunnen leven en werken. Dat je niet hoeft te zoeken naar spullen, je niet struikelt over rommel, je zicht niet vertroebelt door viezigheid en dat er ruimte is voor ontspanning of nieuwe dingen en dat je er daar prettig voelt.

In de huidige tijd is ons hoofd vaak te vol! We hollen achter feiten en onszelf aan, worden geleefd, streven naar het perfecte plaatje en raken soms even het overzicht kwijt of verliezen zelfs de controle. Met man en macht proberen we dat overeind te houden. Soms uit zich dat in perfectionisme en doen we nog harder ons best om alle ballen in de lucht te houden. We proberen ons beter te voelen door spullen te verzamelen of geven onszelf volledig over aan online gedoe.

Laten we zeggen: Je krijgt het gewoon niet meer op een rijtje, niet fysiek in je omgeving en niet in je hoofd. Dat wil je wel maar je weet niet waar te beginnen. Op je werk worden deze signalen vaak het eerst duidelijk. Je manager of een collega spreekt je er voorzichtig op aan en je gaat wellicht geïrriteerd gedrag vertonen. Het welbekende korte lontje. Iedereen ziet het gebeuren alleen jij nog niet.

En wat fijn als ik dan mag aantreden om je te komen helpen. Als coach op de werkplek om samen met jou aan de slag te gaan en orde op zaken te stellen. Dat voelt veilig en je wilt eigenlijk niks liever dan weer grip krijgen op je werk. Door fysiek te gaan opruimen, stapels weg te werken, keuzes te maken in werkzaamheden, je planning onder handen te nemen, prioriteiten aan te brengen in je acties en je inbox eens helemaal leeg te maken, komt er als vanzelf meer ruimte en overzicht. Er ontstaat meer ruimte om je werk te kunnen doen en zicht te houden op wat er vandaag van je verwacht wordt. Het allermooiste van dit avontuur is dat je nu ook beter je gedachten kunt gaan ordenen en dat je hoofd stukje bij beetje leger wordt. Er komt meer rust in de tent. Nu kun je ook beter gaan reflecteren. Want hoe is het toch mogelijk dat het zover gekomen is? En hoe kun je dat in de toekomst voorkomen? Op die en andere vragen weet alleen jij het antwoord. Het is heel plezierig om je daarbij te kunnen helpen en inzichtelijk te maken waar jij staat. Maar ook om te zien dat je jouw talenten nog beter leert kennen, net als je valkuilen en dat je beseft dat er ook grenzen zijn die je mag bewaken. Het voelt goed om een bijdrage te kunnen leveren aan jouw persoonlijke ontwikkeling en ik geniet elke keer weer van het resultaat. Want jij gaat ervan stralen!

Samen daarover sparren, zo nu en dan de puntjes weer even op de i zetten, geeft lucht en helpt je om fris en fruitig je werk, en ook je dagelijks leven, telkens weer even een boost te geven. Zo houd jij de regie over jouw leven.

Mocht je mijn hulp nodig hebben dan weet je me te vinden.

Zonnige groet,

Claudy

 

PS Stel heel eenvoudig orde op zaken, door je boerenverstand te gebruiken 😊!

 

Gefeliciteerd met uw werkjubileum!

logo

Natuurlijk weet ik het zelf, maar ineens komen er veel meldingen binnen via mijn LinkedIn-profiel met een eenduidig bericht: Gefeliciteerd met uw werkjubileum! Zo leuk dat veel netwerkcontacten dit opmerken. Dan kan ik natuurlijk als Mrs. Puur Structuur zelf niet achterblijven om hier iets over te zeggen.

Tien jaar geleden was de verbouwing van ons huis klaar. Terwijl die verbouwing plaatsvond was ik naast bouwpastoor ook druk met het opzetten van mijn eigen bedrijf. Tijdens een integratietraject werden mijn kernkwaliteiten organiseren en plannen blootgelegd en kon al snel de link gelegd worden met het beroep Personal Organizer. Het thema organizing, overgewaaid vanuit Amerika, was nog niet zo bekend in Nederland. Er waren al wel korte opleidingen en een beroepsvereniging. Ik koos voor een training bij The Get Organized-company. Daarna ging ik aan de slag met een ondernemersplan, een logo, een brochure en een website. Het werken aan dit alles gaf me al een enorme boost. Dus huis klaar, nog even verhuizen en ik kon aan de slag!

Niet dus. Tijdens het inrichten van het huis en het uitpakken van de dozen bleek dat deze hele exercitie zijn tol had geëist. En ik werd ziek. Noem het griep, één die heel hardnekkig was. De hele maand februari had ik nodig om te herstellen. Maar ook om na te denken. Want hoe ging ik nu aan mijn eerste klanten komen?

In het verleden had ik steeds alle adressen van contacten via werk, netwerkbijeenkomsten en andere sociale netwerken verzameld. Ik was uit beeld geweest nadat mijn laatste baan ophield. Daarom besloot ik heel brutaal al die adressen via een e-mail te informeren over mijn nieuwe onderneming en dienstverlening. Dat leverde respons op en hoe: drie klanten! Dus per 1 maart 2007 kon ik daadwerkelijk aan de slag en is het balletje gelukkig blijven rollen.

En nu ben ik tien jaar verder. In die tien jaar is er best het een en ander gebeurd. Zo heb ik steeds concreter mijn werkgebied benoemd. Ik ging van particulier en zakelijk naar alleen de zakelijke markt als organizer en coach op werkplek. Ik ontwikkelde eigen trainingen, lezingen en workshops, schreef mijn eerste boek en maakte ook mijn eigen producten: De Puur Doen ToDo-blok en de herinneringendoos PSvergeetmeniet. En natuurlijk bleef ik investeren in mijn eigen ontwikkeling door workshops en opleidingen te volgen.

Na die tien jaar klopt het nog steeds, de naam Puur Structuur, het logo, de uitstraling en mijn missie. Ik word nog steeds blij als mijn klanten de spirit hebben gevonden en ervaren hebben wat ‘organizing’ voor hen kan betekenen. De werkdruk neemt helaas alsmaar toe en vooral de fijn gevoelige mensen voelen dat als geen ander. Juist voor die groep wil ik er zijn. Daarbij staat het leren omgaan met externe prikkels, die vaak stress veroorzaken, centraal. Een mooie en effectieve manier van stresspreventie. Want uitvallen, bijvoorbeeld door een burn-out, gun ik als ervaringsdeskundige niemand!

Er is dus nog genoeg werk aan de winkel en ga ik volle goede moed en enthousiasme beginnen aan de volgende tien jaar Puur Structuur!

Zonnige groet, Claudy

PS. Dank voor alle felicitaties. Wie jarig is trakteert. Dit jaar ga ik tien cadeautjes uitdelen. Die variëren van mijn boek tot een uur werkplekorganisatie. Wat zou jij graag willen ontvangen en waarom? Mail het me en je maakt kans op één van die tien cadeaus.

HSP is niet uit te leggen

HSP is niet uit te leggen

Maandagochtend 08.15 uur. Net terug van de tandarts waar ik altijd met lood in mijn schoenen heen ga. Nu was ik zo blij dat ik voor aanvang van de praktijk mocht komen en dat de druk op mijn hoofd is weggenomen. Ik kan het wel uitschreeuwen van geluk…..

Rationeel en tandheelkundig zijn de gevolgen van de ingreep die bij mij had plaatsgevonden niet te rijmen. En ga dan maar eens uitleggen hoe jij je voelt, wat voor een impact iets kleins voor jouw welzijn heeft. En niet te vergeten op je hele doen en laten, want normaal functioneren, lukt niet meer. Het is niet te doen, daar kwam ik opnieuw achter. Je kunt sterk zijn en je verhaal doen, smeken om iets te doen wat tegen de behandeling ingaat. Onbegrip wordt onderdeel van de behandelkamer. Je bent een lastige patiënt- je kunt bijna ruiken dat dit gedacht wordt. En de opmerkingen als; “dit komt nooit voor, wel heel bijzonder en dit is eigenlijk de enige oplossing en het heeft tijd nodig”, maken het er niet eenvoudiger op. Toch nam ik de regie in eigen hand en liet 2 zeer vakkundig en net geplaatste brackets met een veertje weghalen. De noodkroon kon verder worden aangedraaid en druk is er af. Wat ben ik mijn tandarts dankbaar dat hij toch wilde luisteren, mij de ruimte geeft om eerst m’n hele wezen te laten herstellen. Geduld is toch maar mooi een schone zaak.

Als je spreekt over hoog-gevoelig zijn dan is dat tegenwoordig niet vreemd. Maar er wordt ook wel luchtig over gedaan. “Oh ja, met heel veel mensen, ja dat zal voor jou dan inderdaad wel heftig zijn”. Of er wordt juist heel erg de nadruk gelegd op de mooie kant van een hoog-gevoelig persoon. “Wat fijn dat jij alles zo goed aan kunt voelen en daar dan naar kunt handelen”. Ja, aan me hoela. Pas als het menens is komt het er op aan. Dan moet je niet zwak ziek of misselijk zijn, je moet vastberaden en beslagen ten ijs komen om je verhaal te doen. Iets ongeloofwaardigs geloofwaardig maken, is echt een hele kluif. Want als je hoog-gevoelig bent komen prikkels waar het lijf aan bloot gesteld wordt, ongecensureerd binnen. En die kunnen ook niet zomaar verwerkt worden. Wanneer je hoog-gevoelig bent, is je zenuwstelsel namelijk gevoeliger dan gemiddeld. Zintuiglijke externe prikkels en indrukken, zoals harde geluiden of pijn, komen sterker binnen. Maar ook interne prikkels, prikkels die ontsproten zijn aan de gedachtewereld, maken meer indruk. Zo zal een Hoog Sensitief Persoon sneller overvoerd raken door mooie muziek of nog lang piekeren na een boze opmerking. De mate waarin is voor ieder individu verschillend.

Even terug naar mijn verhaal over tanden, kiezen, kaken en aangezichtspijnen. Ik zal je de details van mijn persoonlijke relaas over de afgelopen 13 jaar besparen. Een paar keer heb ik een deja vu ervaren wat betreft de reacties van mijn lijf na diverse ingrepen. De ingrepen varieerden. De reacties van mijn lijf hierop zijn weliswaar verschillend maar inmiddels in basis herkenbaar en gelijkwaardig.

hooggevoelig

Afgelopen week moest er een ogenschijnlijk klein vakkundig klusje zonder verdoving plaatsvinden. Op weg naar wederopbouw. Zo gezegd zo gedaan. En toen ging het mis. De ruwe materialen zorgden voor open wondjes in de wang en de geplaatste brackets zorgden voor een druk op mijn hoofd en een naar gevoel in de hele linkerkant van mijn lichaam. Eerst dacht ik nog dat het aan de wondjes lag. Die werden alsnog behandeld en ruw materiaal werd beschermd. Dat werkte in eerste instantie verlichtend. Maar een dag later bleek dat de andere klachten eerder erger werden dan minder. Druk op mijn hoofd en kaak, stijve nek, misselijk, des georiënteerd, geen eetlust, pijnlijke hals, veel hartkloppingen, etc. Pijnstillers hielpen minimaal. En natuurlijk speelde zich dit allemaal af in het weekend. Alle privé afspraken uiteindelijk geannuleerd. Ik durfde niet eens meer in de auto te stappen zo instabiel was ik. Vanwege korte lijntjes met de tandarts heb ik hem aan de telefoon gehad. Hij probeerde me gerust te stellen en stelde voor om maandag als eerste te komen. Ik kon maar 1 ding bedenken, “haal alles eruit en wel nu”. Maar hij wilde toch liever de ingezette behandeling niet stoppen. Wat ik vanwege zijn professie wel kan begrijpen. Maar we zouden wel zien. Dus daar zat ik vanochtend, misselijk en naar in een lege wachtkamer in afwachting van…

15 minuten later sta ik weer buiten. Opgelucht en wel. Mijn linkerkant voelt nog steeds doof maar de druk is weg. Dat betekent dat mijn lijf nu kan en mag gaan herstellen. Door rust te nemen en lief voor mezelf te zijn. Deze hele nare ervaring wil ik achter me laten, alles wat er over gezegd is niet mijn gedachtegang laten beheersen. Het is zoals het is. Ik ben wie ik ben. Ook deze ervaring helpt mij om verder te groeien in mijn hoog-gevoeligheid. En draagt bij aan een verdere acceptatie. In een goede periode is die acceptatie er volledig, maar als alles op de schop gaat is die acceptatie ver te zoeken. Terwijl die juist dan zo nodig is. Heus je stelt je niet aan, je lijf gaat met je aan de haal. Je verliest de controle. Het enige wat houvast geeft is te weten en te beseffen wie je bent. Zonder te oordelen. Heel eenvoudig, je mag er zijn zoals je bent.

Dankbaar en opgelucht ga ik de week tegemoet. Over een week laat ik me op Ibiza koesteren in de zon. Met helende zonnestralen en de warmte van vriendinnen om me heen, nu een heerlijk vooruitzicht.

Claudy