Marie wie?

Ben jij al begonnen met kondoing? Ik kondo tegenwoordig heel wat af. Soms doe ik dat in de keuken en zo nu en dan zelfs op kantoor. Ook in de slaapkamer is het fijn kondoën. Bij voorkeur doe ik dat alleen en wentel me dan, na intieme en invoelende acties, in de euforie van een ‘spark of joy’. Dat voelt heerlijk, moet ik bekennen, het smaakt zelfs naar meer. Beetje kondoën werkt verslavend vanwege het vreugdevolle en lichte gevoel in je hoofd dat je ervan krijgt.

Geen idee waar ik het over heb? Dat zou kunnen. Kondoing staat nog niet in de Dikke van Dale. Dat neemt niet weg dat Google 531.000 resultaten vindt. Als je kondoën intoetst worden dat er maar liefst 6.360.000 en voor KonMari komen daar nog eens 400.00 resultaten bij. Tel daar de miljoenen verkochte boeken wereldwijd bij op, dan kun je niet anders dan concluderen dat deze methode van Marie Kondo een ware hype is.

Vrij vertaald: KonMari is dé opruimmethode van nu. Terwijl opruimen toch een antieke vaardigheid is. Of ben ik de enige sukkel die vroeger al dagelijks de afwas en het speelgoed op moest ruimen? Ik stond er nooit bij stil dat dit nog eens een trendy activiteit en een lucratieve business zou worden.

Onze speelkamer was vroeger aan het eind van de dag regelmatig een slagveld. Want er werd volop gespeeld met poppenwagens, auto’s, Lego en Meccano. Die ruimte betreden was een gevaar voor eigen leven. Om ernstige ongelukken te voorkomen en om je spullen een volgende keer makkelijk terug te kunnen vinden, hadden we na het avondeten steevast onze opruimbeurt.

Dit was voor ons allemaal heel vanzelfsprekend. Net als zuinig zijn op wat je had. Dat gold voor je fiets, kleding en speelgoed. Je kreeg niet zomaar weer iets nieuws. En als je uit je kleding was gegroeid of als kapotte dingen niet meer gemaakt konden worden, gingen ze weg. Zo simpel als wat. Op verjaardagen en met Sinterklaas werden we verrast met nieuwe, soms nuttige, spullen. En oh, wat waren we dan blij (lees: spark joy)!

We pasten dus die antieke vaardigheid van opruimen toe zonder het KonMari sausje. En ik weet zeker dat ook mijn opa’s en oma’s al aan een soort kondoing deden. Zij noemden dat, net als mijn ouders trouwens, alleen anders. Zij hielden elk jaar een grote schoonmaak. De hele kiet ging dan leeg. Alles ging naar buiten en het hele huis werd gekuist. Daarna gingen alleen de spullen terug die nog bruikbaar waren. De rest ging weg. Daar werden geen woorden aan vuil gemaakt, laat staan bedankt voor bewezen diensten. Stel je voor dat mijn oma liefdevol zou praten tegen sokken die in de kast gefrot waren. Niet gekonmariet maar eerder van Lotje getikt!

De antieke grote schoonmaak is dus verworden tot een trend. Ik kondo, jij kondoot, wij hebben gekondood. Anno 2019 ervaren we daardoor dat gelukzalige gevoel dat onze grootouders, waarschijnlijk onbewust, beleefden na het uitvoeren van die megaklus. Zij waren zich bewust van wat ze hadden aan bezittingen en moesten hard werken om de kost te verdienen. Vol trots droegen ze hun nieuwe kleding en spullen zoals potten en pannen gingen een leven lang mee. Duurzaamheid ten top. En met een fris en opgeruimd gevoel gingen zij het voorjaar in.

Tegenwoordig zitten we er financieel warmpjes bij. Met onze overdosis aan bezittingen laten we graag zien wie we zijn en wat we kunnen. Je telt aardig mee hoor, met haute couture mode, een flitsende bolide en de nieuwste IPhone. En als je dan ook meedoet aan het hele minimalistische gedoe, stijg je extra in achting. Minimalisme lijkt een logisch gevolg op de overvloed en verspilling in de tachtiger jaren. Minimaliseren sloop er langzaam in. En sinds de laatste economische crisis van 2008 raken we allemaal enigszins besmet met deze cultuurziekte. En daar weet onze Marie handig op in te spelen.

Tijd voor een korte opfriscursus van de Konmari methode:                                            Je begint met alle spullen uit een categorie te verzamelen en op een hoop te gooien. Als je met kleding begint, haal je dus alles uit de kast(en), van zolder, de waslijn en uit de wasmand. Het wordt een ware puinhoop kan ik je verzekeren. Dan ga je sorteren en per artikel een keuze maken. Je pakt het in je handen, voelt wat het kledingstuk met je doet en je stelt jezelf de vraag: ‘Word ik hier blij van?’. De spullen die je bewaart, leg je direct op de juiste plaats en geeft ze de ruimte die ze verdienen. Dus geen truien pletten! Alles wat weg mag gaat in zakken en voordat je ze de deur uit doet bedank je de spullen voor bewezen diensten. Een diepe buiging maken mag ook. En als je het in een keer goed doet, schijn je het nooit meer te hoeven doen.

Dat laatste lijkt me stug. Want telkens als mijn kledingkast een opruimsessie heeft ondergaan, ontploft er in de regel na een aantal weken een klein bommetje. En ik heb nog geen Kondo kaboutertjes voorbij zien komen die de boel glad kwamen strijken.

Toevallig komt deze Marie uit Japan, maar die had net zo goed oer-Hollands kunnen zijn. Want dat gedegen opruimen en logischerwijs keuzes maken zit ons in het bloed. Het is alleen wat naar de achtergrond geraakt. Het ontbreekt ons aan tijd en daarnaast is er altijd iets leukers te doen.

Met ‘spark joy’ sprenkelt Marie een verfrissend sausje over het saaie maar noodzakelijke opruimen en wordt het ineens hip. Alleen dat praten tegen spullen? Daar voelen we ons niet senang bij. Wij Nederlanders blijven liever met onze minder poezelige voetjes op de grond. Spullen knuffelen en toespreken laten we maar over aan de frêle opruimgodin Marie, die het maximale uit minimalisme haalt.

Ik heb gekondood!

Claudy

Organizer Puur Structuur

Veel te veel ingepakt!

Ik had het kunnen weten. Ook dit jaar had ik veel te veel kleding ingepakt voor mijn vakantie. Ik ging vier weken. We blijven in de zomer altijd in Nederland dus heb ik voor koude en warme dagen spullen nodig. En we gingen dit jaar met twee auto’s, want manlief moest ook een aantal dagen naar de zaak. Dus redenen en ruimte genoeg om veel, veel te veel mee te nemen.

Tijdens het inpakken was ik nog best kritisch door bijvoorbeeld niet te veel nette kleding en nagenoeg geen sportkleding mee te nemen. Ook keek ik naar kleding die ik goed kon combineren en besloot ik om sommige kledingstukken weer terug te leggen in de kast. Waarom? Omdat ik wist dat die stukken waarschijnlijk ongedragen retour zouden komen. Op het allerlaatste moment kwam er twijfel en bedacht ik dat het toch handig was om een paar stuks kleding nog toe te voegen. Het leek allemaal acceptabel. En toch hangt de kast in het chalet vol met ongedragen spullen. Het weer heeft hieraan bijgedragen, want de afgelopen weken waren tropisch dus verder dan badkleding en luchtige kleding kwam ik niet. En hetgeen ik droeg werd zelfs tussendoor (met de hand) gewassen.

Te veel kleding mee op reis

Ik ga op reis en neem mee….. teveel!

Wie houd ik nu voor de gek? Precies, mezelf. Want hoeveel kleding heeft een mens eigenlijk nodig? Vrij weinig blijkt nu. En ik weet zeker dat jij ook veel minder nodig hebt dan wat er nu bij jouw in de kledingkast hangt. Hoeveel van je kleding doe je echt regelmatig aan? Door deze vakantie ben ik opnieuw met mijn neus op de feiten gedrukt. Alleen kleding die ik graag en regelmatig draag mag plek innemen in mijn kast en dus ook in mijn koffer.

Wil je zelf ook de proef op de som nemen? Verzamel dan alle(!) kleding die je vaak en graag draagt in een bepaald gedeelte van je kledingkast. Waarschijnlijk kom je snel tot de ontdekking dat je daartussen eigenlijk als eerste je dagelijkse outfit zoekt. Een enkele keer aangevuld met een kledingstuk uit het andere gedeelte, of misschien zelfs met een pas aangeschaft nieuw kleding stuk.

Over anderhalve maand kan de zomer//winter-wissel weer plaatsvinden. Ik dacht dat ik altijd al kritisch was als professional organizer. Maar ook ik kan volgens mij flink aan de slag met ruimen en ont-spullen. Zo zie je maar, zelfs als expert moet je zo nu en dan pas op de plaats maken en even een kijkje in eigen keuken nemen.

Een ding is zeker, er hoeven bij thuiskomst niet veel wasjes gedraaid te worden. Dus alles is weer snel opgeruimd.

En jij? Alles alweer op orde na je vakantie? Of heb je vakantie nog tegoed? Mocht je nog gaan doe dan je voordeel met dit blog.

Zonnige groet,

Claudy

Tip: Een koffer voor een week pakken is voldoende, zeker als je tussendoor kunt wassen. Denk aan combineren van kledingstukken en aan wat lekker zit tijdens je reis. Dan zit je altijd goed.

Gezond boerenverstand

Van alle kanten hoor ik advies over hoe je jezelf kunt beschermen in de huidige drukke en vaak overvolle wereld. Van handige apps, digitale tools tot papieren planners en koptelefoons. Om maar overzicht te krijgen (en als het even kan te houden) en om vooral af te maken wat je voorgenomen had te doen. Je schuift wat spullen en stapels aan de kant en gaat vol goede moed aan de slag.

Het is eigenlijk best grappig hoe wij steeds dingen weten te verzinnen op problemen die we eerst zelf min of meer in het leven hebben geroepen. Zoals in de wegwerp-maatschappij waar we ons de afgelopen 25 jaar tegoed hebben gedaan aan spullen, veel spullen. In het digitale tijdperk en de onbeperkte mogelijkheden van altijd maar online zijn zoeken we nu naarstig naar momenten waar we letterlijk even af kunnen schakelen. Spelletjes op de Ipad zijn een zegen voor ouders die hun kinderen even zoet willen houden zodat ze zelf even wat tijd hebben om hun mails te beantwoorden of social media te checken.

En nu komen we er stukje bij beetje achter dat het misschien beter is als we het anders doen. Aan alle kanten wordt er gehamerd op duurzaam en milieuvriendelijk. We zien liever dat kinderen vaker buiten spelen of sporten. Omdat persoonlijk contact maken lastig is met een mobiel apparaat er – letterlijk! – tussen, ontstaat door datzelfde apparaat een boel irritatie. Daarom komen er vaker regels over waar we nog wel of niet mogen bellen. En er komen telkens nieuwe tools om ervoor te zorgen dat je apps bijvoorbeeld uitgeschakeld worden. Zodat je geconcentreerd kunt werken zonder afleiding. En wil je even rust? Dan kies je voor een stilte coupé van de NS of je gaat voor een wandeling in de natuur. Oh, en ik vergeet het bijna; al die spullen waar we ons de afgelopen decennia tegoed aan hebben gedaan! Gelukkig start er regelmatig wel ergens een challenge ont-spullen en zijn er veel initiatieven om je spullen een 2e leven te geven.

Mijn vraag is: hadden we dit niet allemaal kunnen voorkomen?

Bij het aanschaffen van spullen kun je je telkens afvragen of je het wel echt nodig hebt en of je het gaat gebruiken. Denk even aan alle overbodige keukenspullen en hulpjes die nu plek innemen in je keukenkastjes. Een mobiele telefoon is echt wel handig maar moet je werkelijk altijd en overal bereikbaar zijn? En wat is er mis met gewoon praten met elkaar, elkaar in de ogen te kijken en echt te luisteren? Afleiding was er altijd al. Maar durf dan te kiezen voor iets en houd je aan je afspraak. Dat geldt ook voor een taak die je met jezelf afspreekt. Laat kinderen lekker buiten spelen en maak afspraken over gebruik van een tablet. Maak er een gewoonte van om dagelijks wat op te ruimen. Dan word je je bewust van je spullen en durf je makkelijker te besluiten om dingen weg te doen en voortaan selectiever aan te schaffen.

Allemaal heel eenvoudig dus. Gewoon je gezond boerenverstand gebruiken. Ik zeg doen.

Zonnige groet,

Claudy