Pleidooi voor de poetsvrouw (of man 😊)

Hoe bizar, via advertenties, social media en persoonlijke netwerken, niet één te vinden! Degenen die voorzien zijn willen dat graag zo houden en afschermen of ze zitten bommetje vol en kunnen er geen werkhuis meer bij hebben. Deze dames, en tegenwoordig ook heren, zijn zeer gewild maar worden met uitsterven bedreigd.

‘Wie wil er tegenwoordig nog schoonmaakster worden of zijn?’, vraagt een facilitair manager zich moedeloos af. Klinkt misschien niet zo sexy, maar echte goede schoonmakers zijn goud waard. Hoe fijn is het als je na een dag hard werken thuiskomt en de boel aan kant is zodat jij je alleen hoeft te bekommeren om het eten en de verzorging van de kinderen? Of omdat je alle tijd nodig hebt om een beetje bij te komen van alle stress en ellende die je de hele dag over je heen hebt gekregen?

Thuiskomen in een opgeruimd huis is fijn, in een opgeruimd én schoon huis thuiskomen is echt het walhalla. En met schoon bedoel ik dan ook echt schoon. Sanitair, keukenkastjes, de vloer, de hoeken, ramen en de vensterbanken. Streeploos met een frisse geur van groene zeep en schoonmaakazijn. Puur genot! En helemaal als je daarvoor de verantwoordelijkheid volledig kunt overlaten aan een vertrouwd en ervaren deskundige. Juist ja; de poetsvrouw of -man.

Op mijn vakantiebestemming in het altijd gastvrije Zeeland blijkt bovenstaand probleem nog vele malen groter. Normaliter is er sprake van zo’n 380.000 inwoners maar in de zomermaanden strijken er meer dan een miljoen toeristen, goed voor ruim 10 miljoen overnachtingen, neer in een vakantiewoning. En dan is het heel plezierig als die vakantiestek schoon en fris is. De medewerkers doen hun best maar het is bijna niet te doen. Gewoon omdat er onvoldoende schoonmakers beschikbaar zijn. Ze halen ze noodgedwongen van heinde en verre. En ja, het is seizoensarbeid. Maar hoeveel jongeren zoeken er niet naar een gepast vakantiebaantje? Paar dagen per week hard werken (een vaardigheid aanleren waar je je hele leven veel aan hebt) en daarna een paar dagen vrije tijd om op stap te gaan of te luieren op het strand. Dat kan dus, hier in Zeeland!

Ook voor dit vak geldt, laten we alsjeblieft zorgen dat er voldoende ervaren en goede poetsmannen en vrouwen blijven. Want we kunnen eenvoudigweg niet zonder. Al was het maar omdat we het zelf te druk hebben om die taken ook nog eens onder onze hoede te nemen. Alhoewel, het zou ook goed zijn als we zelf eens wat vaker de handen uit onze mouwen zouden steken op dat vlak. Maar dat lieve mensen, dat is weer een ander verhaal 😊

Zonnige groet

Claudy

Impact van opruimen

Het wil maar niet met het weer. Zo nu en dan een mooie dag, maar verder te wisselvallig. Dat nodigt nog niet uit om de zomergarderobe van zolder te halen. Het is al half mei en dus ben ik weer (!) aan de late kant met de kledingwissel. En omdat ik toch iets de schuld moet geven aan het stagneren van mijn opruim- en schoonmaakwoede dit voorjaar, wijs ik naar de weergoden. Tot op heden kon ik nog prima uit de voeten met wat er ligt en hangt in de kast, met hier en daar een kleine aanvulling van de nieuwe voorjaarsmode.

Maar goed, afgelopen weekend ben ik toch maar eens begonnen. De dichte opbergkratten met schone en frivole zomerkleding voor de dag getoverd en het grootste gedeelte van mijn garderobekast leeggehaald om plaats te maken.

kleur bij kleur

Dit keer ben ik zelf ook echt kritischer geweest over wat weer in de opslag mocht. Dus hield ik me aan de spelregels die ik regelmatig naar de buitenwacht communiceer:

  • Langer dan een jaar niet gedragen? Mag weg!
  • Kleding die niet meer past? Hoe spijtig ook, mag weg!
  • Kleding die er verwassen uitziet of stuk is? Mag weg!

Met nog één krat te gaan heb ik toch al twee vuilniszakken vol. Ze staan klaar bij de achterdeur om af te geven aan een organisatie die er vast en zeker weer heel blij mee is. Op zich word ik daar blij van, mijn spullen een tweede leven geven, en toch doet het zeer. Omdat ik deze keer echt mooie, bijna nog nieuwe spullen heb weggedaan. Ik heb met pijn in het hart moeten constateren dat ik echt niet meer in een maatje S pas en dat dit waarschijnlijk ook niet meer zal gaan gebeuren (lang leven de overgang). Je zou kunnen concluderen dat ik nu moeite heb met loslaten. Loslaten is even lastig, maar dat is het niet. Het gaat eerder om toelaten. Het accepteren van deze nieuwe fase in mijn leven. Het is zoals het is. Er valt niet aan te ontkomen, de overgang bedoel ik dan, met alle gevolgen van dien. Het bijzondere is dat een dergelijke, erg gevoelige kwestie, pijnlijk zichtbaar wordt door een hele eenvoudige handeling. Opruimen!

Opruimen, sorteren, keuzes maken, schoonmaken en dingen wegdoen. De handelingen zijn te simpel voor woorden. Maar de impact ervan is niet in woorden te vatten.

Als jij dat ook wilt ervaren ga dan aan de slag. Ja, het kost inspanning maar het resultaat is het meer dan waard. Ik durf er gif op in te nemen dat jij je een stuk beter voelt na een opruimsessie, hoe groot of klein ook.

Met zonnige groet,

Claudy

PS Op 29 mei 2017 geef ik als opruimmotivator, een lezing over thema Groei, bij De Tijd in Oisterwijk

Vroeger

“Vroeger was alles beter”. Zodra er sprake is van ingrijpende veranderingen om ons heen, is dit een veel gehoorde kreet. Die veranderingen kunnen ons angstig en onzeker maken. Vooral als we het idee hebben dat ze weinig goeds zullen brengen. Elke verandering in onze maatschappij wordt door de ene groep hartelijk onthaald terwijl een andere groep zich er grote zorgen om maakt. Op zo’n moment wordt het verlangen naar vroeger, welke tijd dat ook mag zijn, groot. Een verlangen naar veiligheid, vriendelijkheid en duidelijkheid.

Wat mij betreft was vroeger alles zeker niet beter maar wel een stuk eenvoudiger. Zo was de rolverdeling in een gezin duidelijk, hoorde je bij een groep met dezelfde politieke of godsdienstige achtergrond, werkte je vijf of zes lange dagen en had je op zondag een rustdag. Niet een twee drie iets waarnaar we nu terug willen. Daarentegen is de huidige tijd een stuk complexer en voller. Ouders delen de zorg voor kinderen en het huishouden want ook vrouwen werken veelal. We gaan niet langer massaal naar de kerk, werken op flexibele tijden en ook nog eens op verschillende plekken en de zondag is bij uitstek geschikt om leuke dingen te ondernemen. Nogal een verschil met niet eens zo heel lang geleden.

Wat in mijn ogen wel wenselijk is, is dat we vanuit de eenvoud van vroeger naar de huidige (stress)volle tijd durven kijken en daarmee ons voordeel doen. Natuurlijk, alles verandert. Continu en in een steeds rapper tempo. Dat  brengt ons goede dingen, maar er zijn ook minder leuke gevolgen. Het is aan jou hoe je met al die -stressvolle- veranderingen omgaat. Als je puur vanuit jezelf handelt en keuzes durft te maken, blijf je dichtbij jezelf en heb je daar het meeste profijt van. De vraag is alleen, hoe sterk sta je dan in je schoenen? Want de verleiding ligt voortdurend op de loer. Wil je iets afmaken, krijg je ineens een uitnodiging om te gamen, een chatverzoek of iemand vraagt of je meegaat naar de film. Nee zeggen is dan heel, heel moeilijk. Onze keuzevrijheid is een groot goed. Maar keuzes maken wordt steeds lastiger. Er is namelijk altijd wel iets leukers of beters te doen. Daarbij heb je niet de keuze uit twee maar uit veel meer.

We hebben vooral last van; veel!

veel

In ons hoofd wordt het dan alsmaar voller met onafgemaakte zaken, gewetensvolle gedachten die blijven knagen, schuldgevoelens naar jezelf en anderen toe omdat je iets niet gedaan hebt (of juist wel) en het denken aan alle dingen die nog moeten. En dan is er ook nog een boordevolle omgeving, thuis en op je werk. We willen steeds groter wonen, zelfs alleen, waardoor er ook veel ruimte is voor spullen. Geprint en digitaal is er een overkill aan informatie om nog maar te zwijgen over ontplofte inboxen en groepsapps. Voor je het weet beland je in een enorme wanorde waarin je verzuipt. Als er ook nog eens sprake is van een ingrijpende levensgebeurtenis, is de chaos compleet. Dan is het heel lastig om orde op zaken te stellen en weer grip te krijgen op het leven van alledag.

Gelukkig is dat niet zo moeilijk als het nu doet vermoeden. Want orde op zaken stellen begint fysiek en digitaal met opruimen. Sorteren, structuur aanbrengen en vooral: veel weg doen. Door heel ‘simpel’ keuzes te maken. Door drukte en andere redenen verzuimen we dit keer op keer te doen. En dat is zo jammer! Al doe je het maar een paar keer per jaar, het resultaat mag er zijn.

Daarom pleit ik elk jaar voor de terugkeer van de grote schoonmaak! Vroeger werd die steevast aan het begin van de lente gedaan. Hele huisraden werden tijdelijk naar buiten gesjouwd om de boel eens flink te poetsen en op te frissen. Daarna gingen alleen de spullen terug die nog goed waren en daadwerkelijk gebruikt werden. Het huis was dus niet alleen fysiek schoon en rook het er heerlijk fris, de mensen kregen letterlijk het gevoel van een nieuw en lentefris begin. Ze voelden zich voldaan, lichter en opgeruimd en gingen vol energie volop aan het werk.

Die dubbele uitwerking van opruimen, schoonmaken en orde op zaken stellen gun ik iedereen van harte! Want zo ben je fysiek en mentaal beter bestand tegen de stress die de huidige tijd met zich meebrengt.

Dus: ga aan de slag, in huis of op je werkplek. Zelf of met hulp van mensen in je omgeving of een professional organizer. Ruim er tijd voor in om echt orde op zaken te stellen. Je schept als vanzelf orde in je chaos en ervaart een helder, fris en opgeruimd (‘leeg’)hoofd. Je krijgt er meer energie van en kunt vol goede moed de lente tegemoet en straks genieten van de zomer.

Een heerlijk voorjaar toegewenst!

tulpen

Zonnige groet,

Claudy

PS mocht je me niet kunnen bereiken dan ben ik zelf druk in de weer met vuilniszakken, poetsdoekjes en groene zeep 😊