Marie wie?

Ben jij al begonnen met kondoing? Ik kondo tegenwoordig heel wat af. Soms doe ik dat in de keuken en zo nu en dan zelfs op kantoor. Ook in de slaapkamer is het fijn kondoën. Bij voorkeur doe ik dat alleen en wentel me dan, na intieme en invoelende acties, in de euforie van een ‘spark of joy’. Dat voelt heerlijk, moet ik bekennen, het smaakt zelfs naar meer. Beetje kondoën werkt verslavend vanwege het vreugdevolle en lichte gevoel in je hoofd dat je ervan krijgt.

Geen idee waar ik het over heb? Dat zou kunnen. Kondoing staat nog niet in de Dikke van Dale. Dat neemt niet weg dat Google 531.000 resultaten vindt. Als je kondoën intoetst worden dat er maar liefst 6.360.000 en voor KonMari komen daar nog eens 400.00 resultaten bij. Tel daar de miljoenen verkochte boeken wereldwijd bij op, dan kun je niet anders dan concluderen dat deze methode van Marie Kondo een ware hype is.

Vrij vertaald: KonMari is dé opruimmethode van nu. Terwijl opruimen toch een antieke vaardigheid is. Of ben ik de enige sukkel die vroeger al dagelijks de afwas en het speelgoed op moest ruimen? Ik stond er nooit bij stil dat dit nog eens een trendy activiteit en een lucratieve business zou worden.

Onze speelkamer was vroeger aan het eind van de dag regelmatig een slagveld. Want er werd volop gespeeld met poppenwagens, auto’s, Lego en Meccano. Die ruimte betreden was een gevaar voor eigen leven. Om ernstige ongelukken te voorkomen en om je spullen een volgende keer makkelijk terug te kunnen vinden, hadden we na het avondeten steevast onze opruimbeurt.

Dit was voor ons allemaal heel vanzelfsprekend. Net als zuinig zijn op wat je had. Dat gold voor je fiets, kleding en speelgoed. Je kreeg niet zomaar weer iets nieuws. En als je uit je kleding was gegroeid of als kapotte dingen niet meer gemaakt konden worden, gingen ze weg. Zo simpel als wat. Op verjaardagen en met Sinterklaas werden we verrast met nieuwe, soms nuttige, spullen. En oh, wat waren we dan blij (lees: spark joy)!

We pasten dus die antieke vaardigheid van opruimen toe zonder het KonMari sausje. En ik weet zeker dat ook mijn opa’s en oma’s al aan een soort kondoing deden. Zij noemden dat, net als mijn ouders trouwens, alleen anders. Zij hielden elk jaar een grote schoonmaak. De hele kiet ging dan leeg. Alles ging naar buiten en het hele huis werd gekuist. Daarna gingen alleen de spullen terug die nog bruikbaar waren. De rest ging weg. Daar werden geen woorden aan vuil gemaakt, laat staan bedankt voor bewezen diensten. Stel je voor dat mijn oma liefdevol zou praten tegen sokken die in de kast gefrot waren. Niet gekonmariet maar eerder van Lotje getikt!

De antieke grote schoonmaak is dus verworden tot een trend. Ik kondo, jij kondoot, wij hebben gekondood. Anno 2019 ervaren we daardoor dat gelukzalige gevoel dat onze grootouders, waarschijnlijk onbewust, beleefden na het uitvoeren van die megaklus. Zij waren zich bewust van wat ze hadden aan bezittingen en moesten hard werken om de kost te verdienen. Vol trots droegen ze hun nieuwe kleding en spullen zoals potten en pannen gingen een leven lang mee. Duurzaamheid ten top. En met een fris en opgeruimd gevoel gingen zij het voorjaar in.

Tegenwoordig zitten we er financieel warmpjes bij. Met onze overdosis aan bezittingen laten we graag zien wie we zijn en wat we kunnen. Je telt aardig mee hoor, met haute couture mode, een flitsende bolide en de nieuwste IPhone. En als je dan ook meedoet aan het hele minimalistische gedoe, stijg je extra in achting. Minimalisme lijkt een logisch gevolg op de overvloed en verspilling in de tachtiger jaren. Minimaliseren sloop er langzaam in. En sinds de laatste economische crisis van 2008 raken we allemaal enigszins besmet met deze cultuurziekte. En daar weet onze Marie handig op in te spelen.

Tijd voor een korte opfriscursus van de Konmari methode:                                            Je begint met alle spullen uit een categorie te verzamelen en op een hoop te gooien. Als je met kleding begint, haal je dus alles uit de kast(en), van zolder, de waslijn en uit de wasmand. Het wordt een ware puinhoop kan ik je verzekeren. Dan ga je sorteren en per artikel een keuze maken. Je pakt het in je handen, voelt wat het kledingstuk met je doet en je stelt jezelf de vraag: ‘Word ik hier blij van?’. De spullen die je bewaart, leg je direct op de juiste plaats en geeft ze de ruimte die ze verdienen. Dus geen truien pletten! Alles wat weg mag gaat in zakken en voordat je ze de deur uit doet bedank je de spullen voor bewezen diensten. Een diepe buiging maken mag ook. En als je het in een keer goed doet, schijn je het nooit meer te hoeven doen.

Dat laatste lijkt me stug. Want telkens als mijn kledingkast een opruimsessie heeft ondergaan, ontploft er in de regel na een aantal weken een klein bommetje. En ik heb nog geen Kondo kaboutertjes voorbij zien komen die de boel glad kwamen strijken.

Toevallig komt deze Marie uit Japan, maar die had net zo goed oer-Hollands kunnen zijn. Want dat gedegen opruimen en logischerwijs keuzes maken zit ons in het bloed. Het is alleen wat naar de achtergrond geraakt. Het ontbreekt ons aan tijd en daarnaast is er altijd iets leukers te doen.

Met ‘spark joy’ sprenkelt Marie een verfrissend sausje over het saaie maar noodzakelijke opruimen en wordt het ineens hip. Alleen dat praten tegen spullen? Daar voelen we ons niet senang bij. Wij Nederlanders blijven liever met onze minder poezelige voetjes op de grond. Spullen knuffelen en toespreken laten we maar over aan de frêle opruimgodin Marie, die het maximale uit minimalisme haalt.

Ik heb gekondood!

Claudy

Organizer Puur Structuur

Impact van opruimen

Het wil maar niet met het weer. Zo nu en dan een mooie dag, maar verder te wisselvallig. Dat nodigt nog niet uit om de zomergarderobe van zolder te halen. Het is al half mei en dus ben ik weer (!) aan de late kant met de kledingwissel. En omdat ik toch iets de schuld moet geven aan het stagneren van mijn opruim- en schoonmaakwoede dit voorjaar, wijs ik naar de weergoden. Tot op heden kon ik nog prima uit de voeten met wat er ligt en hangt in de kast, met hier en daar een kleine aanvulling van de nieuwe voorjaarsmode.

Maar goed, afgelopen weekend ben ik toch maar eens begonnen. De dichte opbergkratten met schone en frivole zomerkleding voor de dag getoverd en het grootste gedeelte van mijn garderobekast leeggehaald om plaats te maken.

kleur bij kleur

Dit keer ben ik zelf ook echt kritischer geweest over wat weer in de opslag mocht. Dus hield ik me aan de spelregels die ik regelmatig naar de buitenwacht communiceer:

  • Langer dan een jaar niet gedragen? Mag weg!
  • Kleding die niet meer past? Hoe spijtig ook, mag weg!
  • Kleding die er verwassen uitziet of stuk is? Mag weg!

Met nog één krat te gaan heb ik toch al twee vuilniszakken vol. Ze staan klaar bij de achterdeur om af te geven aan een organisatie die er vast en zeker weer heel blij mee is. Op zich word ik daar blij van, mijn spullen een tweede leven geven, en toch doet het zeer. Omdat ik deze keer echt mooie, bijna nog nieuwe spullen heb weggedaan. Ik heb met pijn in het hart moeten constateren dat ik echt niet meer in een maatje S pas en dat dit waarschijnlijk ook niet meer zal gaan gebeuren (lang leven de overgang). Je zou kunnen concluderen dat ik nu moeite heb met loslaten. Loslaten is even lastig, maar dat is het niet. Het gaat eerder om toelaten. Het accepteren van deze nieuwe fase in mijn leven. Het is zoals het is. Er valt niet aan te ontkomen, de overgang bedoel ik dan, met alle gevolgen van dien. Het bijzondere is dat een dergelijke, erg gevoelige kwestie, pijnlijk zichtbaar wordt door een hele eenvoudige handeling. Opruimen!

Opruimen, sorteren, keuzes maken, schoonmaken en dingen wegdoen. De handelingen zijn te simpel voor woorden. Maar de impact ervan is niet in woorden te vatten.

Als jij dat ook wilt ervaren ga dan aan de slag. Ja, het kost inspanning maar het resultaat is het meer dan waard. Ik durf er gif op in te nemen dat jij je een stuk beter voelt na een opruimsessie, hoe groot of klein ook.

Met zonnige groet,

Claudy

PS Op 29 mei 2017 geef ik als opruimmotivator, een lezing over thema Groei, bij De Tijd in Oisterwijk

Vroeger

“Vroeger was alles beter”. Zodra er sprake is van ingrijpende veranderingen om ons heen, is dit een veel gehoorde kreet. Die veranderingen kunnen ons angstig en onzeker maken. Vooral als we het idee hebben dat ze weinig goeds zullen brengen. Elke verandering in onze maatschappij wordt door de ene groep hartelijk onthaald terwijl een andere groep zich er grote zorgen om maakt. Op zo’n moment wordt het verlangen naar vroeger, welke tijd dat ook mag zijn, groot. Een verlangen naar veiligheid, vriendelijkheid en duidelijkheid.

Wat mij betreft was vroeger alles zeker niet beter maar wel een stuk eenvoudiger. Zo was de rolverdeling in een gezin duidelijk, hoorde je bij een groep met dezelfde politieke of godsdienstige achtergrond, werkte je vijf of zes lange dagen en had je op zondag een rustdag. Niet een twee drie iets waarnaar we nu terug willen. Daarentegen is de huidige tijd een stuk complexer en voller. Ouders delen de zorg voor kinderen en het huishouden want ook vrouwen werken veelal. We gaan niet langer massaal naar de kerk, werken op flexibele tijden en ook nog eens op verschillende plekken en de zondag is bij uitstek geschikt om leuke dingen te ondernemen. Nogal een verschil met niet eens zo heel lang geleden.

Wat in mijn ogen wel wenselijk is, is dat we vanuit de eenvoud van vroeger naar de huidige (stress)volle tijd durven kijken en daarmee ons voordeel doen. Natuurlijk, alles verandert. Continu en in een steeds rapper tempo. Dat  brengt ons goede dingen, maar er zijn ook minder leuke gevolgen. Het is aan jou hoe je met al die -stressvolle- veranderingen omgaat. Als je puur vanuit jezelf handelt en keuzes durft te maken, blijf je dichtbij jezelf en heb je daar het meeste profijt van. De vraag is alleen, hoe sterk sta je dan in je schoenen? Want de verleiding ligt voortdurend op de loer. Wil je iets afmaken, krijg je ineens een uitnodiging om te gamen, een chatverzoek of iemand vraagt of je meegaat naar de film. Nee zeggen is dan heel, heel moeilijk. Onze keuzevrijheid is een groot goed. Maar keuzes maken wordt steeds lastiger. Er is namelijk altijd wel iets leukers of beters te doen. Daarbij heb je niet de keuze uit twee maar uit veel meer.

We hebben vooral last van; veel!

veel

In ons hoofd wordt het dan alsmaar voller met onafgemaakte zaken, gewetensvolle gedachten die blijven knagen, schuldgevoelens naar jezelf en anderen toe omdat je iets niet gedaan hebt (of juist wel) en het denken aan alle dingen die nog moeten. En dan is er ook nog een boordevolle omgeving, thuis en op je werk. We willen steeds groter wonen, zelfs alleen, waardoor er ook veel ruimte is voor spullen. Geprint en digitaal is er een overkill aan informatie om nog maar te zwijgen over ontplofte inboxen en groepsapps. Voor je het weet beland je in een enorme wanorde waarin je verzuipt. Als er ook nog eens sprake is van een ingrijpende levensgebeurtenis, is de chaos compleet. Dan is het heel lastig om orde op zaken te stellen en weer grip te krijgen op het leven van alledag.

Gelukkig is dat niet zo moeilijk als het nu doet vermoeden. Want orde op zaken stellen begint fysiek en digitaal met opruimen. Sorteren, structuur aanbrengen en vooral: veel weg doen. Door heel ‘simpel’ keuzes te maken. Door drukte en andere redenen verzuimen we dit keer op keer te doen. En dat is zo jammer! Al doe je het maar een paar keer per jaar, het resultaat mag er zijn.

Daarom pleit ik elk jaar voor de terugkeer van de grote schoonmaak! Vroeger werd die steevast aan het begin van de lente gedaan. Hele huisraden werden tijdelijk naar buiten gesjouwd om de boel eens flink te poetsen en op te frissen. Daarna gingen alleen de spullen terug die nog goed waren en daadwerkelijk gebruikt werden. Het huis was dus niet alleen fysiek schoon en rook het er heerlijk fris, de mensen kregen letterlijk het gevoel van een nieuw en lentefris begin. Ze voelden zich voldaan, lichter en opgeruimd en gingen vol energie volop aan het werk.

Die dubbele uitwerking van opruimen, schoonmaken en orde op zaken stellen gun ik iedereen van harte! Want zo ben je fysiek en mentaal beter bestand tegen de stress die de huidige tijd met zich meebrengt.

Dus: ga aan de slag, in huis of op je werkplek. Zelf of met hulp van mensen in je omgeving of een professional organizer. Ruim er tijd voor in om echt orde op zaken te stellen. Je schept als vanzelf orde in je chaos en ervaart een helder, fris en opgeruimd (‘leeg’)hoofd. Je krijgt er meer energie van en kunt vol goede moed de lente tegemoet en straks genieten van de zomer.

Een heerlijk voorjaar toegewenst!

tulpen

Zonnige groet,

Claudy

PS mocht je me niet kunnen bereiken dan ben ik zelf druk in de weer met vuilniszakken, poetsdoekjes en groene zeep 😊

 

 

 

 

De lente is begonnen

Op 21 maart is het officieel lente geworden. Het weer onderstreepte dit helaas niet, het was grauw en koud. Terwijl lente juist staat voor de eerste zonnestralen waardoor we de ramen opengooien, lammetjes dartelen in de wei en de krokussen boven de aarde uitpiepen.

Lente is het seizoen van de Keukenhof, Pasen, de kleur geel, het verzetten van de klok, voorjaarsmode, alvast de tuin in, de belastingaangifte, aangenamere temperaturen en natuurlijk ook de voorjaarsschoonmaak. Iedereen krijgt weer zin om naar buiten te gaan en de frisse lentegeuren naar binnen te halen. Vroeger wilde iedereen voor Pasen het huis volledig schoon en opgeruimd hebben, ging de kachel uit en werd de winterkleding verruild voor de voorjaarslook, ongeacht de temperatuur. Gelukkig passen we die rituelen aan naar de huidige tijd, dus als het koud is houden we onze winterjas nog even bij de hand en de verwarming gaat gewoon aan. Alleen de grote voorjaarsschoonmaak schiet er tegenwoordig bij in. Ik weet het, het is heel ouderwets en het kost behoorlijk wat tijd en energie, maar toch. Het is zo ontzettend aan te bevelen, juist in deze tijd.

Opruimen, sorteren, keuzes maken, schoonmaken, ordenen en spullen wegdoen, het levert zoveel meer op dan je denkt. Door het verplaatsen van al je meubels en het schoonmaken van ook de hoeken en de gaatjes gaat er als vanzelf een nieuwe frisse energie door de ruimte. Je maakt je los van wat oud, kapot, vies of niet meer nodig is. Zo verlies je de ballast en ontstaat er ruimte. Letterlijk en figuurlijk. En last but not least, je wordt er zo ontzettend blij van!

Vind je het moeilijk om te beginnen, begin dan klein. Bijvoorbeeld met een plank in een kast, een lade, een plek waar je steeds al je spullen neerlegt of een hoek van een kamer. In huis of op je werkplek, het kan allebei. Zolang het maar behapbaar voor je is.

Mocht je extra inspiratie nodig hebben dan geef ik graag een klein zetje. Laat een berichtje achter en vertel waarom jij het zo lastig vindt om aan de slag te gaan of laat weten welke tip je hebt voor anderen en ik beloon je met mijn inspiratieboekje Ruimte geeft rust. Voor Pasen geef ik er 5 weg.

Geniet van de eerste zonnestralen!

Claudy

PS Grootse dingen beginnen vaak klein

afbeelding  kaft